II SA/Po 670/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych; oddala skargę. /-/A. Łaskarzewska /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Szaniecka Decyzjami z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], nr [...] oraz nr [...] Prezydent Miasta O. W., działając na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.; dalej: ustawa), udzielił S. K. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych odpowiednio: o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa, o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % do 18 % i o zawartości alkoholu powyżej 18 % w lokalu gastronomicznym w obiekcie dyskotekowym [...] przy ul. [...]. Dnia 30 lipca 2007 r. organ zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż gastronomiczną napojów alkoholowych w oparciu o art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy i wezwał go do złożenia wyjaśnień i ustosunkowania się do skargi mieszkańców posesji położonych w sąsiedztwie lokalu [...]. Dnia 7 września 2007 r. przeprowadzono przed organem rozprawę administracyjną podczas której przesłuchano S. K. oraz przeglądano materiał filmowy zapisany na płycie DVD dostarczony przez mieszkańca budynku znajdującego się w sąsiedztwie lokalu [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Prezydent Miasta O. W., działając na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 i 3 w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi cofnął S. K. zezwolenia o nr [...],[...] oraz [...] na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w całym zakresie, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym w obiekcie dyskotekowym [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S. K. zarzucając organowi naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1. i art. 78 § 1 K.p.a. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem organu odwoławczego zebrane dowody nie potwierdziły zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu gastronomicznym [...]; w celu ustalenia tej okoliczności nie przeprowadzono należytego postępowania dowodowego i nie zebrano dowodów nie budzących wątpliwości, iż zaistniały przesłanki wymienione w art. 18 ust,. 1 pkt 1 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Prezydent Miasta O. W. ponownie cofnął S. K. zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w lokalu gastronomicznym w obiekcie dyskotekowym [...]. W wyniku kolejnego odwołania S. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ponownie uchyliło zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż w aktach sprawy nie ma protokołu z oględzin przeprowadzonych w lokalu [...] , jak też lokalach [...] i [...]. Zdaniem Kolegium nie ustalono też, w którym z lokali znajduje się dyskoteka, na której działalność skarżą się mieszkańcy pobliskich posesji. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że w podstawie prawnej decyzji o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż alkoholu powołano się na art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Przepis ten zabrania sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych w miejscu i czasie masowych zgromadzeń. Tymczasem w zaskarżonej decyzji nie wykazano, iżby w lokalu [...] odbywały się zgromadzenia w rozumieniu ustawy Prawo o zgromadzeniach. Nie przeprowadzono także dowodu na okoliczność czy w lokalu organizowane były imprezy o charakterze masowym w rozumieniu ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909 ze zm.), a w szczególności nie wykazano ile miejsc posiada lokal gastronomiczny [...] . Kolegium przypomniało, że imprezami masowymi są imprezy sportowe, artystyczne lub rozrywkowe, na której liczba miejsc dla osób w przypadku hali sportowej lub innego budynku umożliwiającego przeprowadzenie imprezy wynosi nie mniej niż 300 osób (art. 3 pkt 1 ustawy). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta O. W. ponownie, w oparciu o art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 9 i art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) cofnął S. K. zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w lokalu gastronomicznym w obiekcie dyskotekowym [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w okresie od marca 2007 r. do kwietnia 2007 r. w dotychczasowym obiekcie dyskotekowym [...] ul. [...] w O. W. została przeprowadzona modernizacja, w wyniki której z jednego lokalu wyodrębniono trzy lokale: [...] - będący własnością S. K., [...]- będący własnością M. P. oraz [...] - będący własnością D.K. S. K. w dniu 4 maja 2007 r. otrzymał zezwolenia na sprzedaż gastronomiczną (sprzedaż i podawanie) napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, to jest w należącym do niego, wyodrębnionym lokalu ([...],[...],[...]). Następnie organ wyjaśnił, że pierwotny lokal dyskotekowy [...] podzielono przeźroczystymi szybami, a pomiędzy pomieszczeniami można swobodnie przechodzić z jednego lokalu do drugiego i trzeciego, co de facto stwarza to system "naczyń połączonych". Zgodnie z posiadaną przez organ zatwierdzoną dokumentacją projektową, liczbę miejsc w poszczególnych pomieszczeniach określono następująco: [...] - 100 miejsc, [...] - 120 miejsc, [...] - 150 miejsc. Łączną ilość miejsc we wszystkich trzech pomieszczeniach w dokumentacji wykonania robót budowlanych przedstawionej przez właścicieli zaprojektowano zatem na 370 osób. Wskazując na ustalone okoliczności Prezydent doszedł do przekonania, że działanie osób prowadzących lokale stanowi próbę ominięcia przepisów ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Zaznaczył przy tym, że uczestnicy dyskoteki nie rozróżniają czy są w [...],[...] czy [...], gdyż gromadzą się w jednej dyskotece [...] Podczas oględzin ustalono, że w lokalach [...] i [...] wiszą ogłoszenia identycznej treści: "Uwaga!!! Każda osoba, która wyjdzie z klubu [...] chcąc do niego wrócić będzie musiała ponownie zakupić BILET!!!", w [...] (według właściciela) sprzedaje się natomiast bilety. Jednocześnie w [...] nie ma jakiegokolwiek oznaczenia, że jest jeszcze jakiś trzeci klub-lokal. Prezydent Miasta O.W. zaznaczył także, iż na wniosek Komendanta Powiatowego Policji w O. W. przesłuchani w charakterze świadków zostali funkcjonariusze Policji, którzy w pomieszczeniach m.in. [...] wykonywali czynności służbowe dokonując wizji lokalnych w trakcie trwania imprezy masowej. Zarząd Powiatu O. przesłuchał również w charakterze świadków osoby, które były uczestnikami imprez masowych organizowanych w lokalu dyskotekowym S. K . Zebrany w toku przesłuchań materiał dowodowy potwierdza, że pomieszczenia [...],[...] i [...] są od siebie odgrodzone szklanymi drzwiami, nie stanowią zatem w rozumieniu przepisów prawa samodzielnych lokali i należy je traktować jako jeden lokal, w którym organizowana jest impreza masowa. Ponadto świadkowie przesłuchani na okoliczność możliwości swobodnego przemieszczania się uczestników wewnątrz lokalu - pomiędzy poszczególnymi pomieszczeniami - zeznali, iż były takie imprezy, gdy drzwi wewnętrzne były otwarte i można się było bez przeszkód przemieszczać. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ ustalił w jakich datach w lokalach D. ., S. K. i M.P. odbywały się imprezy masowe (szczegółowo wymienione w decyzji). Organ nadmienił także, że fakt organizacji imprez masowych przez wymienione osoby potwierdzony został wyrokami Sądu Rejonowego w O. W., który ukarał obwinionych za wykroczenie z art. 21 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. W odniesieniu do S. K. wskazał, iż w tym samym miejscu i czasie jako organizator imprezy masowej posiadał w trakcie jej odbywania napoje alkoholowe, które oferowano do sprzedaży uczestnikom imprezy masowej. Mając to na względzie Prezydent Miasta stwierdził, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Stanowisko organu w przedmiocie interpretacji potwierdziła opinia Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Warszawie, w treści której jednoznacznie stwierdzono, że "przeprowadzanie zatem przez właścicieli lokali dyskotekowych [...] imprez masowych pomimo wydania przez Zarząd Powiatu O. decyzji o zakazie przeprowadzania imprez masowych stanowiłoby naruszenie art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy, to jest złamanie obowiązku przestrzegania przez przedsiębiorcę korzystającego z zezwolenia innych zasad i warunków określonych przepisami prawa". Niezależnie od powyższego Prezydent Miasta wskazał, że Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta O. W. zwracał się do Powiatowej Komendy Policji o informację o ilości interwencji Policji w związku z naruszaniem porządku publicznego i ciszy nocnej przez klientów lokali [...] w najbliższej ich okolicy w okresie od lutego do sierpnia 2008 r. oraz czy właściciel lokalu [...] powiadamiał Policję o przypadkach zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą i podawaniem napojów alkoholowych, w oparciu o przepisy art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy. Komendant Powiatowy Policji stwierdził, że odnotowano 33 interwencje Policji w związku z naruszaniem porządku publicznego i ciszy nocnej w najbliższej okolicy lokali [...] w okresie od dnia 31 stycznia 2008 r. do dnia 31 sierpnia 2008 r., a właściciele lokali dyskotekowych [...] , [...] oraz [...] nie powiadamiali Policji o przypadkach zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą i podawaniem napojów alkoholowych w dyskotece. W końcowej części uzasadniania decyzji Prezydent Miasta wskazał nadto, że z zeznań mieszkańców posesji położonych w pobliżu obiektu [...] wynika, że szczególnie w dni funkcjonowania dyskoteki, to jest od czwartku do niedzieli każdego tygodnia, sytuacja w sąsiedztwie lokalu nie uległa poprawie w porównaniu z okresem sprzed kwietnia 2007 r., kiedy funkcjonował jeden lokal [...]. Nadal dochodzi do przypadków załatwiania przez młodzież potrzeb fizjologicznych oraz innych zanieczyszczeń w postaci pozostawianych puszek po piwie, naczyniach jednorazowych itp. w okolicznych bramach i podwórkach pobliskich posesji. Większość świadków uskarżała się, że w dni działania dyskoteki każdorazowo budzą ich chuligańskie wybryki pod oknami ich posesji wrzaski, bójki, przekleństwa, włączające się alarmy samochodowe na parkingu, warkot i piski pojazdów ruszających i zatrzymujących się przed obiektem dyskotekowym, wydobywająca się głośna muzyka, dudnienie, używanie klaksonów samochodowych, szczególnie uciążliwych w godzinach nocnych, uniemożliwiających odpoczynek nocny i zakłócających spokój lokatorom i ich rodzinom, zwłaszcza dzieciom. Niejednokrotnie mieszkańcy przedmiotowych posesji interweniowali w tej sprawie telefonicznie na Policji (95 skarg M. K. w imieniu mieszkańców posesji położonych w pobliżu przedmiotowego obiektu dyskotekowego, notatki służbowe funkcjonariuszy Policji). Prezydent powołał także opinię Komendanta Powiatowego Policji, zdaniem którego przeprowadzone prace modernizacyjne polegające na wyodrębnieniu z pierwotnego lokalu [...] trzech odrębnych lokali rozrywkowych nie wyeliminowało problemów, zagrożeń i uciążliwości dla okolicznych mieszkańców. Nie zmieniło również sytuacji prawnej albowiem w lokalach organizowane są imprezy o charakterze masowym, z tą tylko różnicą, że w chwili obecnej imprezy te organizują wspólnie trzy podmioty gospodarcze. Zgodnie z art.18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zezwolenie cofa się w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Ponieważ organ nie jest w stanie udowodnić z którego lokalu wychodzą uczestnicy imprez dyskotekowych, wszczęto postępowanie o cofnięcie zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w lokalach [...] i [...] (jednocześnie organ zapowiedział, iż wyda także decyzję w sprawie M. P.). Nie budziło wątpliwości Prezydenta Miasta, że w okolicach lokali [...] wychodzący z nich uczestnicy zakłócali porządek publiczny (art. 51 Kodeksu wykroczeń). W odwołaniu S. K. wniósł o umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość i brak podstaw do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podkreślił, iż jest właścicielem tylko jednego z trzech klubów (obok [...] i [...]) o nazwie [...] i tylko do jego działalności można odnosić przesłanki do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Następnie wskazał, że jego zdaniem uzasadnienie decyzji nasuwa wiele wątpliwości co do rzetelności i prawidłowości przeprowadzonego postępowania. Podał, że nieprawdą jest, iż dawny lokal [...] podzielono przeźroczystymi szybami, a pomiędzy pomieszczeniami można swobodnie przechodzić. Pomiędzy poszczególnymi lokalami znajdują się przejścia ewakuacyjne, w których drzwi wykonane są ze szkła. Lokal skarżącego oddzielony jest od lokalu [...] ścianą z drzwiami ewakuacyjnymi zrobionymi ze szkła i szklaną ścianą od lokalu [...] . Pomiędzy lokalami nie można swobodnie przechodzić, natomiast drzwi ewakuacyjne znajdują się w tych ścianach z uwagi na przepisy przeciwpożarowe. Jako bezpodstawne skarżący uznał twierdzenie, że osoby przebywające w obiekcie nie rozróżniają w jakim lokalu przebywają. Jego zdaniem jest to niemożliwe, tym bardziej, że goście lokalu prowadzonego przez skarżącego płacą za wstęp przez zakup biletu. Odnosząc się do powołanych przez organ zeznań świadków S.K. podniósł, że nie byli oni przesłuchani bezpośrednio przed organem; nie dołączono również do akt materiału dowodowego z akt Starostwa Powiatowego w O.W . Decyzja Zarządu Powiatu nie może służyć natomiast za dowód na okoliczność organizowania imprez masowych. Skarżący podważył też trafność powołania się przez organ na wyroki nakazowe Sądu Rejonowego w O. W . Od tych wyroków zostały przez wszystkich obwinionych, w tym skarżącego, złożone sprzeciwy. Zgodnie z art. 506 § 3 K.p.k. w zw. z art. 94 § 1 K.p.w. w razie wniesienia sprzeciwu wyrok nakazowy traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Art. 506 § 6 K.p.k. w zw. z art. 94 § 1 K.p.w. stanowi, że sąd rozpoznający sprawę po wniesieniu sprzeciwu nie jest związany treścią wyroku nakazowego, który utracił moc. Powołując się na te regulacje S.K. uznał fakt odwołania się organu do tych wyroków za nadużycie. Niezależnie od tego zaznaczył, że zgodnie z wyrokami Sądu Okręgowego w K. i Sądu Okręgowego w S., Sądu Rejonowego w O.W ., nie popełnia wykroczenia organizator imprezy masowej sprzedający alkohol w czasie jej trwania. Takie stanowisko przyjęli też funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w O. W., którzy wycofali wnioski o ukaranie w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 7 pkt. 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi skarżący wskazał, że nie naruszył decyzji Zarządu Powiatu O . Kwestii tej nie zbadał organ prowadzący sprawę, natomiast sam fakt wniesienia do Sądu przez Policję wniosku o ukaranie nie przesądza, że zarzucony czyn został popełniony. Organ wskazując jako podstawę wydanej decyzji art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy nie wskazał żadnego wiarygodnego dowodu i też nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania na te okoliczności. Skarżący podkreślił, że nie zapadł żaden prawomocny wyrok skazujący go za popełnienie wykroczenia z art. 21 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie masowych, a szczególnie za okres po wydaniu zakazu przez Zarząd Powiatu O . W ocenie S. K. nie zaszły także przesłanki wskazane w art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że wymienione w nim przesłanki musza być spełnione łącznie. Aby zezwolenie mogło być cofnięte musi dochodzić w miejscu sprzedaży napojów alkoholowych lub najbliższej okolicy do naruszenia porządku publicznego. Porządkiem publicznym jest określony ład, zwyczaje, normy panujące w danym środowisku. Wykroczenia przeciwko porządkowi publicznemu muszą mieć związek ze sprzedażą alkoholu przez dany punkt, przy czym związek ten musi być adekwatny. Zakłócenia te muszą być w miejscu sprzedaży alkoholu lub najbliższej okolicy i muszą mieć związek ze sprzedażą alkoholu przez ten dany konkretny punkt. W ocenie skarżącego należy zatem brać pod uwagę jedynie te zakłócenia porządku publicznego, które zostały dokonane przez klientów konkretnego punktu sprzedaży i mają związek ze sprzedażą alkoholu, czyli dokonane przez klientów którzy zakupili alkohol w danym punkcie i pod jego wpływem zakłócili porządek publiczny i to na dodatek w najbliższej okolicy punktu sprzedaży alkoholu. Ponadto, o takim zakłóceniu porządku publicznego właściciel lokalu prowadzącego sprzedaż lub osoby działające w jego imieniu, nie powiadomili Policji, choć o nim wiedzieli lub z łatwością mogli się dowiedzieć. Skarżący stwierdził, iż tych wszystkich ustaleń brakuje w zaskarżonej decyzji. Jego zdaniem nie wystarczy ustalić ile przypadków naruszenia porządku publicznego miało miejsce w okolicy danego punktu sprzedaży, ale trzeba sprecyzować dokładnie, gdzie to naruszenie miało miejsce, czy prowadzący punkt sprzedaży mógł mieć wiedzę o konkretnym naruszeniu porządku publicznego oraz czy miało ono związek ze sprzedażą alkoholu w konkretnym punkcie. Tymczasem z notatek policjantów zebranych w sprawie wynika, iż odnotowano tam wykroczenia przeciwko porządkowi i spokojowi publicznemu, ale brak jest wskazania dokładnie miejsca, godziny i przede wszystkim czy dana osoba była klientem lokalu skarżącego. S. K. uznał także za nieprawdziwe zarzuty, iżby właściciele lokali dyskotekowych [...],[...] i [...] nie powiadamiali Policji o przypadkach zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą i podawaniem napojów alkoholowych. W znajdującym się w aktach sprawy, piśmie Komendy Powiatowej Policji w O. W. z dnia 5 lipca 2007 r. wskazano, że w dniu 22 kwietnia 2007 r. interwencja została zgłoszona przez ochronę [...]. Podobnie interwencje zostały zgłoszone przez ochronę także w innych przypadkach. Zdaniem skarżącego, co do wszystkich pozostałych interwencji organ nie wskazał czy odnotowane naruszenia porządku publicznego pozostawały w adekwatnym związku przyczynowym ze sprzedawanym w lokalu [...] alkoholem. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Podzielając ustalenia i stanowisko organu pierwszej instancji stwierdziło, że przepisy na jakich oparł się organ pierwszej instancji (art. 18 ust. 10 pkt 2 i pkt 3, art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi) stanowią o obowiązku organu cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych oraz powtarzającego się w zakłócenia porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy związku ze sprzedażą napojów alkoholowych. Następnie Kolegium podniosło, że w lokalach [...],[...] i [...] organizowane są dyskoteki, które przez Zarząd Powiatu O. zostały uznane za imprezę masową. Zarząd Powiatu uznał, iż te trzy lokale stanowią jeden lokal w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, w którym wymienieni właściciele organizują imprezy masowe bez zezwolenia (decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] , decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia [...] września 2008 r. nr [...]). Powołując się na powyższe Kolegium podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta, że sprawę cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w obiekcie dyskotekowym przy ul. [...] należy traktować jako pewną całość. To uczestnicy dyskoteki, jaka odbywa się w lokalach [...],[...] i [...], którzy spożywają tam napoje alkoholowe powodują zakłócenie ciszy nocnej oraz spokój i porządek publiczny mieszkańcom domów przy ul. [...],[...] i [...] znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie obiektu przy ul. [...]. Istnienie takiego stanu potwierdza także Komendant Powiatowy Policji w O. W. w piśmie z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. W skardze S.K. wniósł o uchylenie decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję Prezydenta Miasta w mocy pomimo wielu podnoszonych przez skarżącego zarzutów. Skoncentrowało się jednie na zarzucie dotyczącym granic dbania o porządek przez przedsiębiorcę sprzedającego alkohol. Do pozostałych zarzutów organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł. Zdaniem S. K. o braku rzetelności Kolegium świadczy wskazanie podstaw decyzji organu pierwszej instancji. Jego zdaniem organ odwoławczy zebrany w sprawie materiał oraz zarzuty przeanalizował bardzo pobieżnie i bez wnikania w sedno problemu, czego wynikiem jest błędne rozstrzygnięcie. Skarżący podkreślił, że art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy stanowi, iż zezwolenie cofa się w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Jego zdaniem przesłanki z tego przepisu te nie zostały spełnione. Ponadto, Kolegium bezpodstawnie przyjęło za organem pierwszej instancji, że w lokalu skarżącego organizowane są imprezy masowe wspólnie z innymi osobami. S. K. wyjaśnił, że jego lokal otwarty jest tylko w soboty. Ustaleń w tym zakresie w ogóle nie dokonano (chociażby w drodze przesłuchania strony). Podniósł też, iż nawet przyjęcie, że organizował imprezy wspólnie z innymi osobami nie pozwala na uznanie, że zachodzą przesłanki do cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy. Konieczne jest ustalenie związku przyczynowego pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą alkoholu przez konkretny punkt sprzedaży. Jedynym materiałem dowodowym w tym zakresie są notatki urzędowe policjantów i skargi M. K . Odnosząc się do notatek należy wskazać, ich analiza wskazuje, że wszelkie wykroczenia miały miejsce w "pobliżu lokali". Nie wskazują one natomiast, że zakłócenia spowodowane były przez klientów któregokolwiek z lokali [...], ale w ich pobliżu. Tymczasem w tej sprawie należy wykazać istnienie związku przyczynowego pozwalającego stwierdzić, że dane naruszenie bezpieczeństwa pozostaje w związku ze sprzedażą alkoholu przez dany punkt. Notatki zebrane w sprawie nie wykazują takiego związku, a jedynie fakt, że wykroczenia były popełnione w pobliżu tych trzech lokali. Po drugie, nawet jeżeli którekolwiek wykroczenie popełnione by było przez klienta któregokolwiek z tych lokali, Kolegium musiałoby bezspornie stwierdzić, że skarżący wiedział o tym wykroczeniu, bo było ono popełnione na tyle blisko punktu sprzedaży, że mógł o nim wiedzieć. W pozostałym zakresie S. K. powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący wskazał także na naruszenie art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy. Podkreślił, że nie złamał zakazu Zarządu Powiatu, a organy nie wykazały, iżby dokonał takiego naruszenia (nie został na te okoliczność poprowadzony żaden dowód). Starosta, działając jako organ egzekucyjny trzykrotnie umarzał natomiast postępowanie egzekucyjne, które było wszczynane w celu przymuszenia do zastosowania się do zakazu. W ostatnim postanowieniu o umorzeniu zostało wręcz wskazane, że skarżący nie złamał zakazu. Dowodem wykazującym naruszenie zakazu nie mogły być też wyroki nakazowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2010 r. Sąd zwrócił się do Sądu Rejonowego w O. W. o nadesłanie odpisów wyroków o sygnaturach: [...],[...],[...], w których uznano S. K. winnym popełnienia wykroczeń określonych w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych w związku z prowadzonym przez niego lokalem [...] oraz o wskazanie czy powyższe wyroki uprawomocniły się (uprzednio od Sądu Rejonowego uzyskano informację, że takie wyroku zostały wydane wobec skarżącego - zob. k. 52 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie, Sąd Rejonowy w O. W. nadesłał odpisy prawomocnych wyroków z dnia 19 czerwca 2009 r. o sygn. akt [...], sygn. akt [...] oraz o sygn. akt [...], w których uznano S. K. za winnego tego, że we wskazanych w wyrokach dniach, w O.W., przy ul. [...], w lokalu dyskotekowym [...] zorganizował imprezy masowe nie posiadając wymaganego przepisami zezwolenia na jej prowadzenie, to jest o czyn z art. 21 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych i za ten czyn wymierzył skarżącemu grzywny. Wymienionymi wyrokami uniewinniono natomiast S. K. od popełnienia zarzucanego czynu z art. 21 ust. 4 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu i poza miejscem sprzedaży cofa się w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Warunki te określone zostały w art. 18 ust. 7 ustawy. Jednym z nich jest przestrzeganie przez przedsiębiorcę "innych zasad i warunków określonych przepisami prawa" (art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy). Oznacza to, że do warunków sprzedaży alkoholu zaliczyć należy także obowiązek przestrzegania zakazów dotyczących sprzedaży alkoholu (określonych m.in. w art. 14 ust. 1 ustawy). Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła Sąd do przekonania, że zachodziły przesłanki do cofnięcia S. K. zezwoleń o numerach [...],[...] oraz [...] na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w całym zakresie, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym w obiekcie dyskotekowym [...] . Z tych przyczyn rozstrzygnięcie organu co do istoty należało uznać za trafne. Sąd uznał, że skarżący w ramach prowadzonej sprzedaży naruszył zakaz sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych w miejscach i czasie masowych zgromadzeń (imprez masowych), które wspólnie z innymi osobami nielegalnie w przedmiotowym lokalu organizował (art. 14 ust. 2 pkt 3 ustawy). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika niezbicie, że S. K. prowadzi lokal gastronomiczny [...], który - obok pozostałych dwóch lokali [...] i [...] - został wyodrębniony z wcześniej znajdującego się w obiekcie lokalu dyskotekowego [...]. Podziału dotychczasowego lokalu dokonano przez podzielenie pomieszczeń przeźroczystymi szklanymi drzwiami (protokół z oględzin z dnia 13 marca 2009 r. - k. 129 akt adm.). Drzwi te jednak w trakcie części organizowanych imprez pozostawiano otwarte, a łączna ilość gości przebywających w całym obiekcie przekraczała 300 osób, spełniając kryteria imprezy masowej w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych. Ustalenia te Sąd poczynił w oparciu o zeznania funkcjonariuszy Policji z czynności operacyjnych dla celów postępowania o wydanie decyzji o zakazie organizacji imprez masowych, prowadzonego przez Zarząd Powiatu O. i zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] o zakazie przeprowadzania przez D. K., S. K. i M.P. imprezy masowej do odwołania - wydanego na podstawie art. 13a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909 ze zm.). Z powołanych przez Zarząd Powiatu oświadczeń funkcjonariuszy wynika, że drzwi pomiędzy lokalami wielokrotnie podczas imprez były otwarte, co umożliwiało swobodne poruszenie się gości pomiędzy wszystkimi trzema lokalami [...],[...] i [...]. Przepływu osób pomiędzy lokalami nie kontrolowała także ochrona (zob. zeznania funkcjonariuszy P.B., J. C., K. M., P. F. i B. B.- w uzasadnieniu decyzji Zarządu Powiatu, por. także notatkę Policji k. 115 i 122 akt adm.). W ocenie Sądu nie ma podstaw by kwestionować oświadczenia z przesłuchań funkcjonariuszy zebranych na potrzeby postępowania prowadzonego przez Zarząd Powiatu O. - tym bardziej, że stały się one podstawą do wydania decyzji o zakazie organizacji imprez masowych przez skarżącego i dwóch pozostałych organizatorów - właścicieli lokali w tym samym obiekcie. Podkreślić też należy, że decyzja Zarządu Powiatu O. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...], a wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 524/08 (o czym Sąd posiada wiedzę z urzędu) oddalono złożone od tej decyzji skargi S. K., M.P. i D. K . Niezależnie od tego, fakt organizacji imprez masowych przez wyżej wymienione osoby został potwierdzony także prawomocnymi wyrokami z dnia 19 czerwca 2009 r. o sygn. akt [...], sygn. akt [...] oraz o sygn. akt [...], w których uznano S. K. i M. P.za winnych tego, że we wskazanych w tych wyrokach datach, w O. W., przy ul. [...], w lokalach dyskotekowych [...] i [...] zorganizowali imprezy masowe nie posiadając wymaganego przepisami zezwolenia na ich prowadzenie, to jest o czyn z art. 21 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych i za ten czyn wymierzył obwinionym grzywny. Nie ulega też wątpliwości, że w trakcie powyższych imprez masowych organizatorzy imprezy posiadali i oferowali do sprzedaży w swoich lokalach [...] i [...] napoje alkoholowe. Okoliczności tej nie zaprzeczył skarżący ani też nie została ona zakwestionowana przez Sąd Rejonowy w O. W. w powołanych wyżej prawomocnych wyrokach z dnia 19 czerwca 2009 r. (chociaż S. K. i M. P. uniewinniono od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 21 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, to jednak nie nastąpiło to z tego powodu, że alkohol nie był w lokalach oferowany, a z tego powodu, że przepis wskazany jako podstawa wniosku o ukaranie penalizuje czyny uczestnika imprezy masowej, a nie organizatora). Sprzedaż napojów alkoholowych w trakcie masowych zgromadzeń stanowi naruszenie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy) i jest objęta niezależną sankcją w sferze prawa administracyjnego, jaką jest cofnięcie zezwolenia na podawanie i sprzedaż napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy). Jak wskazano wyżej, przestrzeganie zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie (art. 14) stanowi bowiem jeden z podstawowych warunków prowadzenia takiej sprzedaży (art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy). Ustalenie czy w tej sprawie naruszono zakaz sprzedaży napojów alkoholowych w miejscu i czasie masowych zgromadzeń, a więc czy naruszono zakaz określony w art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy, należy poprzedzić wyjaśnieniem treści pojęcia "masowe zgromadzenie". Po pierwsze trzeba zaznaczyć, że takim pojęciem w polskim systemie prawa posługuje się tylko i wyłącznie ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ustawodawca nie użył go także w żadnym innym wcześniejszym akcie prawnym. Zdaniem Sądu "zgromadzeniem masowym" w rozumieniu art. 14 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy jest każde masowe zgrupowanie osób w jednym miejscu, bez względu na przyczyny i cel tego zgrupowania; "zgromadzeniem masowym" jest w szczególności impreza masowa. Termin "zgromadzenie" ma tu zatem znacznie szersze aniżeli "zgromadzenie" w rozumieniu Prawa o zgromadzeniach, które - choć też dotyczy zgrupowań osób - normuje przede wszystkim reguły i instrumenty realizacji przez obywateli konstytucyjnego prawa do wspólnych obrad i zamanifestowania wspólnego stanowiska. Za taką szeroką interpretacją pojęcia "zgromadzenia masowego", a więc jako każdego masowego zgrupowania osób, przemawiają cele ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, w szczególności poprzez ograniczanie dostępności alkoholu. Chodzi tu przede wszystkim o ograniczenie sposobów jego promocji, w tym w szczególności w skojarzeniu z relaksem i wypoczynkiem, atrakcyjnością seksualną czy pracą i sukcesem zawodowym (art. 131 ust. 1 pkt 8 ustawy), a także wyłączenie dostępności alkoholu w ogóle (zakaz sprzedaży, podawania, spożywania) w określonych miejscach (placówkach oświaty, zakładach pracy i miejscach masowych zgromadzeń). W przypadku imprez masowych o charakterze sportowym i rozrywkowym odbywających się na stadionach i innych obiektach zabronione jest ponadto wnoszenie napojów alkoholowych przez uczestników (art. 16 ust. 1 ustawy). Analiza powołanych wyżej regulacji prowadzi do wniosku, że wyłączenie dostępności alkoholu podczas wszelkich zgromadzeń o charakterze masowym, a w przypadku masowych imprez sportowych i rozrywkowych - całkowite wyeliminowanie (przez uniemożliwienie wniesienia go także przez uczestników) jest jednym z instrumentów mających na celu ograniczenie jego dostępności. Warto w tym miejscu odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 1989 r. sygn. akt. II SA 1425/88 (publ. ONSA 1989/1/37), w którym zwrócono uwagę, iż pojęcia o charakterze zbiorczym użyte w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi powinny być interpretowane zgodnie z celem i logiką jej unormowań. Skoro zasadniczym celem ustawy jest przeciwdziałanie alkoholizmowi, to zakazy sprzedaży i podawania alkoholu powinny być rozumiane z uwzględnieniem funkcji, jakie im przypisał ustawodawca w ramach tego celu. W przypadku "masowych zgromadzeń" chodzi przede wszystkim o zapobieżenie eskalacji spożycia napojów alkoholowych w miejscu i czasie dużych zgrupowań osób i zapobieżenie zagrożeniom z związanym z zachowaniami większych grup osób pod wpływem alkoholu. Dlatego, z tego punktu widzenia, nie ma znaczenia cel danego, masowego zgrupowania. Jeśli natomiast chodzi o określenie znaczenia terminu "masowe" w art. 14 ust. 3 ustawy, to niewątpliwie należy odwołać się do ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, która wprowadza kryteria pozwalające na stwierdzenie czy dane zgromadzenie czy impreza mają masowy charakter. Warto zwrócić przy tym uwagę, że niektóre przepisy tej ustawy nawiązują zresztą do materii normowanej w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (por. art. 14 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych). Mając na względzie przedstawione rozważania, należy stwierdzić, że skarżący organizując nielegalnie wraz z innymi osobami imprezę masową w obiekcie przy ul. [...] w O. W. i sprzedając na tej imprezie alkohol, naruszył warunki jego sprzedaży określone w ustawie - to jest zakaz sprzedaży i podawania alkoholu w miejscach i czasie masowych zgromadzeń. Już sam ten fakt uzasadniał cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 9 i art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy). Niezależnie od powyższego Prezydent Miasta O. W. trafnie przyjął też, że już samo nielegalne organizowanie przez skarżącego w lokalu gastronomicznym [...] imprez masowych kwalifikuje się jako przesłanka do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych zgodnie z art. 18 ust. 7 pkt 9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi obowiązany jest w ramach tej działalności przestrzegać zasad i warunków określonych przepisami prawa. Skoro zezwolenia o numerach [...],[...] oraz [...] dotyczyły sprzedaży napojów alkoholowych w określonym lokalu gastronomicznym [...] - a więc w warunkach zamkniętych, to nie powinny być sprzedawane w warunkach imprezy masowej prowadzonej w połączonych lokalach gastronomicznych, tym bardziej zorganizowanej nielegalnie. Działania, jakich dopuścił się S. K. i inni właściciele połączonych lokali gastronomicznych ([...] i [...]) stanowiły prowadzenie sprzedaży w warunkach naruszających prawo, a więc z naruszeniem zasad określonych przepisami prawa (brak zezwolenia na organizację imprezy masowej). W ocenie Sądu cofnięcie skarżącemu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu [...] było także uzasadnione ze względu na wystąpienie przesłanki określonej w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z tym przepisem organ cofa zezwolenie na sprzedaż alkoholu w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Badając tą przesłankę organ wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w O. W. o nadesłanie wszelkich materiałów dotyczących zdarzeń związanych z naruszeniem porządku publicznego w okolicach lokali przy ul. [...] w O. W.. Komendant Powiatowy Policji przesłał w tym zakresie obszerny materiał dowodowy (k. 109-127 akt adm.). Jakkolwiek Prezydent Miasta nie przeprowadził w decyzji wnikliwej analizy notatek funkcjonariuszy, a jedynie skoncentrował się na przedstawieniu zjawiska "zakłócania porządku publicznego", to jednak nie trudno zorientować się, że zdarzenia określone w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy miały miejsce w okolicach lokali przy ul. [...] wielokrotnie w ciągu 6 miesięcy i miały miejsce w związku ze sprzedażą alkoholu na dyskotece. Wymienić można chociażby następujące zdarzenia odnotowane przez Policję: 1. dnia 17 listopada 2008 r. ukarano mandatami karnymi osoby opuszczające lokal [...] - k. 107 akt adm.; 2. dnia 24 października 2008 r. zatrzymano do wytrzeźwienia osobę wszczynającą awanturę przed lokalem - k. 112 akt adm.; 3. dnia 24 października 2008 r. przed lokale [...] zatrzymano do wytrzeźwienia agresywnie i wulgarnie zachowującego się mężczyznę - k. 113 akt adm., 4. dnia 30 listopada 2008 r. zatrzymano mężczyznę wychodzącego z lokalu [...], który głośno wykrzykiwał słowa wulgarne (nałożono mandat z art. 141 K.w.) - k. 117 akt adm.; 5. dnia 20/21 grudnia 2008 r. o godz. 1 w nocy pouczono głośno zachowujących się mężczyzn, którzy przyznali, że są gośćmi lokalu [...] - k. 121 akt adm. 6. dnia 13/14 lutego 2009 r. ukarano mandatem karnym osoby wychodzące z lokalu [...], za wykrzykiwanie słów wulgarnych - k. 123 akt adm. Powyższe notatki funkcjonariuszy Policji świadczą o tym, że wystąpiła w sprawie przesłanka z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy uzasadniająca cofnięcie skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, tym bardziej, że żaden z właścicieli lokali [...] nie powiadomił organów powołanych do ochrony porządku publicznego o dostrzeżonych naruszeniach (wymienionych wyżej). Na marginesie dodać trzeba, że w świetle art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy nie ma znaczenia, w jakim odcinku czasu ustalone zostaną daty wystąpienia naruszeń porządku publicznego, gdyż ustawodawca wskazuje jedynie maksymalny upływ czasu pomiędzy następującymi po sobie naruszeniami porządku publicznego stanowiącymi przesłankę cofnięcia zezwolenia. Nie określa natomiast maksymalnego okresu pomiędzy naruszeniami a wszczęciem postępowania czy wydaniem decyzji (zob. powołany wyżej wyrok z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt II GSK 133/07). Odnosząc się do wywodów skargi Sąd stwierdza, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez nie ustalenie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych przez S.K. w ramach lokalu [...] a naruszeniami porządku publicznego. Po pierwsze, skarżącego należy traktować jako współorganizatora imprez, jakie odbywały się w połączonych lokalach gastronomicznych [...],[...] i [...] (por. także notatkę Policji k. 115 i 122 akt adm.). Stąd też, w ocenie Sądu, gości wychodzących z obiektu, gdzie te lokale się znajdują, należy traktować jako klientów trzech lokali. Za ich zachowania wszyscy trzej właściciele ponoszą odpowiedzialność. Po drugie, analiza powołanych wyżej notatek Policji ze zdarzeń, jakie miały miejsce w godzinach nocnych w pobliżu lokali [...] , [...] i [...], nie powinna pozostawiać wątpliwości, że odnotowane interwencje miały miejsce z związku ze sprzedażą alkoholu właśnie w tych lokalach (tym bardziej, że część zatrzymanych albo wychodziła z lokali albo przyznała się, że była ich klientami). Co prawda, w sprawie nie utrwalono dowodu bezpośrednio wskazującego osobę nabywającą napój alkoholowy w barze [...] i naruszającą po jego spożyciu porządek publiczny, jednakże - w szczególnych okolicznościach tej sprawy - nie można wymagać od organu by tego rodzaju dowód koniecznie przeprowadził. Pamiętać bowiem należy, że naruszenia porządku publicznego miały miejsce najczęściej w godzinach 1- 3 w nocy. Zdaniem Sądu organ oceniając materiał dowodowy miał prawo oprzeć się na zasadach doświadczenia życiowego i z okoliczności odnotowanych przez funkcjonariuszy Policji mógł wywieść, że naruszenia porządku publicznego - dokonane przez osoby pod widocznym wpływem alkoholu znajdujące się w okolicy lokali [...] lub wychodzące z nich - pozostają w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w punktach sprzedaży [...],[...] i [...] . Na marginesie można wskazać, że w wyroku z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt II GSK 133/07 Naczelny Sąd Administracyjny uznał notatki operacyjne Policji, jako adekwatną formę dowodu w sprawach dotyczących cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (w związku z przesłanką z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy). Odnosząc się do zarzutów skierowanych pod adresem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a dotyczących niewyczerpującego rozważenia zebranego w sprawie materiału i przedstawionych w odwołaniu zarzutów, Sąd stwierdza, iż są one częściowo zasadne, jednakże nie dają podstawy do uwzględnienia skargi. Nie ulega bowiem wątpliwości, że obszerny materiał dowodowy jaki zebrał i przeanalizował Prezydent Miasta O. W. był wystarczający do stwierdzenia przesłanek cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przez skarżącego. Uchybienie przepisom postępowania, którego dopuściło się Kolegium (art. art. 77, 107 § 3 K.p.a.), nie miało zatem istotnego wpływu na wynik sprawy, a dopiero takie ustalenie uzasadniałoby uchylenie decyzji przez Sąd (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podobnie ocenić należy zarzut oparcia decyzji na ustaleniach wynikających z wyroków nakazowych, od których wniesiono sprzeciwy. Skarżący ma rację, że organ powinien był uwzględnić w toku postępowania fakt, iż zostały one w przepisanym trybie zakwestionowane przez obwinionych. W tej sprawie powołanie się przez organy na wyroki nakazowe nie miało jednak znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy skoro S. K. ostatecznie nie uniewinniono, a wręcz przeciwnie - prawomocnie uznano winnym tego, że w lokalu dyskotekowym [...] zorganizował imprezy masowe nie posiadając wymaganego przepisami zezwolenia na jej prowadzenie (wyroki z dnia 19 czerwca 2009 r. o sygn. akt [...], sygn. akt [...] oraz o sygn. akt [...] - k. 56-69 akt adm.) Mając na względzie powyższe, Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji wyroku. /-/A. Łaskarzewska /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Szaniecka br