II SA/Po 692/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania; postanawia: Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa umorzyć postępowanie w sprawie. /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/A. Łaskarzewska /-/E. Brychcy Postanowieniem z dnia [...] 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy postanowienie Starosty K. z dnia [...] 2010 r. nr [...], którym podjęto z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie wydania wobec P. B. decyzji o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym. Dnia [...] 2009 r. Starosta K. wszczął wobec P. B. postępowanie w sprawie wydania decyzji o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów (znak [...]). Nastąpiło to na skutek stwierdzenia, iż jedno z urządzeń Stacji Kontroli Pojazdów (służące do pomiaru sił hamujących i oceny skuteczności hamulców pojazdów) nie może być używane do badania motocykli. Postanowieniem z dnia [...] 2009 r. znak [...] Starosta K. postanowił zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 2000 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) uznając, iż zachodzi konieczność wyjaśnienia zagadnienia wstępnego przez inny organ - zweryfikowania decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] 2005 r. nr [...] poświadczającej zgodność wyposażenia i warunków lokalowych Stacji Kontroli Pojazdów P. B. z wymaganiami przeprowadzanych w niej badań. Postanowieniem z dnia [...] 2009 r. znak [...] Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, działając na podstawie art. 149 i art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...], natomiast decyzją z dnia [...] 2009 r. - w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. uchylił tę decyzję i odmówił P. B. wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych Stacji Kontroli Pojazdów z wymaganiami odpowiednimi do zakresu przeprowadzanych badań. Decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego utrzymał w mocy Minister Infrastruktury (decyzja z dnia [...] 2010 r. znak [...]). Mając na uwadze, że ostatecznie przesądzono zagadnienie wstępne, to jest we właściwym trybie uchylono poświadczenie z dnia [...] 2005 r. nr [...], Starosta K. postanowił o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie wydania wobec P. B. decyzji o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Postanowienie o podjęciu postępowania zaskarżył P. B. podnosząc, że nie ustąpiły przyczyny zawieszenia postępowania. Nadmienił, że decyzję Ministra Infrastruktury zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Utrzymując postanowienie w mocy na postawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stwierdziło, że decyzja Ministra Infrastruktury jest decyzją ostateczną i wykonalną, stąd Starosta K. mógł w oparciu o nią podjąć zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2010r.(sygn. akt VII SA/Wa 828/10) wydał wyrok mocą którego uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] 2010r. znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] 2009r( znak [...]). W skardze do tut. Sądu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2010r. P. B. podkreślił, że w dniu [...] 2010 r. Starosta K. wydał decyzję umarzającą postępowanie o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Dodał, iż w czasie, gdy toczyło się to postępowanie Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego nie wydał mu certyfikatu zgodności dla stacji kontroli pojazdów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia 15 lutego 2011r., skierowanym do tut. Sądu Starosta K. poinformował, że decyzja Starosty z dnia [...] 2010r.( znak [...]) umarzająca postępowanie o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia z rejestru przedsiębiorców, prowadzących stacje kontroli pojazdów firmy Stacja Paliw Płynnych P. B. K. stała się ostateczna z dniem 11 września 2011r. Do pisma dołączono decyzję z potwierdzeniem jej ostateczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. W tej sprawie P. B. zaskarżył postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie o podjęciu postępowania administracyjnego dotyczącego wydania wobec niego decyzji o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów (znak [...]). Postępowanie podjęte zaskarżonym postanowieniem zostało jednak w całości umorzone decyzją Starosty K. z dnia [...] 2010 r. w oparciu o art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), a decyzja ta stała się ostateczna z dniem 11 września 2010 r. (zob. k. 66 akt sądowych). Oznacza to, że podjęte postępowanie administracyjne w sprawie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów, prowadzone wobec P. B., definitywnie zakończono (w "inny sposób" - art. 104 § 2 in fine K.p.a.), a w konsekwencji zniweczono skutki prawne aktów procesowych podjętych w jego ramach. Umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej. Przyjmuje się, że ma ono "skutek niweczący dotychczasowe wyniki postępowania" (zob. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2008, s. 496). Skoro zatem ostateczne umorzenie postępowania administracyjnego znosi skutki procesowe dotychczasowych aktów podjętych w jego ramach, to ma to również znaczenie z punktu widzenia postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą na którykolwiek z takich aktów. Istotą postępowania sądowoadministracyjnego jest kontrola legalności działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 169) natomiast celem - przywrócenie stanu zgodnego z prawem (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przypadku postanowienia o podjęciu postępowania administracyjnego Sąd może (poza stwierdzeniem nieważności) - co najwyżej - uchylić zaskarżone postanowienie przywracając tym samym skutek w postaci zawieszenia postępowania administracyjnego, a więc stanu jego tymczasowego wstrzymania. Cel orzeczenia Sądu (przywrócenie stanu zawieszenia postępowania) jest jednak niemożliwy do osiągnięcia, gdy postępowanie administracyjne - na skutek decyzji umarzającej organu - zostało trwale i ostatecznie zakończone. W takiej sytuacji rozpoznawanie skargi na postanowienie o podjęciu postępowania administracyjnego, które i tak zostało ostatecznie umorzone, staje się bezprzedmiotowe. Nie można bowiem przywrócić stanu zawieszenia postępowania administracyjnego skoro zostało ono definitywnie zakończone, a skutki czynności i aktów procesowych wydanych w jego ramach - zniweczone (por. postanowienie z dnia 27 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 1014/08, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie sądowoadministracyjne wywołane skargą na postanowienie o podjęciu postępowania administracyjnego znak [...] stało się bezprzedmiotowe, stąd orzekł o jego umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Brychcy