II SA/Po 702/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w P. na uchwałę Rady Miejskiej w Mosinie z dnia 25 lutego 2010 r. Nr LVI/386/10 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego; oddala skargę /-/ J. Zieliński /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/ W. Batorowicz W dniu 25 lutego 2010 r. Rada Miejska w Mosinie, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 ze zm.) oraz art. 12 ust.1 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w związku z uchwałą nr XII/61/07 z dnia 26 kwietnia 2007 r. o przystąpieniu do sporządzenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Mosina", podjęła uchwałę Nr LVI/386/10 w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Mosina. Wniesioną w dniu 02 września 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargą, "A" S.A. z siedzibą w P., reprezentowana przez wiceprezesa zarządu – M. F. oraz prokurenta – A. K., zaskarżyła uchwałę Rady Miejskiej w Mosinie z dnia 25 lutego 2010 r., nr LVI/386/10, w sprawie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Mosina, zarzucając naruszenie art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 07 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.) i wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi, Spółka wskazała, że w dniu (...) czerwca 2010 r. wezwała Radę Miejską w Mosinie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie ustaleń Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy (dalej w skrócie Studium). Pismem z dnia (...) sierpnia 2010 r. Przewodniczący Rady Miejskiej udzielił Spółce odpowiedź na wezwanie, które jednakże nie stanowiło zadość ustawowym wymogom odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co w konsekwencji upoważniło skarżącą do wniesienia skargi. Odnosząc się do żądania uchylenia przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej w Mosinie, "A" S.A. wskazał, iż interes prawny spółki do wniesienia skargi wynika z faktu, iż kwestionowana uchwała dotyczy terenu o oznaczeniu geodezyjnym nr (...), obręb (...), który znajdujące się w wieczystym użytkowaniu spółki i położony jest w obszarze objętym studium. Ponadto skarżąca realizuje zadanie publiczne polegające na zaopatrzeniu w wodę mieszkańców. Planowana w zaskarżonym Studium lokalizacja pola golfowego w rejonie miejscowości (...), na terenie jednostki oznaczonej w Studium symbolem D2-UZ1, który w całości znajduje się w strefie ochrony pośredniej oraz graniczy ze strefą ochrony bezpośredniej ujęcia Mosina – Krajkowo, powoduje zagrożenie dla przedmiotowego ujęcia wody poprzez możliwy dopływ zanieczyszczeń. Tym samym kwestionowana uchwała narusza przepisy ustawy Prawo wodne, a w konsekwencji narusza interes spółki jako podmiotu odpowiedzialnego za zaopatrzenie mieszkańców aglomeracji poznańskiej w wodę. W dalszej części skargi wskazano, iż jak wynika z załączonej do skargi opinii hydrologicznej, datowanej na czerwiec 2010 r., uwarunkowania hydrologiczne terenu objętego Studium oraz przewidywany sposób pielęgnacji pola golfowego mogą doprowadzić do drastycznego pogorszenia jakości dopływających do ujęcia wód oraz spowodować problemy z ich uzdatnianiem. Stąd, w przypadku realizacji postanowień Studium, "A" S.A. obawia się poważnych zagrożeń dla jakości pobieranej wody na etapie realizacji i eksploatacji pola golfowego oraz złamania zakazów, wynikających z istnienia strefy ochronnej. Dodatkowo podniesiono, że ponieważ ustalenia Studium wiążą podczas uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, w przedmiotowej sprawie nie można mówić o przyszłym zagrożeniu naruszenia praw, ale o już dokonanym naruszeniu. Podsumowując zarzuty skargi, Spółka wskazała, że postanowienia Studium powodują, że niemożliwa stanie się realizacja zapisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, gdyż zrealizowanie na terenie ujęcia wody pola golfowego, spowoduje zagrożenie dla dostarczania wody odpowiedniej jakości. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Mosinie, reprezentowana przez radcę prawnego Z. K., wniosła o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie. Zdaniem organu, skarżący wadliwie uznał, że pismo Przewodniczącego Rady Miejskiej z dnia (...) sierpnia 2010 r. stanowiło odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazano, iż pismem powyższym poinformowano jedynie wnioskodawcę, że jego wezwanie zostało przekazana radnym podczas sesji, mającej miejsce w dniu 05 sierpnia 2010 r. Tym samym, w opinii organu, w sprawie powinien znaleźć zastosowanie sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Następnie podniesiono, że z załączonych do skargi dokumentów oraz zgromadzonych akt nie wynika, aby członkowie zarządu upoważnili wiceprezesa zarządu – W. D., do samodzielnego wniesienia wezwania do usunięcia prawa. Tym samym wezwanie powyższe, wniesione z naruszeniem zasad dotyczących reprezentacji spółki, uznać należało za bezskuteczne, co z kolei przesądza o bezskuteczności samej skargi. Odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi, w pierwszej kolejności podniesiono, że projekt Studium, wyznaczający jednostkę D2_UZ1 z przeznaczeniem na usługi sportu i rekreacji, w tym pola golfowego, został pozytywnie zaopiniowany i uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu pismami z dnia (...) oraz (...) września 2009 r., co stanowiło zadość postanowieniom ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1277 ze zm.) oraz ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2009 nr 151 poz. 1220 ze zm.). Podkreślono, że obecnie cały obszar, oznaczony w Studium symbolem D2_UZ1, stanowi obszar użytkowany rolniczo, który jest nawożony środkami ochrony roślin. Realizacja pola golfowego typu parkowego w zgodzie z postanowieniami Studium, ograniczyłaby obszar nawożenia z obecnych (...) ha do (...) ha, co zostało uwzględnione w sporządzonej na potrzeby Studium Prognozie oddziaływania na środowisko. W dalszej części odpowiedzi na skargę wskazano, że ewentualna realizacja inwestycji na terenie objętym w Studium symbolem D2_UZ1, będzie znajdować się pod kontrolą Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z uwagi na lokalizację terenu w granicach Rogalińskiego Parku Krajobrazowego oraz obszarów Natura 2000. Podkreślono, że w ramach procedury uchwalania Studium spełnione zostały wszystkie warunki określone przepisami dotyczących ochrony środowiska, a sam projekt był podany do wiadomości publicznej. Skarżąca w dniu 14 grudnia 2009 r. złożyła uwagę, która została jednakże odrzucona przez Radę Miejską w Mosinie w dniu 25 lutego 2010 r. Odnosząc się do przedłożonej przez skarżącą opinii hydrogeologicznej, podniesiono, że wykracza ona swoim zakresem poza wymogi określone w art. 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), może być ona jednakże przydatna na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub realizacji inwestycji w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę. Następnie organ wskazał, że w związku z wejściem w życie w dniu 01 stycznia 2002 r. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, utraciło moc rozporządzenie Wojewody z grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody dla m. Poznania w rejonie Mosina – Krajkowo, co powoduje bezskuteczność powoływania się na jego zapisy. W dalszej kolejności organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącej, nie miała ona interesu prawnego do zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej w przedmiocie uchwalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy. Podkreślono, że zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Studium stanowi akt kierownictwa wewnętrznego, określający politykę przestrzenną gminy, który nie oddziaływuje w sposób bezpośredni na sytuacje prawną innych podmiotów. Wskazano, że realizacja przewidzianego postanowieniami Studium pola golfowego, jest uzależniona od spełnienia szeregu warunków, niezależnych od woli organu. Stąd, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie można zakładać, że pole golfowe będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, gdyż może ono nigdy nie zostać zrealizowane. Zdaniem organu skarżąca wywodzi swój interes prawny ze zdarzenia przyszłego i niepewnego, dotyczącego interesu społecznego, co dodatkowo przesądza o braku legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Pismem z dnia 01 grudnia 2010 r. "A" S.A. z siedzibą w Poznaniu, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, odniosła się do zarzutów zawartych w odpowiedzi na skargę, wskazując, że interes prawny Spółki do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynika nie tylko z posiadanego przez Spółkę prawa użytkowania wieczystego nieruchomości objętej Studium, ale również z prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, polegającej na zaopatrzeniu Aglomeracji Poznańskiej w wodę zdatną do spożycia. Wskazano, w powołaniu na pismo Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia (...) grudnia 2006 r., że wbrew twierdzeniom Rady Miasta, w obrocie prawnym pozostaje rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 14 grudnia 2001 r., w przedmiocie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody dla m. Poznania w rejonie Mosina – Krajkowo. Rozporządzenie powyższe zobligowało gminy, w tym gminę Mosina, do przestrzegania w planach zagospodarowania przestrzennego zakazów i ograniczeń wynikających z ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody, co powinno znajdować swoje odzwierciedlenie w Studium zagospodarowania przestrzennego, wytyczające kierunki rozwoju planistycznego. Podkreślono, że pogorszenie jakości wód podziemnych może w skrajnym przypadku uniemożliwić wykonywanie przez Spółkę, obowiązków określonych w art. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków lub też doprowadzić do zwiększenia kosztów działalności spółki. Podkreślono, że w świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a samo studium musi uwzględniać uwarunkowania wynikające z wielkości i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska; występowania zasobów wód podziemnych oraz zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych. W dalszej kolejności wskazano, że przedłożona wraz ze skargą opinia hydrogeologiczna prof. dr hab. J. G. dotycząca zagospodarowania terenów w rejonie Sowinki pod pole golfowe wskazuje, że uchwalając przedmiotowe Studium Rada Gminy nie uwzględniła §3 pkt 17 rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 14 grudnia 2001 r., w przedmiocie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody dla m. Poznania w rejonie Mosina – Krajkowo, zabraniającego wznoszenia na terenie ochrony pośredniej urządzeń oraz wykonywania robót lub czynności mogących zmniejszyć przydatność wody lub wydajność ujęć wody. W szczególności niezbędne, dla utrzymania pola golfowego, nawożenie terenu, spowoduje zagrożenie zanieczyszczenia ujęcia wody azotanami i siarczanami, w stopniu większym, niż przedstawiono to w Prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej na potrzeby Studium. Dodatkowo kwestionowana uchwała naruszyła § 3 pkt 15 powołanego powyżej rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego poprzez dopuszczenie możliwości realizacji inwestycji, dla obsługi której niezbędne będzie urządzenie na zewnętrznym terenie ochrony pośredniej parkingu powyżej 20 miejsc postojowych oraz naruszyła § 3 pkt 16 przytoczonego rozporządzenia, poprzez umożliwienie zlokalizowania na zewnętrznym terenie ochrony pośredniej nowych ujęć wody, służących obsłudze pola golfowego. Wskazano wreszcie, iż obecnie teren przeznaczony w Studium pod realizację pola golfowego, z uwagi na wylewy rzeki, nie jest intensywnie użytkowany rolniczo, co sprzyja utrzymaniu jakości wód podziemnych ujęcia. Realizacja zapisów Studium spowoduje jednakże realne zagrożenie przedostania się zanieczyszczeń do wód podziemnych ze szkodą dla jakości ujmowanych wód oraz z konsekwencjami dla prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Spółka wskazała, iż dla rozpatrywanego ujęcia wody nie ma alternatywy w całym regionie Wielkopolski, stąd za szczególnie istotną uznać należy troskę o jego zachowanie. Do pisma z dnia (...) grudnia 2010 r. załączono pełnomocnictwo upoważniające W. D. do podejmowania działań w imieniu i na rzecz spółki w sprawie uchylenia uchwały z dnia 25 lutego 2010 r., podpisane przez Prezesa Zarządu – P. C. oraz prokurenta – A. K. Z treści pełnomocnictwa nie wynika w jakiej dacie zostało udzielone. Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 14 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej – radca prawny A. W., oświadczyła, że W. D. był umocowany do reprezentowania Spółki "A" na etapie wystosowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a także wcześniej, w końcowym etapie prac planistycznych. Natomiast obecny na rozprawie pracownik Urzędu Gminy Mosina – M. S. – Kierownik i Zastępca Referatu Planowania Przestrzennego i Budownictwa Urzędu Miejskiego w Mosinie, wskazał, że strefy wokół ujęcia wody zostały uwzględnione w toku prac planistycznych, co wynika zarówno z Prognozy oddziaływania na środowisko, jak i tekstu planu i jego części graficznej. Dodatkowo podniesiono, że kwestie wskazywane przez skarżącą będą analizowane na etapie uchwalenia planu miejscowego, także przez organy środowiskowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Rozpatrując przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności konieczne jest rozważenie jej dopuszczalności, w aspekcie wyczerpania środków zaskarżenia oraz dochowania terminu do wniesienia skargi. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny podniesionych w skardze zarzutów Sąd zobligowany jest nadto do odniesienia się do treści zarzutów podniesionych przez Radę Miasta i Gminy Mosina w odpowiedzi na skargę, bowiem o przekazując skargę do Sądu wniesiono o jej odrzucenie z uwagi na nieskuteczność wezwania do usunięcia naruszenia prawa z uwagi na jego wniesienie niezgodnie z zasadami reprezentacji obowiązującymi Spółkę "A". Rada podniosła, iż wezwanie podpisane zostało przez jedną osobę, podczas gdy zgodnie z wpisem w KRS do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki uprawnionych jest dwóch członków zarządu lub członek zarządu wraz z prokurentem. Rada Miejska w Mosinie zakwestionowała także legitymację skargową Spółki "A". Podstawą prawną wniesienia przez skarżącą Spółkę skargi do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Miejskiej w Mosinie Nr L VI/386/10 z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Mosina, jest przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zaznaczyć należy, iż uchwała rady gminy podejmująca studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, stąd dopuszczalna jest skarga na taką uchwałę w trybie art. 101 wskazanej ustawy. W ocenie Sądu przedmiotowa skarga wniesiona została z zachowaniem trybu określonego w powołanym przepisie oraz terminu określonego w art. 53 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w przypadkach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W badanym przypadku skarżąca Spółka wezwała Radę Miejską w Mosinie do usunięcia naruszenia prawa pismem, które do Urzędu Miejskiego wpłynęło w dniu 07 lipca 2010 r. (k. nr 18 akt sądowych, dokumenty złożone wraz z odpowiedzią na skargę), a wezwanie to uznać należy za prawnie skuteczne. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał za wystarczające wyjaśnienia złożone na rozprawie przez pełnomocnika Spółki "A", iż w dacie skierowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa wiceprezes zarządu Spółki – W. D., legitymował się upoważnieniem osób umocowanych w świetle KRS-u do reprezentowana Spółki, do jednoosobowego działania w imieniu Spółki. Zważyć przy tym należy, iż z analizy akt planistycznych wynika, iż działał on także w toku prac nad planem i wówczas umocowanie tej osoby do działania w imieniu Spółki "A" nie było kwestionowane. W okolicznościach przedmiotowej sprawy podzielić należało stanowisko Rady, iż Spółce nie została udzielona odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, bowiem skierowanym do Prezesa Zarządu "A" SA pismem z dnia (...) sierpnia 2010 r. została Spółce przekazana przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w Mosinie opinia prawna radcy prawnego dotycząca oceny zasadności zarzutów podniesionych w wezwaniu, nie została natomiast przez Radę podjęta jakakolwiek uchwała w przedmiocie wezwania oraz zobowiązania Burmistrza do udzielenia odpowiedzi. W tej sytuacji skarga winna zostać wniesiona w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, który to wymóg został spełniony. Skarga datowana jest na dzień 02 września 2010 r., wpłynęła do Urzędu Miasta w Mosinie w dniu 07 września 2010 r., wniesiona została drogą pocztową, a koperta w której skarga została nadana na poczcie opatrzona jest nieczytelnym datownikiem (karty nr 3, 46 akt sądowych). W dniu 03 września 2010 r., który to dzień przypadał w piątek, skarżąca Spółka opłaciła wpis od skargi (karta nr 2 akt sądowych), termin do wniesienia skargi upływał z dniem 05 września 2010 r. (niedziela), a skarga, nadana drogą pocztową przesyłką zwykłą poleconą, wpłynęła do Urzędu Miejskiego w Mosinie w dniu 07 września 2010 r. W tych okolicznościach uznać należało, że również skarga wniesiona została przed dniem 05 września 2010 r., a więc w ustawowym terminie. W ocenie Sądu legitymacja skargowa skarżącej Spółki w badanym przypadku wynika wprost z faktu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem nieruchomości - działki nr (...) obręb (...), na której ustanowione zostało na rzecz Spółki prawo użytkowania wieczystego i która znajduje się na obszarze objętym zaskarżoną zmianą Studium. Legitymacja skargowa Spółki wynika przy tym z zakresu regulacji zaskarżonej uchwały określającej kierunki zagospodarowania co do tego terenu, bowiem dz. Nr (...) znajduje się w strefie pośredniej ochrony ujęcia wody i objęta jest planowanym przeznaczeniem pod pole golfowe. Skarżąca Spółka zajmuje się prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie poboru, uzdatniania i dostarczenia wody na potrzeby aglomeracji poznańskiej. Z racji powierzonych zadań publicznych Spółka ma za zadanie dbanie o zapewnienie jakości i czystości wody wprowadzanej do sieci wodociągowej. Planowane zagospodarowanie terenu w obszarze oznaczonym symbolem D2-UZ1 - pole golfowe wraz z infrastrukturą towarzyszącą, może wpływać na stan ujęcia wody, bowiem lokowane jest na terenie nad zbiornikiem wód podziemnych, w bezpośrednim sąsiedztwie ujęcia wody Mosina - Krajkowo. W ocenie Sądu dla oceny legitymacji skargowej Spółki nie ma znaczenia, czy rozporządzenie Wojewody z dnia 14 grudnia 2001 r. ma obecnie moc obowiązującą. Szersze wywody w tym zakresie zawarte zostaną w dalszej części uzasadnienia wyroku. Na etapie oceny legitymacji skargowej Spółki Sąd uznał, iż już z faktu samego ustanowienia w przeszłości strefy ochrony przedmiotowego ujęcia należy wywodzić legitymację Spółki "A" do wywiedzenia skargi, bowiem strefa ta ustanowiona została w określonym celu – ochrony ujęcia wody i zbiorników wód podziemnych. W tych okolicznościach nie można przełożyć ewentualnej utraty mocy prawnej rozporządzenia ustanawiającego strefę ochronną z uwagi na wejście w życie nowych regulacji prawnych (ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne) na status prawny Spółki w przedmiotowej sprawie, skoro nadal zachodzi obiektywna konieczność ochrony tych obszarów. Niewątpliwie w sytuacji, gdy przyjmie się założenie, że rozporządzenie ma moc obowiązującą, legitymacja skargowa Spółki wynika wprost z tego faktu, bowiem pole golfowe ma zostać zlokalizowane w granicach strefy pośredniej ochrony ujęcia wody, lecz w ocenie Sądu z wyżej wskazanych przyczyn, znajdujących potwierdzenie w aktach planistycznych, a w szczególności w treści Prognozy oddziaływania na środowisko, już samo występowanie ujęcia wody i zbiorników wód podziemnych na obszarze planowanej lokalizacji pola golfowego, nakazują uznać, iż Spółka "A" ma interes prawny w wywiedzeniu skargi na przedmiotową uchwałę. Skarżąca Spółka może więc wykazywać, iż nie tylko jej zdaniem, ale i obiektywnie, doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę. Nie może mieć więc charakteru abstrakcyjnego. Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowe Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Mosina zostało uchwalone na podstawie art. 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.- zwanej dalej u.p.z.p). Zgodnie z powołaną ustawą, studium uchwala rada gminy i nie jest ono aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5) – studium nie nakłada na adresatów wiążących nakazów lub zakazów. Postanowienia studium determinują jednakże zakres przedmiotowy planu miejscowego, który jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy) i który musi być zgodny ze studium, a to oznacza, że już na tym etapie procedury planistycznej nad studium może dojść do pośredniego naruszenia interesu prawnego Spółki. Sporny obszar, na którym planowana jest lokalizacja pola golfowego typu parkowego oraz zabudowy usługowej w zieleni z dopuszczeniem lokalizowania usług sportu i rekreacji, oznaczony został tak w części tekstowej Studium, jak i w jego części graficznej jako jednostka D2-UZ1. Skarżąca Spółka prowadzi działalność z wykorzystaniem ujęcia wody zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie tego terenu, także z wykorzystaniem działki nr (...), zlokalizowanej w granicach obszaru oznaczonego tym symbolem. Teren ten, zgodnie z zapisami Studium z 1998 r., które utraciło ważność wraz z podjęciem zaskarżonej uchwały, przeznaczony był na zagospodarowanie pod turystykę i rekreację (por. str. 32 Prognozy). Lokalizacja pola golfowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą stanowi konkretyzację przeznaczenia terenu w ramach funkcji usług sportu i rekreacji z dopuszczeniem towarzyszącej zabudowy usługowej. Nigdy wcześniej Spółka nie zaskarżyła zapisów studium z 1998 r. Aby skutecznie wywieść, iż w wyniku tej zmiany doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej, koniecznym jest wykazanie, iż właśnie tą zmianą pogorszyła się jej sytuacja. Sąd nie podziela natomiast stanowiska Rady, iż swoją legitymację skargową "A" SA wywodzi w istocie nie z faktu naruszenia własnego interesu prawnego, lecz z faktu występowania w obronie interesu prawnego mieszkańców, których interes został naruszony, bowiem w przyszłości Spółka może mieć problemy z dostarczeniem wody, w tym odpowiedniej jakości, do czego jest zobowiązana na mocy art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 07 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Okoliczność ta spowodowała, iż pełnomocnik organu sugerował oddalenie skargi wniesionej jako actio popularis. Zdaniem Sądu stanowisko Rady w tym zakresie nie jest zasadne, Spółka "A" występuje bowiem w obronie własnego interesu prawnego, co wyżej wykazano, przy czym tak rozumiany interes prawny Spółki niewątpliwie przekłada się na interes ogółu. Strona skarżąca zarzuca Radzie Miejskiej w Mosinie naruszenie art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 07 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.) oraz przepisów § 3 pkt 15, 16 i 17 rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 14 grudnia 2001 r., w przedmiocie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody dla m. Poznania w rejonie Mosina – Krajkowo (Dz.Urz. woj. Wlkp. Nr 163 z 2001 r. poz. 4502). Zgodnie z art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, realizując cele ochrony wód należy zapewnić, aby wody, w zależności od potrzeb, nadawały się w szczególności do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia. Obowiązek ochrony wód ciąży na każdym, w tym na gminie, która na mocy obowiązujących przepisów posiada instrumenty prawne do takiego kształtowania sposobu zagospodarowania terenu, który zapewni realizację obowiązku ochrony wód. Wobec postawionego zarzutu naruszenia powołanego przepisu, jak również korespondującego z nim przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 07 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, który nakłada na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obowiązek dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnienia należytej jakości dostarczanej wody. Sąd zobligowany jest ocenić, czy przyjmując sposób zagospodarowania obszaru oznaczonego symbolem D2-UZ1 Rada Miejska w Mosinie naruszyła powołane przepisy prawa materialnego. Rozpatrując zasadność przedmiotowej skargi w zakresie naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki Sąd miał na uwadze, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy, zgodnie z art. 3 ust.1 i art. 9 u.p.z.p. Wskazane przepisy umożliwiają gminie realizację prawa władczego rozstrzygnięcia o przeznaczeniu terenu pod określone funkcje, z czym powiązane jest legalne prawo do ingerencji w sferę wykonywania prawa własności innych podmiotów. Realizując powyższe uprawnienia gmina działa w granicach przysługującego jej uznania. Studium nie zawiera postanowień jednoznacznie uniemożliwiających lub utrudniających skarżącej Spółce wykonywanie powierzonych jej zadań oraz prowadzenia związanej z tym działalności gospodarczej. Wskazuje jedynie na kierunek rozwoju, który w opinii Gminy, jest najbardziej pożądany dla danego obszaru, a w tym zakresie Gmina działa w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego. Należy podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 sierpnia 2007 r., II OSK 748/07, (niepubl.), iż skoro ograniczenia wprowadzone zapisami planu miejscowego w zakresie wykorzystania nieruchomości na dany cel mają umocowanie w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to stanowią też ograniczenia ustawowe w swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 22 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1335/07 Lex nr 463935). Zgodnie z art. 10 ust.1 pkt 1 i 8 u.p.z.p. w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu i stanu prawnego gruntów. W świetle zapisów zaskarżonego Studium okoliczność, że w bezpośrednim sąsiedztwie ujęcia wody może powstać pole golfowe i towarzysząca tej inwestycji infrastruktura, nie narusza interesu prawnego skarżącej Spółki. Jak wyżej wskazano, warunkiem wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest wykazanie naruszenia interesu własnego strony skarżącej. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się bezpośredniość, konkretność i realny charakter tego interesu prawnego. Dopiero zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określą przeznaczenie konkretnych terenów oraz wymogi, jakie będą musiały zostać spełnione, aby lokować w bezpośrednim sąsiedztwie ujęcia kwestionowaną inwestycję. Właśnie na tym późniejszym etapie rzeczą organów planistycznych będzie zapewnienie warunków do współistnienia dwóch tak różnych funkcji. Analiza akt planistycznych nie pozwala na postawienie Radzie Miejskiej w Mosinie zarzutu nie uwzględnienia istotnych dla skarżącej Spółki okoliczności – występowania pokładów wodonośnych i ich eksploatacji. W Studium wskazano bowiem, iż na terenie Gminy Mosina znajdują się dwa wielkie czwartorzędowe zbiorniki wód powierzchniowych: Wielkopolska Dolina Kopalna oraz Pradolina Warszawsko-Berlińska, które w rejonie Mosiny-Krajkowa zachodzą na siebie i tworzą dużej miąższości serie utworów stanowiących zasobny poziom wodonośny (Część 1 Studium - Uwarunkowania – pkt B.1.5.). Wskazano, że dla terenu Gminy występują obiekty i tereny chronione na podstawie przepisów odrębnych, w tym teren ochrony wód podziemnych basenu mosińskiego stanowiącego niewielki odcinek tych dwóch zbiorników wód podziemnych w Polsce objętych szczególną ochroną pod nazwą GZWP (pkt 9.5.1.) oraz strefę ochronną ujęcia wody ustanowioną rozporządzeniem Wojewody Wielkopolskiego Nr 51/01, która składa się z wygrodzonego terenu ochrony bezpośredniej i terenu ochrony pośredniej o łącznej powierzchni 610088,44 m2 (pkt 9.5.2.). W pkt 11 tej części Studium, wymienione i opisane zostały udokumentowane zasoby wód podziemnych, w tym dla ujęcia i basenu mosińskiego. Podano m.in., iż głównymi czynnikami przyrodniczymi, które wpływają na wydajność ujęcia jest także jakość i ilość dopływających infiltracyjnych wód powierzchniowych (pkt 11.3). W części 2 Studium – Kierunki wskazano na powiązania z innymi dokumentami, w tym Planem zagospodarowania województwa wielkopolskiego dla powiatu poznańskiego. Podano, iż teren Gminy Mosina obejmuje szczególny obszar objęty ochroną ze względu na elementy środowiska przyrodniczego i środowiska kulturowego Ochrony wymagają m.in. tereny Wielkopolskiego Parku Narodowego, Rogalińskiego Parku Krajobrazowego, zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego Łęgi Rogalińskie, a także obszary ochrony wód podziemnych oraz obszary strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie Mosina-Krajkowo (pkt 1.2.2.) Na obszarze oznaczonym symbolem D2-UZ1 o powierzchni 127 ha planowane jest pole golfowe o powierzchni 80 ha typu parkowego, uwzględniające walory krajobrazowe tego terenu (Obszar D – str. 72 tej części Studium). Planuje się wydzielenie nowych terenów pod funkcje sportowo-rekreacyjne (str. 78). Dla spornej jednostki D2-UZ1 ustalono tereny zabudowy usługowej w zieleni. Dopuszczono lokalizowanie usług sportu i rekreacji, w tym pola golfowego typu parkowego o powierzchni nie przekraczającej 80 ha oraz obiektów i urządzeń związanych z turystycznym i rekreacyjnym wykorzystaniem rzeki Warty, budynków związanych z obsługa pola golfowego typu parkowego w pasie o szerokości nie większej niż 100m wzdłuż drogi 22KD-Z, lokali handlowych o powierzchni do 100 m2. Ustalono m in. łączną powierzchnię zabudowy wszystkich budynków w ramach jednostki bilansowej nie większą niż 3000 m2, która powinna być realizowana proporcjonalnie do powierzchni działek budowlanych lub zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zakaz lokalizowania obiektów handlowych (str. 116). Reasumując, należało stwierdzić, że wprowadzony na spornym obszarze sposób zagospodarowania nie narusza prawa. O braku zagrożeń wynikających z przyjęcia kwestionowanych rozwiązań możliwości zagospodarowania spornego terenu świadczą także zapisy załączonej do dokumentacji planistycznej Prognozy oddziaływania na środowisko. Także w tym dokumencie uwzględniono istnienie stref ochronnych ujęcia wody Mosina-Krajkowo. Stwierdzenie to znajduje potwierdzenie na stronach 11-12, str. 22, Na str. 29 Prognozy zawarto stwierdzenie, iż znaczącymi ograniczeniami dla zainwestowania i zagospodarowania przestrzennego gminy są tereny ochrony bezpośredniej i pośredniej ujęcia Mosina-Krajkowo. W sposób szczegółowy określono zasady, które spełnione muszą zostać na etapie projektowania, realizowania i eksploatacji pola golfowego (str. 36-39). Wskazano, że parkowy charakter pola golfowego widoczny jest w jego projektowanej strukturze krajobrazowej. Około 1/3 powierzchni (ca. 27 ha) zajmować będą trawiaste tory do gry, 1/3 – lasy, zadrzewienia oraz wody i kolejną 1/3 część nieużytki. Pole golfowe obejmie swoim zasięgiem zarówno dotychczasowe grunty orne, obecnie intensywnie nawożone i opryskiwane środkami ochrony roślin, jak i fragmenty łąk w dolinie. Zasadniczo zmniejszy się nawożenie ternu, które ograniczone będzie do powierzchni trawiastych pola. Wskazano, iż w strategii i polityce użytkowania pola golfowego wpisana jest ochrona środowiska, ekologia i współistnienie z miejscową fauną. Mało prawdopodobne jest zatem zagrożenie siedlisk ptaków i zmniejszenie ich liczebności. Wskazano, iż lokalizacja usług sportu i rekreacji na tym terenie budzi niepokój i wątpliwości z uwagi na ich położenia w zasięgu chronionych struktur wodonośnych GZPW nr 144 i GZPW nr 150, objętych reżimem najwyższej ochrony oraz strefy ochrony pośredniej ujęcia wody oraz ewentualnego zagrożenia dla czystości wód powierzchniowych i podziemnych, w tym poprzez intensywne nawożeni powierzchni trawiastych oraz przepuszczalne podłoże (str. 33 - 34 Prognozy). Zdaniem autorów Prognozy kompleksowa analiza uwarunkowań i ograniczeń przyrodniczych terenu wykazała brak uzasadnienia dla tych obaw. Wskazano, iż lokalizacja pola golfowego (parku golfowego) umożliwi ochronę terenu przed nieplanową, chaotyczna urbanizacją, przed zanieczyszczeniami, przed intensywną gospodarką rolną. Obecnie przeważająca część terenu znajduje się we władaniu Agencji Nieruchomości Rolnych i zachodzi realne niebezpieczeństwo sprzedaży tych gruntów dzierżawcom, w konsekwencji czego przy braku regulacji planistycznych może dojść do rozwoju osadnictwa typu siedliskowego. Nastąpią korzystne zmiany w strukturze tego obszaru oraz w nawożeniu i stosowaniu środków ochrony roślin tego obszaru. Podkreślono, że projektowane wykorzystanie zasobów i walorów środowiska jest optymalne. Stwierdzono, iż w kontekście zapisanych w studium zasad gospodarki wodno-ściekowej wpływ studium na wody powierzchniowe i podziemne będzie duży, natomiast na ich jakość nieznaczny i raczej korzystny. Z uwagi na strategiczny charakter ujęcia mosińskiego przewiduje się jego znaczną rozbudowę, a wprowadzane zainwestowanie jest na ogół odległe od terenu ochrony pośredniej ujęcia wody i jedynie na obszarze miasta i w rejonie kilku wsi położonych w granicach Rogalińskiego Parku Krajobrazowego dotyczy strefy ochrony pośredniej, zewnętrznej (str. 47-48). Przyjęta wstępnie koncepcja zapewnia zachowanie istniejących starorzeczy i stworzenie odpowiednich warunków (ekstensywne użytkowanie – maksymalnie 20-30 graczy na dużej powierzchni, strefa ciszy) dla bytowania drobnych zwierząt (str. 60). Nie jest to zagospodarowanie, które mogłoby spowodować degradację środowiska (str. 62). W ocenie Sądu w świetle powyższych stwierdzeń nieuprawnione jest stwierdzenie skargi, iż przyjmując studium Rada nie uwzględniła faktu istnienia ujęcia wody Mosina-Krajkowo i związanych z tym ograniczeń w możliwościach zagospodarowania spornego obszaru. Z akt sprawy wynika ponadto, iż na etapie prac planistycznych oraz podejmowania uchwały Rada nie dysponowała żadnym dokumentem, z którego wynikałoby, że istnienie pola golfowego na spornym obszarze stanowić będzie realne zagrożenia dla ujęcia wody oraz stanu wód podziemnych. Przeciwnie, w ramach procedury planistycznej sporządzona została Prognoza oddziaływania na środowisko, z której treści wynika, iż przyjęcie studium w proponowanej wersji zapobiegnie degradacji tego obszaru. W toku tych prac przedstawiciele Spółki "A" uczestniczyli, sygnalizowali możliwe zagrożenia wynikające z przyjętych koncepcji, lecz nie przedłożyli żadnych dokumentów na potwierdzenie stawianych hipotez. Załączona do skargi opinia hydrogeologiczna została zlecona do wykonania już po podjęciu uchwały, co wynika z treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Należy także podzielić stanowisko Rady, iż zlecenie takiej opinii przekracza wymogi określone przepisem art. 11 u.p.z.p., w związku z czym w ramach prac planistycznych nie było obowiązku sporządzenia takiego dokumentu. Kompleksowo kwestie wpływu Studium na środowisko, w tym środowisko wodne i geologiczne, omawia i ocenia Prognoza oddziaływania na środowisko, która jest dokumentem sporządzonym przez osoby uprawnione – w tym biegłych z zakresu ochrony środowiska. W świetle powyższego podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego uznać należy za niezasadne. Z uwagi na zarzuty skargi oraz stanowisko Rady Miejskiej w Mosinie rozważenia wymagało, czy w dacie podejmowania uchwały oraz prac planistycznych nad Studium obowiązywało rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody dla m. Poznania w rejonie Mosina – Krajkowo (Dz.Urz. Woj. Wlkp. 2001 poz. 163 nr 4502). Rada wskazała bowiem, że w związku z wejściem w życie w dniu 01 stycznia 2002 r. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne rozporządzenie to utraciło moc, co powoduje bezskuteczność powoływania się na jego zapisy. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie powyższej kwestii nie ma znaczenia dla wyniku sprawy, bowiem w toku prac planistycznych oraz w uchwalonym Studium treść tego aktu została przez organy planistyczne uwzględniona. W ocenie Sądu analiza zapisów rozporządzenia Wojewody z dnia 14 grudnia 2001 r. prowadzi przy tym do odmiennych wniosków, aniżeli wskazano w treści skargi oraz w załączonej do niej opinii hydrogeologicznej co do dopuszczalności planowanego pola golfowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą w granicach jednostki oznaczonej symbolem D2-UZ1. Jak wynika z analizy dokumentów planistycznych oraz załączonej do skargi Opinii hydrogeologicznej cały obszar proponowany pod pole golfowe położony jest w obrębie terenu ochrony pośredniej ujęcia wody Mosina-Krajkowo, a w części południowo-zachodniej przylega do granicy terenu ochrony bezpośredniej ujęcia (str. 17 Opinii). W odniesieniu do terenów ochrony pośredniej rozporządzenie Wojewody nie zabrania lokalizowania na tym obszarze pola golfowego wraz z planowaną na nim infrastrukturą towarzyszącą. W zakresie istotnym dla przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż odnośnie zewnętrznego terenu strefy pośredniej w rozporządzeniu wprowadzono zakaz urbanizacji terenów strefy – w planach zagospodarowania przestrzennego (§5), nakaz wykonywania raportów oddziaływania na środowisko uwzględniających wpływ na ujęcie wody w przypadku nowych obiektów o charakterze turystyczno-wypoczynkowym poza miastem Mosina (§4 pkt 4b), nakaz stosowania nawozów zgodnie z obowiązującymi przepisami o nawozach i nawożeniu oraz Kodeksem Dobrej Praktyki Rolniczej (§4 pkt 5). Wprowadzono zakaz stosowania środków ochrony roślin wyłączonych przez odrębne przepisy (§3 pkt 4), urządzania parkingów powyżej 20 miejsc postojowych (§3 pkt 15), lokalizowania nowych ujęć, poza zwykłym korzystaniem z wody oraz wznoszenia urządzeń i wykonywania robót lub czynności, które mogą zmniejszyć przydatność wody lub wydajność ujęć wody ( §3 pkt 16 i 17). Z treści rozporządzenia nie wynika, aby wprowadziło ono zakaz lokowania w granicach obszaru strefy pośredniej ochrony ujęcia kwestionowanej inwestycji. Inwestycja ta jest dopuszczalna, przy spełnieniu wymogów określonych w wymienionych przepisach. Wskazać także należy, iż kwestia ilości miejsc parkingowych będzie rozstrzygana na etapie planu miejscowego, lecz w świetle zapisów Studium nieuprawniony jest zarzut o dopuszczeniu lokalizacji parkingów na więcej niż 20 pojazdów. W tym miejscu wskazać należy, iż wymienione rozporządzenie stanowi akt prawa miejscowego, o czym przesądził ustawodawca wprowadzając w życie z dniem 1 października 2001 r. ustawę z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu w życie ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100 poz. 1085). Tym samym w odniesieniu do przedmiotowego rozporządzenia nie miał zastosowania przepis art. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. W konsekwencji uznać należy, iż wejście w życie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, co miało miejsce w dniu 1 stycznia 2020 r., nie miało wpływu na istniejące już strefy ochronne. Stanowisko to potwierdza późniejsza nowelizacja Prawa wodnego, bowiem zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy Prawo wodne, strefy ujęć wody ustanowione na podstawie ustawy Prawo wodne z 1974 r., co dotyczy strefy ochrony ujęcia Mosina-Krajkowo, stają się strefami ochronnymi ujęć wody w rozumieniu ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. Z powyższego wynika, iż powołane rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego nie utraciło mocy obowiązującej z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Powyższe stanowisko Sądu nie jest jednakże wiążące i kwestia ta być może wymagać będzie rozważenia na etapie prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż także przepisy art. 53 i 54 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne nie zawierają dalej idących ograniczeń w sposobie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, aniżeli określone przepisami powołanego rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego, co oznacza, że poprzez określonego w Studium sposobu zagospodarowania dla jednostki D2-UZ1 nie doszło do naruszenia powołanych wyżej przepisów. W tych okolicznościach za racjonalne i przekonujące Sąd uznał argumenty Rady dotyczące przyjętego sposobu zagospodarowania dla jednostki D2-UZ1 z poszanowaniem wskazywanych w skardze przepisów. Sądowa kontrola zaskarżonej uchwały nie wykazała także naruszenia trybu i zasad sporządzania studium. W ocenie Sądu organy gminy zachowały w rozpatrywanym przypadku wymogi procedury określone w art. 11 pkt 1-12 oraz w art. 12 u.p.z.p. oraz standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych) określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. 2004 Nr 118 poz. 1233). Wątpliwości Sądu nie budziła legalność procedury planistycznej, zapewniony został udział społeczeństwa, także poprzez stosowne publikacje na stronie internetowej Urzędu Miasta i Gminy. Sporządzona została prognoza oddziaływania na środowisko projektu planu, odpowiadająca wymogom art. 41 ust. 2 ustawy ochronie środowiska oraz opracowanie ekofizjograficzne (datowane na 2008 r.), w myśl art. 72 ust. 5 i 6 tejże samej ustawy. Na potrzeby Studium sporządzona została prognoza oddziaływania na środowisko, który to dokument wraz z projektem studium przedłożono do zaopiniowania właściwym organom, uzgodniono z właściwymi organami i po wprowadzeniu zmian do projektu wynikających z opinii i uzgodnień wyłożono do publicznego wglądu na wymagany ustawą czas. Odbyła się także publiczna dyskusja nad projektem studium, z której protokół znajduje się w aktach sprawy. Na ostatnim etapie Burmistrz rozstrzygnął uwagi do projektu studium, wprowadził do projektu studium zmiany wynikające z pozytywnie rozpatrzonych uwag i przedstawił Radzie Miejskiej projekt studium wraz z wykazem nieuwzględnionych uwag. Sąd ten nie dopatrzył się także niezgodności pomiędzy częścią graficzną i tekstową Studium, uznając, że część graficzna odpowiada wymogom określonym w wyżej powołanym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego skarżącej Spółki, co nakazywało skargę oddalić na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ J.Zieliński /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ W.Batorowicz