II SA/Po 601/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze sprzeciwu M. M. [...]" od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie ochrony zwierząt; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], Burmistrz Ś., działając na podstawie art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1840 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), odmówił czasowego odebrania M. M. 2 psów przebywających do dnia 30 czerwca 2017 r. na terenie [...] w P. oraz nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu [...] lutego 2018 r. do Burmistrza Ś. wpłynął wniosek Prokuratury Okręgowej w P. Wydział I Śledczy o objęcie postępowaniem administracyjnym sygn. [...] dwóch psów (1,5 roczna suka i 4-letni pies) porzuconych przez M. M. w dniu [...] czerwca 2017 r., oddanych na przechowanie E. Z. - D. Ogrodu Zoologicznego w P. w dniu [...] czerwca 2017 r. Postępowanie administracyjne o sygn. [...] wszczęte zostało na podstawie zawiadomienia Komendy Wojewódzkiej Policji w P. zawierającego spis i opis rzeczy na podstawie protokołu zatrzymania rzeczy z dnia [...] czerwca 2017 r. Spis ten zawierał szereg gatunków ptaków, ssaków oraz 1 gatunek gada, lecz z całą pewnością nie obejmował zwierząt z gatunku pies domowy. Jak wynika z informacji uzyskanych od właściciela, psy należą do rasy owczarek południoworosyjski jużak (suka) oraz berneński pies pasterski (pies). Podstawą czasowego odebrania zwierząt miało być ich porzucenie, a w konskekwencji nie stwierdzono konieczności skorzystania z wiedzy specjalistycznej biegłego z zakresu weterynarii ze specjalnością zwierząt domowych. Następnie organ I instancji wskazał, że w dniu [...] czerwca 2017 r. funkcjonariusze Komendy Wojewódzkiej Policji w P. wraz z innymi osobami przybranymi w sprawie weszli na teren [...] w [...], gdzie zostały zatrzymane zwierzęta w łącznej liczbie ok. 270 szt. wymienione w spisie i opisie rzeczy zatwierdzonym postanowieniem Prokuratury Rejonowej w Ś. z dnia [...] czerwca 2017 r. Począwszy od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2018 r. nieruchomość, znajdowała się pod stałym, całodobowym nadzorem policyjnym, a zatrzymane zwierzęta były stopniowo relokowane do innych ośrodków i ogrodów zoologicznych. Jak wynika ze zgromadzonych materiałów w dniu [...] czerwca 2017 r. na terenie nieruchomości przemieszczały się swobodnie dwa psy należące do M. M.. Psy powyższe nie były przedmiotem zatrzymania, a w dniu [...] czerwca 20107 r. prowadzone były rozmowy w temacie dalszej opieki nad nimi. W związku ze stwierdzeniem, że w dniu [...] czerwca 2017 r. psy nadal przebywały na terenie [...], a właściciela na terenie posesji nie było, osoby wówczas przebywające na terenie podjęły decyzję, że w związku z porzuceniem psów należy je zabezpieczyć, przy czym jak zwrócił uwagę organ I instancji, z uwagi na decyzję organów ścigania właściciel nie mógł przebywać na terenie posesji. Z "Wykazu rzeczy oddanych na przechowanie" stanowiącego załącznik do "Protokołu oddania rzeczy na przechowanie", wynika, że psy zostały oddane na przechowanie E. Z. w dniu [...] czerwca 2017 r., czyli już pierwszego dnia po interwencji policyjnej. Równocześnie, jak wynika z oświadczenia K. W. oraz M. M. tego samego dnia w godzinach wieczornych próbowali oni odebrać psy z [...], na co jednak nie pozwolili obecni na miejscu funkcjonariusze policji mimo, że jeden z psów (samiec rasy berneński pies pasterski) nadal przebywał na terenie posesji w [...]. W dalszej części uzasadnianie organ zakwestionował oddanie psów na przechowanie E. Z., wskazując, że nie reprezentowała ona podmiotu, któremu zgodnie z art. 7 ust. pkt 1 ustawy o ochronie zwierząt można przekazać czasowo odebrane właścicielowi zwierzęta domowe. Następnie organ przytoczył treść przepisów ustawy o ochronie zwierząt, odnoszącą się do znęcania się nad zwierzętami, w tym porzucenia zwierząt, wskazując, że sytuacja powyższa nie miała, w ocenie organu, miejsca w niniejszej sprawie. Zdaniem organu I instancji w niniejszej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt umożliwiający odebranie zwierzęcia w przypadkach niecierpiącym zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, gdyż w rozpatrywanym przypadku, ani funkcjonariusze policji, ani też przedstawiciele uczestniczących w interwencji organizacji społecznych nie zawiadomili Burmistrza Ś. o odebraniu zwierząt celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Informację taką przekazała dopiero Prokuratura Okręgowa w P. po upływie prawie ośmiu miesięcy od zabrania psów, co wyraźnie stoi w sprzeczności z dyspozycją zawartą w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Odnosząc się do regulacji określonej w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, Burmistrz wskazał, że żadne ze służb (Urząd Miejski w Ś., Straż Miejska, schronisko w [...]) nie były informowane o konieczności podjęcia interwencji czy też przejęcia opieki nad dwoma psami z [...]. W tej sytuacji nie można stwierdzić, aby zaistniały przesłanki uniemożliwiające przekazanie psów właściwemu podmiotowi wskazanemu w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy dające podstawę do przekazania psów osobom fizycznym. Burmistrz odniósł się wreszcie do warunków, w jakich przebywały psy, wskazując, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie przesądza, aby konieczne było czasowe odebranie zwierząt w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. W ocenie organu powyższa regulacja ma zastosowanie w sytuacji szczególnej, w przypadkach, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. W rozpatrywanej sprawie podjęte działania były przedwczesne i pochopne, a brak zachowania zasad wynikających z przywołanych wcześniej norm prawnych nie pozwala na usankcjonowanie odebrania psów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej P. – [...], działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzje i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Kolegium odwołanie powinno zostać uwzględnione, gdyż zaskarżona decyzja zapadła z istotnym naruszeniem przepisów procesowych, zaś stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jak wywiódł organ odwoławczy, ustawa o ochronie zwierząt w art. 7 stanowi o dwóch rodzajach postępowań administracyjnych w przedmiocie odebrania zwierząt. W pierwszym, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, organ najpierw wydaje decyzję, gdy zachodzi przesłanka o jakiej mowa w art. 6 ust. 2 ustawy i dopiero ona stanowi podstawę prawną do odbioru zwierzęcia. W drugim natomiast, o jakim mowa w art. 7 ust. 3 ustawy, decyzja niejako zatwierdza uprzednio dokonany odbiór zwierzęcia. W tym przypadku decyzja sankcjonuje zatem działania podjęte przez właściwe służby. Procedura uruchamiana jest, gdy istnieje konieczność natychmiastowego działania w związku z sytuacją, w której dalsze pozostawienie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Kolegium pokreśliło, że zasady postępowania administracyjnego wymagają, by organ w sposób wyczerpujący i pełny ustalił stan faktyczny sprawy, a następnie dokonał jego oceny prawnej. Dlatego też stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, i to w sposób, który wymagał wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Po pierwsze postępowanie zostało wszczęte w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, skoro psy zostały już odebrane w dniu [...] czerwca 2017 r. i przekazane jednak nie jednemu z podmiotów wymienionych w art. 7 ust 1 ustawy lecz osobie fizycznej. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po odnotowaniu tego faktu, organ I instancji powołał się na art. 7 ust.1 i 3, a rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadał na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy, czyli przepisu odnoszącego się do decyzji wydawanej przed odebraniem zwierząt. Pouczenie o prawie do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji również było błędne, gdyż przepis art. 7 ust. 2 a odnosi się do decyzji wydawanej uprzednio, czyli takiej, która dopiero będzie stanowić podstawę do odebrania zwierzęcia. Powyższe okoliczności wskazują na to, że organ I instancji nie rozróżnił obu trybów postępowania w kwestii odebrania zwierząt. Zdaniem Kolegium również stan faktyczny nie został przez organ i instancji prawidłowo ustalony, a ocena materiału dowodowego nie jest pełna. Organ mimo, że prowadził postępowanie wyjaśniające i dysponował odpowiednim materiałem dowodowym, jak chociażby zeznaniami świadków, nie poczynił żadnych ustaleń w kwestii czy w rozpatrywanym przypadku dochodziło ze strony właściciela do zaniedbań w zakresie opieki na zwierzętami wyczerpującym znamiona zachowań wskazanych w art. 6 ust 2 ustawy o ochronie zwierząt, mogących stanowić podstawę ich odebrania. Organ za treść swoich rozważań uczynił jedynie kwestię ewentualnego porzucenia psa przez właściciela. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja zapadła zatem co najmniej przedwcześnie, zaś przeprowadzone postępowanie w niniejszym przypadku nie wyjaśniło w sposób niebudzący wątpliwości czy zaistniały podstawy do podjęcia takiego rozstrzygnięcia jak w decyzji. W dalszej kolejności Kolegium podkreśliło, że wszelkie okoliczności faktyczne, które mogłyby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia powinny zostać potwierdzone w protokole, który w niniejszej sprawie nie został sporządzony. Obowiązek sporządzenia protokołu z czynności postępowania spoczywa na organie prowadzącym postępowanie wówczas, gdy tak jak w niniejszej sprawie, ingeruje on władczo w sferę praw i obowiązków uczestników postępowania i wywołuje skutki prawne przez ustalone fakty. Protokół taki umożliwia też kontrolę instancyjną postępowania, musi być również sporządzony z zapewnieniem stronie czynnego udziału. Kolegium wskazało wreszcie, że sprawach o czasowe odebranie zwierząt, zasadnicze znaczenie ma dowód z zeznań świadków. Jest on szczególnie istotny w przypadku zarzutu utrzymywania zwierząt w niewłaściwych warunkach, co łączy się z znęcaniem nad nimi. W tego rodzaju sprawach na organie orzekającym spoczywa niezwykle trudne zadanie ustalenia i właściwej oceny stanu faktycznego. Istnieje bowiem zarówno niebezpieczeństwo lekceważenia ciężkich uchybień w opiece nad zwierzętami jaki i pochopnego wyolbrzymiania pojedynczych nieprawidłowości. Samo użycie przez ustawodawcę wyrażenia "utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania" zdaje się wskazywać na permanentny charakter takiego stanu. Dlatego okoliczności takich zachowań czy zaniedbań muszą być w szczególnie wnikliwy sposób wykazane za pomocą wszelkich dostępnych, przewidzianych przepisami, zasad postępowania dowodowego. Te wszystkie wymogi w niniejszej sprawie nie zostały przez organ należycie wypełnione. Co prawda organ wysłuchał zeznań świadków, ale nie dokonał ich niezbędnej weryfikacji pod kątem wiarygodności ani też nie skonfrontował wyjaśnień właściciela zwierzęcia z zarzutami podniesionymi przez innych uczestników postępowania. Wobec tych wszystkich nieprawidłowości postępowania wyjaśniającego, zdaniem organu odwoławczego uzasadnienie odmowy odebrania zwierzęcia przedstawione w zaskarżonej decyzji brzmi zbyt gołosłownie. Sprzeciw od powyższej decyzji wniósł M. M. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, podnosząc zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż postępowanie Burmistrza Ś., zakończone wydaniem decyzji I instancji, zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, gdy tymczasem postępowanie było przeprowadzone w sposób prawidłowy i rzetelny, i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie decyzji zarówno Burmistrzowi Ś., jak i organowi II instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono argumenty związane z brakiem zawarcia w protokole zatrzymania rzeczy informacji o zatrzymaniu psów oraz wskazano, że w niniejszej sprawie nie sposób podzielić ustaleń organu II instancji, który uznał, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji, i tym samym nie sposób uznać, by w niniejszej sprawie pozostały jakiekolwiek istotne wątpliwości, konieczne do jej rozstrzygnięcia. Za niesłuszny uznano zarzut braku rozróżnienia trybów postępowania przez Burmistrza oraz wadliwego zastosowania art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. Wskazano następnie, że organ II instancji nie przywołał w uzasadnieniu swojej decyzji żadnej innej przesłanki, która choćby pośrednio świadczyłaby o znęcaniu się nad psami przez skarżącego w inny sposób, niż porzucenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wskazało również żadnego środka dowodowego, którego Burmistrz Ś. nie zgromadził, choć winien był to zrobić, bądź błędnej oceny już zgromadzonych dowodów, celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. Nie sposób za skuteczny zarzut uznać ogólnego wywodu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie istotności zeznań świadków w sprawach o zatwierdzenie zatrzymania zwierząt, gdyż zgromadzone w aktach sprawy zeznania świadków zostały uwzględnione w postępowaniu przez burmistrzem Ś., i ich wartość dowodowa została oceniona w sposób prawidłowy i przekonujący, w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.). W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszego sprzeciwu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a. uchyliło decyzję Burmistrza Ś., który odmówił czasowego odebrania skarżącemy 2 psów przebywających do dnia 30 czerwca 2017 r. na terenie [...] w [...] oraz nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Sprzeciw wniesiony na podstawie art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2017 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) okazał się bezzasadny. W dniu 01 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 07 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która wprowadziła instytucję sprzeciwu od decyzji o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., w miejsce dotychczasowej – składanej na zasadach ogólnych – skargi. W myśl art. 64a P.p.s.a., po zmianach, od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Zgodnie z art. 64c § 1 i 2 P.p.s.a. w nowym brzmieniu sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Granice rozpoznania sprawy ze sprzeciwu od decyzji określa przepis art. 64e P.p.s.a. w nowym brzmieniu, wskazując, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Mając powołane przepisy na względzie, stwierdziwszy, że sprzeciw w niniejszej sprawie został wniesiony w ustawowym terminie, Sąd uznał, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję w warunkach niniejszej sprawy nie dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie. Jak powyżej wskazano rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte zostało w oparciu o dotychczasowe brzmienie przepisu art. 138 § 2 K.p.a., który stanowił procesową podstawę do wydania decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy mógł uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Taka treść omawianego przepisu funkcjonuje od dnia 11 kwietnia 2011 r. na skutek ustawy z dnia 03 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Zgodnie z treścią art. 138 § 2 K.p.a., ustawowym warunkiem dopuszczalności uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek: 1) naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów procesowych oraz - stanowiące konsekwencję tego naruszenia - 2) zaniechanie wyjaśnienia przez ten organ okoliczności faktycznych sprawy w stopniu wykraczającym poza uprawnienia organu odwoławczego, o których mowa w art. 136 K.p.a. Użyte w art. 138 § 2 K.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem wymagającym każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. W szczególności można stwierdzić, że nawiązuje ono do pojęcia "nieprzeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części", co - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Za niedopuszczalną uznaje się przy tym wykładnię rozszerzająca omawianego przepisu. Użycie trybu określonego w art. 138 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacji, gdy organ odwoławczy przekonująco i w sposób wyczerpujący uzasadni istnienie przesłanek zawartych w tym przepisie. Ponadto, organ odwoławczy powinien wykazać, że przeprowadzenie przez niego dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 65/15, Baza NSA). W sytuacji bowiem, gdy uzupełniające postępowanie wyjaśniające, przewidziane w art. 136 K.p.a., umożliwiłoby organowi odwoławczemu prawidłowe załatwienie sprawy, wydanie decyzji kasacyjnej jest równoznaczne z naruszeniem zarówno tego przepisu, jak i art. 138 § 2 K.p.a. Równocześnie w tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że badanie przez Sąd rozpoznający sprzeciw zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 K.p.a. nie może dotyczyć takich zagadnień, które mają chociażby pośredni wpływ na treść merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej i musi ograniczyć się do ściśle formalnego zbadania, czy organ odwoławczy powołał się uchylając decyzje na przesłanki wskazane w art. 138 § 2 k.p.a., w tym wykazał wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem postępowania oraz wykazał, że konieczny w jego ocenie do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, przez co uniemożliwia uzupełnienie postępowania przez organ odwoławczy bez naruszenia zasady dwuinstancyjności. Rozpoznając sprzeciw Sąd nie może zaś weryfikować, czy organ II instancji trafnie zidentyfikował okoliczności istotne dla sprawy i dokonał prawidłowej oceny skutków prawnych poczynionych ustaleń faktycznych, albowiem w ten sposób wkroczyłby w materię z zakresu prawa materialnego, to jest w proces odkodowania z treści przepisu prawa materialnego hipotezy normy w nim zawartej uzasadniającej jego zastosowanie. Dokonując zaś tego rodzaju ocen bez udziału innych niż autor sprzeciwu stron postępowania oraz przy wyłączeniu instancyjnej kontroli sądowej w przypadku uwzględnienia sprzeciwu naruszyłby konstytucyjnie chronione uprawnienia obywateli. Tego rodzaju ocen mających wpływ na prawa i obowiązki obywateli nakładane sąd administracyjny dokonywać bowiem może jedynie w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie w sprawie, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkich stron postępowania administracyjnego oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. W realiach przedmiotowej sprawy wskazać należy, że organ odwoławczy uznał, że konieczne jest skorzystanie z art. 138 § 2 K.p.a. przyjmując, że stan faktyczny nie został przez organ i instancji prawidłowo ustalony, a ocena materiału dowodowego nie jest pełna. Zdaniem Kolegium pomimo, że organ prowadził postępowanie wyjaśniające i dysponował odpowiednim materiałem dowodowym, jak chociażby zeznaniami świadków, nie poczynił żadnych ustaleń w kwestii czy w rozpatrywanym przypadku dochodziło ze strony właściciela do zaniedbań w zakresie opieki na zwierzętami wyczerpującym znamiona zachowań wskazanych w art. 6 ust 2 ustawy o ochronie zwierząt, mogących stanowić podstawę ich odebrania. W ocenie Kolegium Burmistrza za treść swoich rozważań uczynił jedynie kwestię ewentualnego porzucenia psa przez właściciela, co powoduje, że zaskarżona decyzja zapadła zatem co najmniej przedwcześnie. W ocenie Sądu, stwierdzone przez Kolegium okoliczności nie przemawiały za koniecznością zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Zarzuty Kolegium odnoszą się bowiem do oceny zebranego materiał dowodowego i jego konsekwencji dla prawidłowości wydanej decyzji, nie dotykając natomiast samych braków postępowania dowodowego. Kolegium nie wyjaśniło zatem, aby w przedmiotowej sprawie nie było możliwe wydanie decyzji merytorycznej, gdyż nie wskazało braków w zebranym materiale dowodowym, które uniemożliwiłyby rozstrzygnięcie sprawy. Równocześnie Sąd wyjaśnia, że na obecnym etapie Sąd nie mógł dokonać oceny, czy organ I bądź II instancji, prawidłowo ustalił podstawę rozstrzygnięcia sprawy (art. 7 ust. 1 czy też art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt), gdyż wykroczyłoby to poza granice wskazane w art. 64e Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151a § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzje. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U z 2018 r., poz. 295). Na wysokość zasądzonej od organu odwoławczego kwoty składają się: koszty sądowe (wpis [...] zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego ([...] zł) jak również opłata od pełnomocnictwa ([...] zł).