II SA/Po 661/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Walkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], [...], ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci wodociągowej przewidzianej do realizacji na częściach działek nr [...], [...], [...], ark. [...] i nr [...] ark. [...] obręb [...] położnych w [...] przy [...]. W uzasadnieniu wydanej decyzji, organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2018 r., do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek Pana R. S. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci wodociągowej przewidzianej do realizacji na częściach działek nr [...], [...], [...], ark. [...] i nr [...] ark. [...], obręb [...] położnych w [...] przy [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. powiadomiono strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego na piśmie (pełnomocnik wnioskodawcy oraz właściciel działki objęty wnioskiem) pozostałe strony - w drodze obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internatowej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się w przedmiotowej inwestycji. Organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego wystąpiono do właściwych w przedmiotowej sprawie jednostek z wnioskiem o uzgodnienie warunków zabudowy, tj. do Zarządu Dróg Miejskich. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. jeden z właścicieli nieruchomości, na której planowana jest inwestycja nie wyraził zgody na przeprowadzenie sieci przez jego działkę. W trakcie postępowania sporządzono analizę stanu prawnego i faktycznego wnioskowanych działek. W toku postępowania wpłynęło uzgodnienie z Zarządu Dróg Miejskich znak: [...] w sprawie obsługi komunikacyjnej. Projekt decyzji w przedmiocie ustalenia inwestycji celu publicznego został przygotowany przez uprawnioną osobę. Do dnia sporządzenia decyzji nie wpłynęły żadne uwagi ani zastrzeżenia odnośnie rozstrzygnięcia niniejszego postępowania. Strony nie informowały również o zmianie własności i adresów. W ocenie organu, wnioskowane zamierzenie zalicza się do inwestycji celu publicznego, tj. do działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiącym realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami: "budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania" - art. 6. pkt. 3 ustawy. Wnioskowane działki są usytuowane na obszarze, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla takich obszarów inwestycja celu publicznego - zgodnie z art. 50 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lokalizowana jest w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że realizacja inwestycji wpłynie pozytywnie na ład przestrzenny rozumiany zgodnie z definicją określoną w art. 2 pkt. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odstąpiono od uzgadniana niniejszej decyzji z Zarządem Dróg Miejskich w trybie art. 106 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (na podstawie art. 53 ust. 4 i 5 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) gdyż, zgodnie z aktualną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego ustaloną w wyroku z dnia 20 czerwca 2007 r. (sygn. II OSK 922/06), dyspozycja zawarta w art. 106 k.p.a. nie ma zastosowania w tych przypadkach, gdy do wydania decyzji w postępowaniu głównym, jak i wydania uzgodnienia uprawnione są jednostki działające w imieniu tego samego organu. Ustalono zatem, że na taki zakres wniosku decyzja winna być pozytywna i orzeczono jak w sentencji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r., uczestnik postępowania - spółka [...] Sp. j. (dalej: skarżąca), wniosła odwołanie od wydanej decyzji. Skarżąca wskazała, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji w ogóle się nie wypowiedział co do zasadności sprzeciwu oraz przytaczanych przez nią argumentów. Tymczasem, zdaniem skarżącej, przedstawione przez nią zarzuty winny skutkować odmową ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca podkreśliła, że inwestycja ma na celu zaopatrzenie w wodę wyłącznie nieruchomości stanowiące własność wnioskodawcy. Jest on również właścicielem niezabudowanej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], sąsiadującą z działkami na [...] i [...]. Zdaniem skarżącej nie ma żadnych przeszkód, aby zaopatrzenie w wodę nieruchomości wnioskodawcy odbywało się wodociągiem przebiegającym przez jego inną nieruchomość. Inwestycja taka nie posiada doniosłego interesu publicznego, który uzasadniałby naruszenie prawa własności nieruchomości prywatnej jakimi są działki nr [...] i [...]. Poza tym przeprowadzenie wodociągu przez teren niezabudowany i niczym nieutwardzony będzie o wiele tańsze i szybsze, niż rujnowanie już istniejącej ulicy. Przeprowadzenie wodociągu przez działkę nr [...] w żaden sposób nie pozbawi ani nie ograniczy możliwości jej zabudowy, prowadzenie prac na terenie działki nr [...] utrudni lub nawet pozbawi skarżącego oraz inne podmioty, w tym Izbę Celną dostępu do nieruchomości. Skarżąca wskazała również, że kolejną okolicznością, którą organ winien wziąć pod uwagę jest to, że na nieruchomości, którą inwestycja ma zaopatrywać w wodę znajduje się już wodociąg o średnicy 100 mm. Zdaniem skarżącej, wnioskodawca może zaopatrywać się w wodę z istniejącego na jego nieruchomości wodociągu bez konieczności ingerowania w prawo własności skarżącej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji, organ odwoławczy wskazał, że przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotów podejmujących te działania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, tj., m.in. budowę i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę. Zdaniem organu II instancji, nie ulega zatem wątpliwości, że budowa odcinka sieci wodociągowej stanowi inwestycję celu publicznego. Kolegium zwróciło uwagę, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej (art. 56 u.p.z.p.), co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ obowiązany jest w sprawie wydać decyzję pozytywną. Wobec tego uznać należy, że w przypadku lokalizowania inwestycji celu publicznego w drodze decyzji, jedyną przesłanką wydania decyzji odmownej byłoby wykazanie przez właściwy organ, że lokalizacja danej inwestycji celu publicznego w określonym miejscu jest niezgodna z jakimś przepisem powszechnie obowiązującego prawa. Przy czym w rozumieniu art. 56 u.p.z.p. przepisami odrębnymi są przepisy umiejscowione w odrębnych aktach prawnych, aniżeli ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy administracji mogą działać wyłącznie na podstawie obowiązujących przepisów i w granicach przez nie wytyczonych. Dlatego też zgoda czy argumenty słusznościowe nie stanowią w niniejszym postępowaniu podstawy wydania decyzji lub też odmowy jej wydania. Choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządziła uprawniona osoba. Sporządzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym ma być zrealizowana inwestycja. Projekt decyzji pismem z [...] czerwca 2018 r. został przekazany do Zarządu Dróg Miejskich, jako do zarządcy drogi, do której przylega obszar objęty wnioskiem, celem dokonania uzgodnienia, o którym stanowi art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Zarząd Dróg Miejskich poinformował, że uzgadnia pozytywnie projektowane uzbrojenie. W związku z powyższym Kolegium uznało, że organ I instancji ustalił stan faktyczny i prawny sprawy w stopniu wynikającym z zakresu postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Kolegium organ I instancji zgromadził kompletny materiał dowodowy i właściwie ocenił zebrane w sprawie dowody. Organ I instancji zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. oraz poprzez obwieszczenie umieszczone na tablicy ogłoszeń organu i w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta [...]. Odnosząc się do braku zgody właściciela działek [...] i [...] na zrealizowanie planowanej inwestycji na tych działkach, Kolegium wskazało, że żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależnia możliwości wydania decyzji lokalizacyjnej, od zgody właściciela nieruchomości, na której planowane jest umiejscowienie inwestycji. Ponadto decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Podkreślenia wymaga, że na dalszym etapie inwestycyjnym konieczne będzie legitymowanie się przez Inwestora tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 650), każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Ustawodawca sprecyzował, że pod pojęciem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt 11 tej ustawy). Odnosząc się do argumentu, że organ I instancji nie rozważył możliwości przebiegu sieci wodociągowej przez działkę należącą do Inwestora, Kolegium wskazało, że ocenie organu podlega zamierzenie inwestycyjne opisane we wniosku, łącznie z jego położeniem (wyznaczonymi granicami terenu inwestycji). Żaden zaś przepis prawa nie upoważnia organu rozpoznającego taki wniosek do modyfikacji jego elementów, w tym także mającej stanowić oceny celowości realizacji inwestycji w ogóle lub też w określonym miejscu. Skarżący, pismem z dnia [...] lipca 2019 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję organu II instancji, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 54 pkt 2 d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez brak rozważenia i przeanalizowania wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w tym skarżącego, co skutkowało wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., 2) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, w szczególności załączonych do odwołania z dnia [...] sierpnia 2018 r. dokumentów oraz przedstawionych przez skarżącą argumentów. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie, sądowej kontroli poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu, argumenty podnoszone przez skarżącą w odwołaniu od decyzji jak i we wniesionej skardze nie są trafne i nie mogą doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się w sprawie, również działając z urzędu, uchybień, które miały wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.), inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a. Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wyjaśnia, że "inwestycja celu publicznego" to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.). Zgodnie natomiast z art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celem publicznym jest budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Należy też wskazać, że z przepisu art. 50 ust. 2a u.p.z.p. (obowiązującego od 28 czerwca 2015 r.), wprost wynika, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, 1276, 1496 i 1669), wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przywołany przepis Prawa budowlanego odnosi się m.in. do sieci wodociągowych. W ocenie Sądu, inwestycja objęta decyzją jest "budową sieci wodociągowej" a nie stanowi jedynie "przyłącza do sieci". Powyższa okoliczność wynika z treści opinii [...] S.A. z dnia [...] czerwca 2018 r., w której wyjaśniono, że zaopatrzenie budynku wnioskodawcy w wodę będzie możliwe po wybudowaniu zarówno sieci wodociągowej jak i przyłącza. W związku jednak z tym, że przedsiębiorstwo wodociągowe nie planuje wybudowania brakującego fragmentu sieci, poinformowało wnioskodawcę o możliwości jej realizacji własnym staraniem i na własny koszt. Tego fragmentu sieci dotyczy rozpoznawana sprawa. Wskazać więc należy, że jak wynika z ustaleń organu, teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym, lokalizacja inwestycji w postaci budowy sieci wodociągowej następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącą kwestii braku istnienia interesu publicznego w odniesieniu do zamierzonej inwestycji i tego, że ma na celu zaopatrzenie w wodę wyłącznie wnioskodawcy, wskazać należy, że w ocenie Sądu, rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej w określonym regionie, dla pojedynczych nieruchomości nie ma znaczenia wyłącznie dla tego regionu, tych nieruchomości. Pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości (por. wyrok NSA z dnia [...] lipca 2011 r., sygn. akt: II OSK 672/11, wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt: II OSK 1280/13, LEX nr 1393788). Wyjaśnić należy również, że w rozpoznawanej sprawie nie podlega badaniu, czy wnioskodawca może zaopatrywać się w wodę za pośrednictwem wodociągu, który wedle twierdzeń skarżącej, znajduje się już na jego nieruchomości. Skoro bowiem, jak wskazano powyżej, planowana inwestycja ma charakter publiczny, nie podlega badaniu, czy akurat wnioskodawca ma możliwość innego zaspokojenia swoich potrzeb i zaopatrzenia w wodę w inny sposób. W sprawie, której przedmiotem jest wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma bowiem znaczenia to, kto jest inwestorem (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.), wobec powyższego, badaniu nie podlegają również jego indywidualne cechy i ewentualna możliwość dostępu do sieci wodociągowej w inny sposób. W ocenie Sądu, nie stanowi o wadliwości skarżonej decyzji argument skarżącego, że nie ma żadnych przeszkód, aby zaopatrzenie w wodę nieruchomości wnioskodawcy odbywało się wodociągiem przebiegającym przez jego inną nieruchomość. Zgodnie bowiem z art. 52 u.p.z.p., który stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, organ rozpatrując sprawę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może podejmować rozstrzygnięcia wykraczającego poza granice wniosku, a więc nie może rozpatrywać innej trasy przebiegu inwestycji liniowej od tej jaką określił wnioskodawca (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r., sygn. akt: IV SA/Po [...], LEX nr 2761229). Z powyższych względów, Sąd nie podziela również podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, w szczególności załączonych do odwołania z dnia [...] sierpnia 2018 r. dokumentów oraz przedstawionych przez skarżącą argumentów. Organ odwoławczy słusznie bowiem wyjaśnił skarżącej, że żaden przepis prawa nie upoważnia organu rozpoznającego wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego do modyfikacji jego elementów, w tym także mającej stanowić oceny celowości realizacji inwestycji w ogóle lub też w określonym miejscu. Z uwagi na powyższe słuszne stanowisko organu, w sprawie nie zachodziły podstawy do badania przedłożonych map i fotografii, które miały uzasadniać celowość innego sposobu realizacji inwestycji. Skarżąca, w związku z przebiegiem planowanej inwestycji podnosi także zarzuty nieuzasadnionego naruszenia jej prawa własności. Odnosząc się do powyższego, wskazać jednak należy, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej. Zgodnie bowiem z art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ winien wydać w sprawie decyzję pozytywną (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt: II OSK 648/09). Podkreślić należy, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mając na uwadze ład przestrzenny ustala się jedynie, czy inwestycja jest dopuszczalna na danym terenie. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie upoważnia jeszcze inwestora do realizacji inwestycji. Przed rozpoczęciem budowy musi on zgodnie z przepisami Prawa budowlanego uzyskać pozwolenie na budowę, w którym organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia, czy w świetle obowiązujących przepisów, w tym zwłaszcza przepisów techniczno-budowlanych, możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji - w tym także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Przy czym ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. II OSK 683/12). Wobec powyższego stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącą kwestie dotyczące przysługującego jej prawa własności nie mogą zostać uwzględnione na obecnym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi bowiem praw do terenu nią objętego, jest jedynie odpowiedzią na zapytanie inwestora o to, czy taka inwestycja w ogóle może powstać. Inwestor, po otrzymaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie musi podejmować dalszych kroków celem jej urzeczywistnienia. Decyzja ta nie przesądza również czy inwestor zdoła uzyskać następnie pozwolenie na budowę. Tym samym, analizowanie na obecnym etapie ewentualnego naruszania interesów osób trzecich, jest przedwczesne. Z powyższych względów, zdaniem Sądu, dla oceny czy wydana decyzja spełnia wymagania z art. 54 pkt 2 d u.p.z.p., wystarczającym jest wskazanie przez organ, że wydana decyzja nie uniemożliwia, ani w istotny sposób nie ogranicza korzystania z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem oraz nie powoduje zmiany wartości nieruchomości. Ochrona prawa własności skarżącej urzeczywistnia się w sprawie poprzez zawarte w wydanej decyzji wymagania nałożone przez Zarząd Dróg Miejscach a nadto, sygnalizowane już na obecnym etapie postępowania wymagania przedstawione przez przedsiębiorstwo wodociągowe w opinii z dnia [...] czerwca 2018 r. (obejmujące m.in. ustanowienie służebności). W ocenie Sądu, stwierdzić więc należy, że w rozpoznawanej sprawie, przy uwzględnieniu specyfiki decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ w sposób wystarczający określił wymagania ochrony interesów osób trzecich. Z akt sprawy wynika również, że projekt wydanej decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną, zgodnie z art. 50 ust. 5 u.p.z.p. i uzgodniony z zarządcą drogi (art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.). Wydana decyzja zawiera wszystkie elementy wskazane w przepisie art. 54 u.p.z.p. Sporządzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym ma być zrealizowana inwestycja (art. 53 ust. 3 u.p.z.p.). Z powyższych przyczyn, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniesiona skarga podlega więc oddaleniu, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).