II SA/Po 715/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę. /-/ M. Kwiecińska Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie uchyliło decyzję Burmistrza P. (wydaną przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. działającego z upoważnienia Burmistrza) z dnia [...] 2012 r. nr [...] i przyznało B. K. świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad S. K. od dnia [...] 2012 r. do dnia [...] [2012] r. Decyzję Kolegium skierowało do wnioskodawczyni i organu (na adres Ośrodka Pomocy Społecznej w P.). Burmistrz P. (Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. działający z upoważnienia Burmistrza) wniósł za pośrednictwem organu II instancji skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2012 r. Kolegium, przesyłając akta sprawy, wniosło o odrzucenie skargi, wskazując, że została złożona przez podmiot nieuprawniony, bowiem gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego wydaną w tejże sprawie. Ponadto odniosło się merytorycznie do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270) - dalej: p.p.s.a - uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna - przy spełnieniu pozostałych przesłanek z art. 50 § 1 in fine p.p.s.a. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Organ I instancji, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem nie może skutecznie wywieść skargi do Sądu (T. Woś [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz" W. Pr. LexisNexis 2008 r. s. 240- 241 uw. 2; J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz" W. Pr. LexisNexis 2008 r. s. 153 uw. 6, s. 206 uw. 18). Żadna ustawa nie uprawnia organu gminy (tu: Burmistrza P./Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P.) do wniesienia skargi na decyzję merytoryczno-reformatoryjną czy też kasacyjną w sprawie, której przedmiotem jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a w której organ gminy działał jako organ I instancji. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 813/08, LEX nr 505430 (orzeczenie przywołane w postanowieniu NSA z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II FSK 2500/10, dostępnym w centralnej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a mianowicie: skarżący (organ pierwszej instancji) i autor decyzji odwoławczej (organ drugiej instancji), a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji". Postępowanie sądowoadministracyjne może być natomiast uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny. Warto także zauważyć, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03 (uchwała przywołana w ww. postanowieniu NSA sygn. akt II OSK 813/08) przyjęto, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej - w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę, jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej (tak NSA w orzeczeniu sygn. akt II OSK 813/08). Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. skargę Burmistrza P. w sprawie, w której Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. działał jako organ I instancji, należało odrzucić jako niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ M. Kwiecińska