II SA/Po 624/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2017 r. wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] 2017 r. o nr [...] w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] 2017 r. o nr [...] /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak R. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wyżej opisaną decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia z dnia 23 lutego 2017 r. o nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki schodów zewnętrznych konstrukcji stalowej łączących płytę tarasu drugiej kondygnacji z poziomem gruntu przy budynku od strony ogrodu. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak nie uzasadnił go w żaden sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu a także innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art 61 § 1 p.p.s.a.). Obowiązek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać Sąd (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2014 r. o sygn. akt II OZ 661/14 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wynika to także z okoliczności i charakteru sprawy. Niewątpliwie realizacja decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego zmienia istniejący stan rzeczy i może powodować trudne do odwrócenia skutki faktyczne i prawne, jednak to na skarżących spoczywa obowiązek wskazanie na tych skutków. Innymi słowy, strona skarżąca powinna wykazać, że w konkretnym stanie faktycznym wykonanie nakazu rozbiórki wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2016 r. o sygn. akt II OZ 100/16 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć także należy, iż nakaz rozbiórki, którego dotyczy zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji, odnosi się do schodów zewnętrznych o stosunkowo prostej stalowej i jednobiegowej konstrukcji, a więc niewątpliwie skutków wykonania tego nakazu nie można wprost porównywać do skutków wykonania np. nakazu rozbiórki zamieszkanego budynku mieszkalnego, czy budynku produkcyjnego istotnego dla funkcjonowania zakładu przemysłowego. Z akt sprawy wnika też, iż są to schody dodatkowe, zapewniające komunikację pomiędzy ogrodem a tarasem piętra, dlatego też brak jest podstaw do przyjęcia, iż ich rozbiórka uniemożliwi swobodne (normalne) korzystanie z pomieszczeń położonych na górnych kondygnacjach budynku. W skardze podniesiono co prawda, iż schody te mają w przyszłości służyć, po zamontowaniu wyciągu wózka inwalidzkiego, do zapewnienia dostępu do górnych pomieszczeń dla niepełnosprawnej osoby. Niemniej na dzień wydania decyzji schody te nie były wyposażone w taki wciąg, a z wyjaśnień skarżącego wynika, iż jego żona jakkolwiek cierpi na chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa i stawów, to nie porusza się na wózku inwalidzkim (strona 4 skargi). Należy również wyjaśnić, iż Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 1374/14, (dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ) uznał, iż okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją decyzji nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jej wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów, w zestawieniu z sytuacją finansową strony, mogłaby dać podstawę do wstrzymania zaskarżonej decyzji (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 414/13 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl Zatem, choć wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza to, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Stąd też brak uzasadnienia przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak