II SA/Po 606/16

Dnia 23 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 roku sprawy ze skargi T. D. – R. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę Pani T.D.-R. zgłosiła zamiar budowy budynku gospodarczego o wymiarach 5,0 m x 7,0 m w zabudowie wolnostojącej na terenie działki nr [...], ark. [...], obr. K. przy ul. Ł. w P. Budynek służyć ma jako magazyn narzędzi i sprzętu rolniczego. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] marca 2016 r., na podstawie art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy powyższego budynku gospodarczego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zaznaczył, że skoro budynek gospodarczy ma służyć mieszkańcom budynku mieszkalnego winien on być usytuowany na tej samej działce budowlanej, co budynek mieszkalny. Nadto działka nr [...], której dotyczy zgłoszenie jest obecnie niezabudowana, tak więc zgłaszany budynek nie może służyć mieszkańcom nieistniejącego na tej działce budynku mieszkalnego. Trudno także uznać, aby budynek ten mógł stanowić zaplecze dla działek nr [...] i [...], skoro jest od nich usytuowany w znacznej odległości, a działki te oraz działkę nr [...] dzieli droga stanowiąca ulicę Ł. Powyższe oznacza, że inwestycja objęta zgłoszeniem narusza przepisy § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołanie od powyższej decyzji z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła Pani T. D.-R. wskazując, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Odwołująca się zarzuciła błędną wykładnię §3 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w odniesieniu do usytuowania i funkcji budynku objętego zgłoszeniem, brak wskazania warunków jakie powinien spełniać budynek gospodarczy w zakresie ochrony środowiska. Nadto zarzuciła, że organ nie zebrał i wyczerpująco nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sprawie, czy naruszono również zaufanie do władzy publicznej. Wojewoda na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał inwestora w terminie 10 dni licząc od dnia doręczenia niniejszego wezwania do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...], ark. [...], obr. K. przy ul. Ł. w P., ponieważ na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Pani T. D.-R. nie przedłożyła ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wojewoda decyzją z [...] czerwca 2016r. utrzymał zaskarżoną decyzje Prezydenta Miasta z [...] marca 2016r. w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda motywował, że stosownie do treści art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) organ I instancji skutecznie, w drodze decyzji wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego o wymiarach 5,0 m x 7,0 m w zabudowie wolnostojącej na terenie działki nr [...] w P. Wojewoda wskazał, że na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Zauważono, że postępowanie w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w trybie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego ma uproszczony i odformalizowany charakter, który opiera się tylko i wyłącznie na zgłoszeniu i dołączonych do niego dokumentów, wymaganych przepisami art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki nie wymaga pozwolenia na budowę tylko zgłoszenia właściwemu organowi. Planowana inwestycja polega na budowie budynku gospodarczego (służącego do składowania narzędzi i sprzętu rolniczego) o wym. 5,0 m x 7,0 m o powierzchni zabudowy 35,00 m2 w zabudowie wolnostojącej na terenie niezabudowanej działki nr [...] o powierzchni [...] ha w P. (oznaczonej w księdze wieczystej nr [...] symbolem Ł - łąka trwała klasy V). Organ stwierdził, że przedmiotowy teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a inwestor nie posiada decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej nieruchomości. Biorąc pod uwagę § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) stanowiący, iż budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych, należy przyjąć, że budynek gospodarczy ma służyć mieszkańcom m. in. budynku mieszkalnego, a przepisy te nie przesądzają o tym, że na tej samej działce musi być usytuowany m. in. budynek mieszkalny. Brak jest zatem podstaw, aby uznać, że planowany obiekt budowlany nie spełnia definicji budynku gospodarczego, choć na działce nr [...] nie jest usytuowany żaden budynek mieszkalny, budynek zamieszkania zbiorowego, ani budynek rekreacji indywidualnej. Zwrócono uwagę, że budowa budynku gospodarczego na obszarze oznaczonym jako grunt Ł - łąka trwała stanowi zmianę zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stosownie do tego przepisu zmiana taka wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudów. Podkreślić trzeba, że przepis ten nakazuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy także w sytuacji, gdy zmiana zagospodarowania terenu następuje w wyniku przeprowadzenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podziela wykładnię, według której zgodnie z art. 59 ust. 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga każda zmiana sposobu zagospodarowania terenu, nawet taka, która nie wymaga pozwolenia na budowę, chyba że jest to zmiana o charakterze jednorazowym, tymczasowym, trwająca do roku (wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1069 06 LEX nr 355485). Jeśli zatem organ architektoniczno - budowlany ustali, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem prowadzą do zmiany zagospodarowania terenu, a inwestor nie legitymuje się stosowną decyzją o warunkach zabudowy, to w takiej sytuacji zasadnym jest wniesienie sprzeciwu, ponieważ budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza "inne przepisy", o których mowa w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 942/15). Dokonując zatem oceny niniejszej inwestycji należy stwierdzić, że jest to obiekt o dużych gabarytach, trwale związany z gruntem (nie będącym działką budowlaną), która niewątpliwie stanowić będzie zmianę zagospodarowania terenu, a co za tym idzie zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym podlegać będzie procedurze ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W związku z powyższym, Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, iż w niniejszej sytuacji wystąpiły przesłanki do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, jednak z innych przyczyn niż to zostało wskazane przez Prezydenta Miasta, gdyż przedmiotowa inwestycja w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaga wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, której odwołująca się nie posiadała. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła T. D.-R., wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2016r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2016, zgłaszającej sprzeciw odnośnie zamiaru budowy budynku gospodarczego w zabudowie wolnostojącej na terenie działki [...], w P. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. Art. 77 § 1 K.p.a. w myśl którego organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. 2. Art. 107 K.p.a. stanowiącego, że decyzja powinna zawierać m.in. rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne musi w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. 3. Art. 139 K.p.a., który wskazuje na zakaz zmiany decyzji na niekorzyść odwołującej się strony (reformationis in peius). Organ odwoławczy nie może w treści swojej decyzji dokonywać takich zmian, które kształtowałaby sytuację prawną odwołującej się strony w sposób mniej korzystny, niż uczyniła to decyzja organu I instancji. W ocenie skarżącej planowana inwestycja nie zmieni sposobu użytkowania działki, gdyż grunt nadal będzie użytkowany jako rolny, a inwestycja ma ścisły związek z funkcją rolną. 4. Art. 133 K.p.a., który wskazuje termin 7 dni na przekazanie odwołania, uchybienie temu terminowi jest naruszeniem prawa. 5. Art. 8 K.p.a. stanowiącego, że organy administracji publicznej powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślał, że obiekt o dużych gabarytach, związany trwale z gruntem oznaczonym jako łąka trwała Ł, nie będącym działką budowlaną, stanowi zmianę zagospodarowania terenu i podlega procedurze ustalenia warunków zabudowy. Wojewoda wyjaśnił, że organ nie pogorszył sytuacji prawnej skarżącej, gdyż utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wnoszącą sprzeciw wobec planowanej inwestycji, zmieniając jedynie treść uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 133 K.p.a. – wynika z niego 7-dniowy termin instrukcyjny do dokonania autoweryfikacji zaskarżonej decyzji i jego naruszenie nie skutkuje zmianą rozstrzygnięcia w sprawie. Istotne jest natomiast zachowanie przez organ terminu 30 dni do wniesienia sprzeciwu, określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się jest niezasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, ż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji, Sąd nie dopatrzył się przy ich wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy orzeczenie organu I instancji, który wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego o szerokości 5 m, długości 7 m i o powierzchni zabudowy 35 m². Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu pierwszej instancji jest przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). W myśl przywołanego przepisu właściwy organ zobowiązany jest do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia, jeżeli zabudowa lub wykonanie robót objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że Wojewoda dokonał prawidłowej oceny projektowanego obiektu budowlanego. W zgłoszeniu skarżąca wskazała, że zgłasza zamiar rozpoczęcia budowy budynku gospodarczego w zabudowie wolnostojącej, o wymiarach 5 m x 7 m, budynek ma służyć jako magazyn narządzi i sprzętu rolniczego (k. 1 akt adm. I inst.). Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jedyne wyjątki od tej zasady zostały enumeratywne wyliczone w art. 29 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Prawo budowlane nie zawiera definicji określenia "budynek gospodarczy". Definicję budynku gospodarczego zawiera natomiast § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422), zgodnie z którym ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budynku gospodarczym należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Przy interpretacji pojęć ustawowych decydującego znaczenia nie mogą mieć definicje przyjęte w rozporządzeniach, będących aktami podustawowymi, wykonawczymi w stosunku do ustawy. W akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych (§ 149 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad Techniki Prawodawczej"; Dz.U. z 2016r., poz. 283 ze zm.). Za wadliwe należy zatem uznać próby zawężenia treści pojęć ustawowych w oparciu o akty podustawowe. Słusznie zauważa Wojewoda, że błędnie przyjął organ I instancji, że zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest jedynie budowa budynków gospodarczych, towarzyszących istniejącej zabudowie mieszkaniowej. Takie stanowisko jest nieprawidłowe. Z treści przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie wynika takie ograniczenie, że budowa budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m² nie wymaga pozwolenia na budowę tylko wtedy, gdy działka, na której ma być sytuowany budynek gospodarczy jest zabudowana, a budynek ten ma pełnić funkcje towarzyszącą istniejącej zabudowie. Wprost przeciwnie, w świetle tego przepisu, budowa budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m² nie wymaga pozwolenia na budowę, niezależnie od tego, czy budynek będzie sytuowany na działce już zabudowanej, czy też niezabudowanej. Brak jest podstaw do zawężania pojęcia budynku gospodarczego jedynie do budynków gospodarczych towarzyszących istniejącej zabudowie. Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 691/09, że z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie wynika, że budowa budynku gospodarczego na podstawie zgłoszenia jest możliwa jedynie wówczas, gdy budynek ten ma powstać jako zabudowa towarzysząca innemu budynkowi mieszkaniowemu lub rekreacji indywidualnej. Natomiast odrębną kwestią jest to, czy lokalizacja budynku gospodarczego na działce skarżącej jest możliwa w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. z 2016, poz. 778 ze zm.). Odnosząc się do tego zarzutu skarżącej, że nie zmieni się sposób użytkowania przedmiotowej działki wskazać należy, iż sytuacje w których wymagane jest ustalenie warunków zabudowy określone zostały w art. 59 ust. 1 powołanej ustawy. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku (art. 59 ust. 2). Z przepisu tego wynika generalna zasada, iż razie braku planu miejscowego na danym obszarze wymagane jest ustalenie, w drodze decyzji, warunków zabudowy w przypadku każdej zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na wykonaniu robót budowlanych (w tym budowie obiektu budowlanego) oraz w przypadku każdej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. To ogólne ujęcie sytuacji, w których wymagane jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy jest wyrazem tendencji ustawodawcy do objęcia jak najszerszego kręgu przypadków zmiany zagospodarowania terenu tym obowiązkiem. Jednoznaczna treść tego przepisu wskazuje na to, że zmiana zagospodarowania terenu (z wyjątkiem zmiany tymczasowej), nawet taka, która nie wymaga pozwolenia na budowę, powoduje konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Zmiana zagospodarowania terenu nie jest pojęciem zdefiniowanym. Oznacza niewątpliwie funkcjonalne przekształcenia terenu, chociażby w jego części. Oceny, czy dane zamierzenie skutkuje zmianą zagospodarowania terenu, należy dokonywać w każdym przypadku indywidualnie, uwzględniając okoliczności konkretnego przypadku. Najbardziej widoczną zmianę zagospodarowania terenu stanowi wzniesienie na nim obiektu budowlanego bądź rozbiórka takiego obiektu. W niniejszej sprawie niewątpliwie ma miejsce zmiana zagospodarowania działki [...], oznaczonej symbolem Ł V – łąka trwała, V klasy bonitacyjnej - poprzez wzniesienie na jej gruncie budynku gospodarczego, mimo, że jak podnosi skarżąca, pozostały teren działki użytkowany będzie jako grunt rolny. Stanowiska organu odwoławczego o zmianie zagospodarowania przedmiotowej działki nie podważa także okoliczność, że planowana inwestycja ma ścisły związek z funkcją rolną. Zmianę sposobu zagospodarowania działki, która dotychczas była niezabudowana, stanowi niewątpliwie jej zabudowanie poprzez wzniesienie budynku gospodarczego trwale z gruntem związanego, nawet jeżeli zabudowa ta nie wymaga decyzji pozwolenia na budowę. Drugorzędna znaczenie ma to, że działka w pozostałej części będzie wykorzystywana jako grunt rolny. Reasumując wskazać należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga każda zmiana sposobu zagospodarowania terenu, nawet taka, która nie wymaga pozwolenia na budowę, jak w niniejszej sprawie chyba, że jest to zmiana o charakterze jednorazowym, tymczasowym, trwająca do 1 roku, co w niniejszej sprawie nie występuje. Dokonana w tym zakresie przez organ II instancji wykładnia powołanych przepisów jest prawidłowa. Skoro skarżąca pomimo wezwania, stosownej decyzji o warunkach zabudowy nie przedstawiła, organ administracji budowlanej zobowiązany był do stwierdzenia, że naruszone są wymogi art. 30 ust. 2 Prawa budowanego, co musiało skutkować wniesieniem sprzeciwu wobec zamiaru wybudowania przedmiotowego budynku gospodarczego (art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowanego). Wobec powyższego, w takich okoliczności sprawy Wojewoda zobowiązany był - zgodnie z art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego - do utrzymania sprzeciwu wobec zamiaru budowy przedmiotowego budynku gospodarczego. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącej, zaznaczyć należy, że argumentacja decyzji organu odwoławczego odmienna od motywów uzasadnienia organu I instancji, jakkolwiek dla decyzji skutkującej sprzeciwem wobec wzniesienia budynku gospodarczego, nie może być uznana za pogorszenie sytuacji prawnej strony o jakiej mowa w treści art. 139 K.p.a. Zakres tego zakazu jest wąski i wyraża się w tym, że organ odwoławczy nie może pogarszać - określonej decyzją organu I instancji (sprzeciw wobec zgłoszenia) - sytuacji prawnej strony odwołującej się. Strona odwołująca się powinna bowiem pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie, jeżeli nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżoną decyzją (sprzeciw wobec zgłoszenia). Rozstrzygniecie Wojewody w niniejszej sprawie w istocie utrzymuje sytuację prawną skarżącej, o czym świadczy treść rozstrzygnięcia – "utrzymuję w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z [...] marca 2016r.". Niezasadny jest zatem zarzut skarżącej o naruszeniu art. 139 K.p.a. Słusznie także odniósł się Wojewoda do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia terminu przewidzianego w art. 133 K.p.a. Organ administracji publicznej, który nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132 K.p.a. (uchylającej lub zmieniającej zaskarżoną decyzję z uwagi na to, że odwołanie zasługiwało w całości na uwzględnienie) jest obowiązany przesłać w terminie 7 dni odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Termin, o którym mowa w art. 133 K.p.a. jest terminem ustawowym i zawitym, co oznacza, że po pierwsze - z jego upływem wygasa kompetencja organu I instancji do wydania decyzji na podstawie i w granicach art. 132 K.p.a., po drugie - czynnością, którą organ I instancji może skutecznie podjąć po upływie tego terminu, jest "czynność materialno-techniczna przekazania odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu" (zob. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., II OSK 1999/10, LEX nr 1138033). Uchybienie temu terminowi nie stanowi jednak przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji, czy decyzji organu I instancji. Zarzut skarżącej w tym zakresie nie miał zatem wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi uznał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu. Sąd, nie dopatrzył się również żadnych innych uchybień organów administracji budowlanej w postępowaniu w niniejszej sprawie, w szczególności organy nie naruszyły przepisów postępowania, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta (art. 7 - 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 104 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a.). Mając na uwadze powyższe, skargę jako bezzasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a."., jak orzeczono w sentencji wyroku.