II SA/Po 609/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki; oddala skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] marca 2018 r. nakazującej Gminie [...], zwanej dalej Skarżącą, wykonanie rozbiórki drogi gminnej w ciągu ul. [...] w [...], gmina [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. J.U., pismem z dnia [...] lipca 2011 r. – zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wykonaniu prac budowlanych bez pozwolenia na budowę, wniósł o wszczęcie postępowania kontrolnego, nałożenie na inwestora bądź właściciela obowiązku wykonania remontu ulicy, a w przypadku niewykonania prac – nałożenia na zobowiązanego grzywny. Zawiadamiający wskazał, że X Sp. k., zwana dalej Spółką, w 1998 r. przeprowadziła prace budowlane polegające na utwardzeniu przedmiotowej ulicy oraz wyłożeniu jej kostką brukową, gdyż jest właścicielem cementowni znajdującej się przy tej ulicy. Prace budowlane związane z utwardzeniem ul. [...] zostały przeprowadzone bez projektu i pozwolenia na budowę, co potwierdza przeprowadzone postępowanie sądowe przed Sądem Rejonowym [...] w [...] pod sygn. [...]. W związku z powyższym pismem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (dalej: PINB) przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego ustalił, iż właścicielem nieruchomości nr ewid. geod. [...] w [...] gm. [...] jest Skarb Państwa, a zarządcą Urząd Gminy [...]. W dniu [...] stycznia 2012 r. PINB przeprowadził kontrolę na ww. nieruchomości w trakcie której stwierdzono, iż nieruchomość stanowi drogę utwardzoną kostką brukową. W ciągu drogi zrealizowano pięć studni chłonnych w celu odprowadzenia wód opadowych, które nie zapewniają w pełni odprowadzenia nadmiaru wody. Całość utwardzenia wykazuje znaczne pofałdowanie i zaniżenie szczególnie w obrębie posesji nr [...] należącej do Zawiadamiającego. Utwardzenie nastąpiło w latach 1988 - 1989 (wg. oświadczenia Zawiadamiającego). Przedstawiciel gminy nie przedłożył żadnych dokumentów, z których mogłoby wynikać na jakiej podstawie zrealizowano przedmiotowe utwardzenie. W dniu [...] stycznia 2012r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] poinformował organ powiatowy, iż Gmina [...] nie była inwestorem i nie prowadziła robót budowlanych polegających na utwardzeniu kostką brukową terenu przedmiotowej nieruchomości. Urząd Miasta i Gminy [...] (dalej: UMiG) nie posiada również żadnej dokumentacji budowlanej dotyczącej realizacji przedmiotowych robót budowlanych. Y S.K.A. pismem z dnia [...] marca 2012 r. poinformowała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż nie była wykonawcą robót budowlanych na nieruchomości, a Q sp. z o.o. zakończyła działalność w 2004 r. i ostatecznie w styczniu 2005 r. została wykreślona z KRS. Burmistrz Miasta i Gminy [...] w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. poinformował, iż UMiG nie posiada żadnych informacji na temat osoby inwestora i terminu realizacji ww. robót. W dniu [...] kwietnia 2012 r. PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego drogi – na przedmiotowej nieruchomości. Burmistrz Miasta i Gminy [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. poinformował organ powiatowy, iż z uwagi na toczącą się procedurę komunalizacji obiektu budowlanego nieruchomości, gm. [...] nie posiada książki ww. obiektu. PINB decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nakazał właścicielowi Miastu i Gminie [...] wykonanie kontroli okresowej drogi – nieruchomości, a ponadto przedstawienie ekspertyzy technicznej stanu technicznego drogi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Na skutek wniesionego odwołania Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WWINB) decyzją z dnia [...] września 2012 r. decyzję tę uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa, a zarządcą UMiG, natomiast właścicielem działki jest Gmina [...]. Ponadto UMiG, nie prowadzi książki obiektu jak i nie posiada dokumentacji związanej z tą drogą. PINB w dniu [...] czerwca 2013 r. wydał decyzję nakazującą właścicielowi drogi wykonać kontrolę okresową drogi - w ciągu ul. [...], a ponadto przedstawić ekspertyzę techniczną stanu technicznego drogi. Zobowiązana przedłożyła ekspertyzę, zgodnie z którą roboty budowlane winny obejmować całkowitą rozbiórkę nawierzchni, likwidację istniejącego odwodnienia oraz wykonanie robót drogowych, kanalizacyjnych i energetycznych. W związku z powyższym, PINB na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane wydał w dniu [...] marca 2014 r. decyzję nakazującą Miastu i Gminie [...] wykonanie przy drodze nr ewid. [...] i [...], w ciągu ul. [...] w [...], gm. [...] roboty budowlane polegające na: 1. rozbiórce istniejącej nawierzchni, 2. likwidacji istniejącego odwodnienia, jednocześnie nakazującej wykonanie robót drogowych, kanalizacyjnych i energetycznych przy uwzględnieniu, aby powstała ulica posiadała: 1. szerokość jezdni 5,0 - 5,5 m, 2. wydzielony jednostronny chodnik o szerokości 1,25 - 2,0 m, 3. konstrukcję nawierzchni jezdni dla obciążenia ruchu kategorii KR4, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02.03.1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, załącznik 5, pkt 5.3, 4. odwodnienie uwzględniające budowę kanalizacji deszczowej, do której woda opada z nawierzchni spływałaby poprzez ścieki i wpusty, 5. oświetlenie drogowe z uwagi na bezpieczeństwo pieszych i przyjęcie minimalnych dopuszczalnych parametrów jezdni i chodnika w istniejącym pasie drogowym, - w terminie do dnia [...].04.2015 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2014 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu. W uzasadnieniu wskazał m.in., że prowadząc postępowanie w sprawie przedmiotowej drogi organ powiatowy w pierwszej kolejności winien był wyjaśnić czy roboty budowlane były wykonane legalnie, a dopiero po ustaleniu, iż droga powstała legalnie w przypadku potwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, wdrożyć procedury naprawcze. Urząd Miasta i Gminy w dniu [...] sierpnia 2016 r. przesłał do organu powiatowego uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., w sprawie zaliczenia do kategorii dróg gminnych i ustalenia ich przebiegu m.in. ulicy [...] wraz załącznikiem nr 1 do uchwały. Starostwo Powiatowe w Poznaniu w dniu [...] sierpnia 2016 r. przekazało informację, że w rejestrach kancelaryjnych nie odnaleziono żadnych zgłoszeń robót budowlanych ani pozwoleń na budowę dla inwestycji drogowej (utwardzeń) dotyczących przedmiotowych działek z okresu, w którym kompetencje należały do Starostwa. PINB decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nakazał Gminie [...] wykonanie rozbiórki przedmiotowej drogi gminnej. WWINB decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu. W uzasadnieniu wskazał m.in., że PINB w dniu [...] kwietnia 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego przedmiotowej drogi. Postępowanie to (w sprawie stanu technicznego) było kontynuowane przez cały tok postępowania wyjaśniającego. Także zaskarżona decyzja została wydana w sprawie stanu technicznego drogi, mimo, że podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 48 Prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego decyzją z dnia [...].03.2018 r., nakazał gminie [...] rozbiórkę drogi gminnej tj. stanowiącej działki o nr ewidencji geodezyjnej [...] i [...], w ciągu ul. [...] w [...], gm. [...]. Gmina [...] złożyła odwołanie od powyższej decyzji, ponownie podkreślając, że nakaz rozbiórki winien być nałożony na inwestora, którego mimo prowadzenia postępowania wyjaśniającego organ powiatowy nie ustalił. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., wskazaną we wstępie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm., zwanej dalej: P.b.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem treści art. 29 i art. 30 w/w ustawy, które określają jakich obiektów budowa nie wymaga pozwolenia na budowę, oraz które spośród wymienionych można wybudować dokonując zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru ich wykonania, jeśli organ ten w określonym terminie nie zgłosi sprzeciwu. W przypadku gdy budowa obiektu budowlanego wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a inwestor takiej decyzji nie uzyskał zastosowanie mają przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał, że skoro organ powiatowy ustalił, że inwestor decyzji takiej nie uzyskał zastosowanie znajdzie zatem art. 48 P.b. Jak wynika z ustaleń organu powiatowego, przedmiotowa droga przez Radę Gminy została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Ponadto aktualnie droga ta - ulica [...], nie spełnia warunków technicznych dla dróg gminnych. Jak wynika z przedłożonej (przez właściciela drogi) ekspertyzy technicznej jak i ustaleń organu powiatowego, stan techniczny drogi jest zły. Nawierzchnia jest popękana, widoczne liczne zagłębienie poszczególnych kostek brukowych jak i fragmentów całej jezdni. Ponadto ilość wykonanych już wpustów, jak i studni chłonnych jest za mała, co powoduje brak prawidłowego odpływu wód opadowych z nawierzchni. Próba legalizacji przedmiotowej drogi (jak i związanych z nią urządzeń) wiązałaby się z rozbiórką całej istniejącej nawierzchni drogi wraz z wpustami w konsekwencji wykonania nowego obiektu - drogi, wraz z urządzeniami z nią związanymi, z zachowaniem przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02.03.1999r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 124). W ocenie organu odwoławczego, PINB zasadnie wydał decyzję w oparciu o art. 48 P.b. nakazującą wykonanie rozbiórki drogi. W odniesieniu do zarzutów odwołania Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organowi powiatowemu nie udało się ustalić inwestora lub inwestorów utwardzenia przedmiotowej drogi a przedsiębiorca, który potencjalnie wykonał utwardzenie nie prowadzi działalności. Informacji co do inwestora nie przekazała także Gmina [...] (właściciel działek, na których droga została wykonana). Zatem żądanie przez odwołującą nałożenia obowiązku rozbiórki na inwestora w tym stanie rzeczy jest niezrozumiałe. Ponadto wybór adresata decyzji wymienionych w treści art. 52 P.b., jest uzależniony nie tylko od kolejności podmiotów wymienionych w jego treści, ale również od możliwości realizacji przez ten podmiot nałożonych na niego obowiązków, a więc wykonalności samej decyzji w konkretnych okolicznościach danej sprawy. Przeprowadzenie kolejnej kontroli przez PINB w celu potwierdzenia obecnego stanu drogi jest nieuzasadnione, tym bardziej, iż skarżąca nie twierdzi aby prowadziła prace remontowe drogi, ani nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających polepszenie stanu technicznego drogi czy jej parametrów. Z uwagi na upływ czasu stan techniczny drogi mógł ulec jedynie pogorszeniu tym bardziej, że od początku droga była wykonana nieprawidłowo. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca Gmina [...], reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nieustalenie inwestora – podmiotu zobowiązanego w pierwszej kolejności do dokonania czynności, a także naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 48 i 52 P.b. poprzez uznanie, że obowiązek winien być nałożony na właściciela drogi, a nie inwestora obiektu oraz przyjęcie, że nie ma możliwości legalizacji drogi. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.). Zgodnie z wymienionym wyżej przepisem, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, niewątpliwie sporna droga została wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę. Spór w swej istocie sprowadza się do ustalenia podmiotu obowiązanego do dokonania na swój koszt czynności nakazanych w zaskarżonej decyzji. W tym zakresie organ zasadnie wskazał na treść art. 52 P.b., zgodnie z którym inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Co szczególnie istotne, jak wskazuje się w orzecznictwie, nakaz rozbiórki może być skierowany do inwestora, właściciela i zarządcy nieruchomości, zaś kryterium wyboru adresata decyzji spośród tych trzech podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji. Przepis art. 52 P.b. należy interpretować w taki sposób, aby doprowadzić do wydania wykonalnego nakazu rozbiórki, tj. aby nakaz rozbiórki został skierowany do takiej osoby, która ma realną możliwość jego wykonania. Jeżeli zatem ustalono inwestora samowoli budowlanej, który jest w posiadaniu nieruchomości, to jego należy brać go pod uwagę w pierwszej kolejności i to właśnie na niego należy nałożyć obowiązek rozbiórki, natomiast skierowanie nakazu rozbiórki do inwestora, który w dacie orzekania nie posiada uprawnień do władania obiektem budowlanym nie pozwoli na wykonanie nakazu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 185/18 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1112/17). Inwestor nielegalnego obiektu może zostać określony jako adresat decyzji nakazującej rozbiórkę – co do zasady – tylko wtedy, jeżeli w momencie orzekania przez organy nadzoru budowlanego posiada on prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub jest jej właścicielem. Jeżeli więc inwestor po dokonaniu samowoli budowlanej utracił tytuł prawny umożliwiający wykonanie decyzji rozbiórkowej albo jeżeli dane inwestora samowoli nie mogą zostać ustalone, to zgodnie z ustawową kolejnością określania podmiotów zobowiązanych do usuwania skutków samowoli budowlanych właściwe organy mają obowiązek obciążenia obowiązkiem wykonania nakazu rozbiórki aktualnego właściciela nieruchomości, na której posadowiony jest nielegalny obiekt budowlany lub jego część (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Po 680/17. Wobec niemożliwości ustalenia inwestora – inwestycji zaprzeczył przedsiębiorca wskazywany przez Zawiadamiającego będącego uczestnikiem postępowania, nie była go w stanie wskazać także Skarżąca. Organy zobowiązały zatem do rozbiórki drogi właściciela nieruchomości. W ocenie Sądu, wobec powyższych rozważań, organy zobowiązały do tego właściwy podmiot. W judykaturze stwierdza się, że organ nadzoru budowlanego będzie zobowiązany do nałożenia nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości, choćby ten nie był inwestorem, jeżeli pomimo przeprowadzenia postępowania dowodowego nie uda się ustalić podmiotu, któremu należałoby przypisać ten status (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 649/17). Do wykonywania robót budowlanych niezbędne jest prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy - Prawo budowlane. Zatem organ nadzoru budowlanego, chcąc skutecznie wydać decyzję w oparciu o przepis art. 48 ustawy - Prawo budowlane powinien adresatem tej decyzji uczynić ten podmiot, który w chwili wydania decyzji posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przeciwnym razie decyzja taka będzie niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 KPA. Natomiast takim podmiotem, który posiada zawsze prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest właściciel nieruchomości (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 526/17). Mając na uwadze powyższe należy podnieść, że zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 52 p.b. nie zawierał usprawiedliwionych podstaw. Tak jak zostało to już podkreślone w ramach rozpoznawania zarzutów procesowych, skarżący jest następcą prawnym inwestorów, którzy zapoczątkowali wykonanie robót budowlanych w postaci drogi gminnej, również w zakresie konsekwencji nielegalnej budowy tej drogi. Należy podkreślić, że obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego nierozerwalnie związany z prawem dysponowania nieruchomością, na której posadowiony jest obiekt będący samowolą budowlaną. Na gruncie przepisów Prawa budowlanego nie ulega wątpliwości, że podmiotami zobowiązanymi do wykonania decyzji wydanych w postępowaniu w przedmiocie samowoli budowlanej będą również, ze względu na zbywalność prawa własności bądź prawa użytkowania wieczystego gruntu, jak i prawa własności posadowionych na nim obiektów, następcy prawni inwestora, właściciela, czy zarządcy. Zatem nawet jeśli samowoli budowlanej dopuścił się poprzedni właściciel nieruchomości lub poprzedni inwestor, to jego następcy prawni wchodzą w jego prawa i obowiązki, a zatem zobowiązani są do usunięcia skutków samowoli budowlanej w pełnym jej zakresie (por. wyr. NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1721/14, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie zaistniały zatem wszelkie przesłanki do obciążenia skarżącego obowiązkiem rozbiórki nielegalnie wybudowanego obiektu budowlanego. Niezrozumiały jest również zarzut sprowadzający się do żądania legalizacji drogi. Organ zasadnie wskazał, że jak wynika z przedłożonej (przez właściciela drogi) ekspertyzy technicznej jak i ustaleń organu powiatowego, stan techniczny drogi jest zły. Nawierzchnia jest popękana, widoczne liczne zagłębienie poszczególnych kostek brukowych jak i fragmentów całej jezdni. Ponadto ilość wykonanych już wpustów, jak i studni chłonnych jest za mała, co powoduje brak prawidłowego odpływu wód opadowych z nawierzchni. Próba legalizacji przedmiotowej drogi (jak i związanych z nią urządzeń) wiązałaby się z rozbiórką całej istniejącej nawierzchni drogi wraz z wpustami i w konsekwencji wykonania nowego obiektu - drogi, wraz z urządzeniami z nią związanymi, z zachowaniem przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02.03.1999r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 124). Skarżoną decyzją Gmina została obowiązana do rozbiórki przedmiotowej drogi. Wobec powyższych rozważań, Sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.