II SA/Po 707/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2017 r. wniosku [...] spółki z o.o. z siedzibą w N. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] spółki z o.o. z siedzibą w N. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości; postanawia oddalić wniosek. /-/ T. Świstak [...] spółka z o.o. reprezentowana przez adw. S. B. wnosząc skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia niezbędności wejścia na teren działki nr [...] obręb [...] położonej w O. W.. przy ul. [...]. K. i zajęciu jej pasa o szer. 2 m oraz długości 25 m, w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na działce nr [...], w celu wykonania robót budowlanych polegających na jego termomodernizacji, jednocześnie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku powołano się na zasadę słuszności oraz współżycia społecznego, a także względy ekonomiczne, zaznaczając, że ustalenie rekompensaty post factum nie będzie uwzględniało wielu okoliczności o charakterze niewymiernym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia NSA z dnia 7 lutego 2014 r., I OZ 66/14, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja, winna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14, dostępne j.w.). Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca nie wykazała, by przedmiotowe wejście na teren nieruchomości należącej do skarżącej spółki wiązało się wyrządzeniem jej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik spółki jedynie enigmatycznie podał, że wniosek uzasadnia zarówno względami opartymi na zasadach słuszności oraz współżycia społecznego, bowiem postępowanie strony wskazuje na jednostronne i dowolne postępowanie strony oraz względami ekonomicznymi, bowiem ustalenie rekompensaty post factum nie będzie uwzględniało wielu okoliczności o charakterze niewymiernym. Sąd dokonując oceny wniosku z punktu widzenia okoliczności podniesionych przez stronę skarżącą uznał, iż w niniejszej sprawie nie występują przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. We wniosku w żaden sposób nie wykazano, by niniejsze wejście na teren nieruchomości spółki mogło wyrządzić skarżącej znaczną szkodę. Nie przedstawiono rzeczowej argumentacji, ani dowodów uzasadniających wniosek. Nie wyjaśniono też, w jaki sposób mogłoby dojść do trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do powołanej we wniosku argumentacji wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. jedynie powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków daje podstawę do uwzględnienia wniosku. W żadnym zaś razie powołane we wniosku zasada słuszności oraz współżycia społecznego nie mogą być podstawą przychylenia się do wniosku strony. Sąd miał też na uwadze, iż zaskarżoną decyzją inwestor został zobowiązany, po zakończeniu prowadzonych robót, do doprowadzenia nieruchomości skarżącej spółki do stanu poprzedniego i naprawienia na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym ewentualnych szkód powstałych w wyniku prowadzonych robót. Obowiązek w tym zakresie wynika zaś z regulacji art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.). W tej sytuacji Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ T. Świstak