II SA/Po 734/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2012 r. sprawy ze skargi D. D. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] lipca 2012 roku Nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury; I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Komendant Powiatowy Policji w N. T. na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej k.p.a.) w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższenia emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 86 poz. 734) oraz § 14 ust. 1 pkt 3 i § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. Urz. Nr 239 poz. 2404 z późn. zm.) odmówił wydania D. D. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowi, upoważniającego do podwyższenia o 0,5% wymiaru emerytury, za okres służby od dnia [...] stycznia 2000 r. do dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] września 2011 r. D. D. zwrócił się o wydanie przedmiotowego zaświadczenia. W dniu [...] września dokonano analizy akt osobowych skarżącego, w wyniku której stwierdzono brak dokumentów potwierdzających podejmowanie co najmniej 6 razy w roku czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Konkluzję tę poza tym potwierdzają pisma otrzymane od Komendanta Powiatowego Policji w G. W. oraz od Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej w N. T., którzy byli wcześniej bezpośrednimi przełożonymi skarżącego. Wniosek ten został ponownie potwierdzony w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. przez Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w N. T. Dlatego organ postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, na co D. D. wniósł zażalenie. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w P. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy, Komendant Powiatowy Policji w N. T. uzyskał pismo Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w N. T. z dnia [...] stycznia 2012 r., w którym organ ten podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W celu wyczerpania wszystkich środków dowodowych, przesłuchano D. D. jako stronę postępowania. W trakcie przesłuchania skarżący wnioskował aby § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. nie był brany pod uwagę w zakresie, w jakim kreuje on wymóg (1) 6-krotnego narażenia na (2) bezpośrednio niebezpieczeństwo, gdyż uregulowanie to wykracza poza delegację ustawową. D. D. zażądał również uwzględnienia (1) argumentów podnoszonych przez niego we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie i we wcześniejszym zażaleniu oraz (2) wydanego zaświadczenia z dnia [...] października 2011 r., znak [...], zakwestionowanego następnie przez organ emerytalno-rentowy. Komendant Powiatowy Policji w N. T. odmówił jednak przeprowadzenia zgłoszonych dowódów, informując zarazem stronę o przysługujących jej prawach. Wobec tego organ zauważył, że zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 i § 14 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. środkiem dowodowym potwierdzającym okres służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie sporządzone na podstawie akt osobowych policjanta lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w opisanych warunkach, wystawione przez właściwe organy na żądanie funkcjonariusza. Z kolei § 4 ust. 1 wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. wyjaśnia, że takie zaświadczenie może być wydane, jeżeli funkcjonariusz co najmniej 6 razy w ciągu roku podejmuje czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencję w celu ochrony osób, mienia albo przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których zaistniało bezpośrednio zagrożenie życia lub zdrowia. Z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wynika tymczasem brak dowodów, które uzasadniałyby wydanie żądanego zaświadczenia. Ponadto funkcjonariusz Policji z powodu pełnienia służby w formacji zbrojnej, składając ślubowanie, staje się w pełni świadomy obowiązków i zagrożeń wynikających ze specyfiki pracy, jaką jest służba w Policji, z uwzględnieniem narażania życia. Pismem z dnia [...] maja 2012 r. D. D. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji, żądając jego uchylenia i orzeczenia co do istoty. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ I instancji nie dokonał w jego ocenie odpowiednio pogłębionej analizy dokumentacji znajdującej się w posiadaniu organów Policji, ani nie poszukiwał aktywnie odpowiednich dowodów. Tym bardziej, że odmówiono skarżącemu przeprowadzenia wnioskowanych przez niego dowodów. Ponadto organ nie odniósł się do zarzutów podniesionych we wcześniejszym zażaleniu z dnia [...] listopada 2011 r., uzasadnieniu postanowienia Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz oświadczeniu z dnia [...] lutego 2012 r. Tym samym należy uznać, że wydane rozstrzygnięcie jest oparte na błędnie ustalonym stanie faktycznym, co z kolei stanowi rażące naruszenie prawa. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w N. T. W uzasadnieniu organ przedstawił wyczerpująco ustalony stan faktyczny oraz prawny, który zgadzał się ze stanowiskiem organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. przed wydaniem zaświadczenia możliwe jest przeprowadzenie w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Zakres tego postępowania zależy jednak nie tylko od żądania osoby zainteresowanej uzyskaniem zaświadczenia, lecz także od możliwości spełnienia powyższego żądania przez organ. W razie braku potwierdzenia okresów pełnienia służby w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, właściwy organ powinien zwrócić się do innych organów dysponujących stosownymi dokumentami, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Zaświadczenie stanowi potwierdzenie stanu rzeczy i powinno opierać się na prowadzonych ewidencjach, rejestrach oraz zbiorach danych. Tym samym organy Policji nie mogą wydawać zaświadczeń co do faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź też innych zbiorów danych nieznajdujących się w ich posiadaniu, a wynikających np. jedynie z zeznań świadków lub oświadczeń złożonych przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia. Jeżeli zatem dowody, jakimi dysponuje organ, nie pozwalają na uwzględnienie złożonego wniosku, to możliwe jest na podstawie art. 219 k.p.a. odmówienie w drodze postanowienia wydania zaświadczenia. Mając na uwadze § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., należy stwierdzić, że warunkiem wydania zaświadczenia, jakiego domagał się skarżący, jest wystąpienie bezpośrednio zagrożenia życia lub zdrowia policjanta. Zagrożenie to musi być realne i wynikające wprost z zaistniałych zdarzeń, nie może ono być jedynie potencjalne, abstrakcyjne, lub jedynie przewidywane w przyszłości. Tym samym konieczne jest wskazanie konkretnych sytuacji, gdy takie zagrożenie wystąpiło, z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, co zbliża z kolei tę okoliczność do przypadku czynnej napaści na funkcjonariusza lub choćby usiłowania takiej napaści. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala jednak na stwierdzenie, że wymóg ten został zachowany w przypadku skarżącego. Jak wynika bowiem z pisma Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w N. T. z dnia [...] września 2011 r., D. D. w okresie od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] lutego 2011 r. podejmował co najmniej 6 razy w roku czynności operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze albo interwencyjne w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznej, lecz nie było możliwe stwierdzenia, że podczas tych czynności zaistniały sytuacje, w których jego życie lub zdrowie byłoby bezpośrednio zagrożone. D. D. nie był wtedy atakowany, nigdy nie meldował przełożonemu o dotyczącym go w sposób bezpośredni zagrożeniu życia lub zdrowia. Na podstawie wykonanego przez Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w N. T. sprawozdania z materiałów postępowań przygotowawczych oraz czynności sprawdzających ustalono, że żaden z dokumentów dotyczących D. D. nie zawiera wpisu, z którego wynikałoby, że w trakcie realizacji doszło do bezpośrednio zagrożenia dla jego życia lub zdrowia. Stwierdzono ponadto, że nie meldował on nigdy o tym by w trakcie wykonywanych czynności grożono mu naruszeniem nietykalności cielesnej lub pozbawieniem życia. Tym samym należy w ocenie organu uznać, że możliwości w zakresie kwerendy materiałów źródłowych zostały w całości wyczerpane. Nie można też z tego powodu zarzucić organowi braku rzetelności w gromadzeniu materiału dowodowego. Należy poza tym wskazać, że okoliczności podnoszonych przez skarżącego nie potwierdzają rejestry KSIP, RSD, legitymowań, RTO, spraw poszukiwawczych, akta OZI, rejestr MI, jak i rejestry Ds. i repertoria sądowe. Wbrew twierdzeniom skarżącego we wskazywanych przez niego sprawach również nie występowało bezpośrednie narażenia na utratę życia lub zdrowia. Podobnie należy również ocenić kontaktowanie się z osobowymi źródłami informacji, gdyż o podjęciu działań operacyjnych z daną osobą decyduje sam policjant ustalając zarazem warunki współpracy. Organ II instancji wskazał nadto, że spośród okoliczności podnoszonych przez skarżącego tylko jedna znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji, tj. w protokole do wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 1994 r. w sprawie czynnej napaści na funkcjonariusza w dniu [...] czerwca 1994 r. w miejscowości B. W. Pozostałe przypadki wskazane przez D. D. nie mają już takiego oparcia. Zeznania złożone przez stronę są chaotyczne, bez układu chronologicznego, często z pominięciem istotnych informacji takich jak data i miejsce przebiegu zdarzenia. Nie można się też w ocenie organu II instancji zgodzić z pozostałymi zarzutami skarżącego. Żądanie skarżącego zostało bowiem rozpatrzone w całości, czyli w zakresie wskazanym we wniosku inicjującym postępowanie z dnia [...] września 2011 r. Oceniając z kolei złożone przez skarżącego wnioski dowodowe, należy podnieść, że nie mają one cech dowodowych, gdyż wynikają z przepisów dotyczących praw strony w toku postępowania albo też odnoszą się do określonych terminów wynikających z prowadzonego postępowania. Informacje te są więc znane stronie i nie wymagają przeprowadzenia dowodu. Poza tym skarżący został zapoznany w dniu [...] lutego 2012 r. ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a zatem rozstrzygnięcie organu I instancji należy uznać za prawidłowe. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. D. D. zaskarżył opisane wyżej postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie tego aktu i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał swoje wcześniejsze zastrzeżenia co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dodając zarazem, że § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej w zakresie, w jakim przewiduje on wymóg bezpośredniości zagrożenia życia lub zdrowia oraz występowanie takich sytuacji co najmniej 6 razy w roku. Stanowisko to D. D. podtrzymał następnie także w piśmie z dnia [...] września 2012 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swóje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 8 poz. 67 z późn. zm., dalej ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji) oraz aktów wykonawczych do tej ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy emeryturę funkcjonariusza podwyższa się 0,5% za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Jednocześnie ustawodawca pozostawia w art. 15 ust. 6 cytowanej ustawy doprecyzowanie tej kwestii pod względem normy rocznej lub dni w roku Radzie Ministrów. Uszczegółowieniem tego przepisu jest zatem rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 86 poz. 734, dalej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.). Jak wynika z § 4 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, emeryturę policjanta podwyższa się o 0,5% odstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Trzeba przy tym zauważyć, że § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 239 poz. 2404, dalej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r.) wskazuje jednoznacznie, że środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury sporządzone wydawane na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwy organ Policji. W tym miejscu trzeba z kolei zauważyć, że kwestia wydawania zaświadczeń została uregulowana w ustawie z dnia 14., czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej k.p.a.). Zgodnie z art. 217 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej o zaświadczenie, jeżeli (1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub (2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź też innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Ponadto w myśl art. 218 § 2 k.p.a. organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, choć tylko w koniecznym zakresie. Trzeba bowiem podkreślić, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony i odformalizowany, co przekłada się również na zakres postępowania dowodowego. W kontekście niniejszej sprawy wskazuje na to expressis verbis § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r., ograniczający w zasadzie postępowanie wyjaśniające jedynie do analizy akt osobowych wnioskodawcy oraz innych dokumentów. Abstrahując od definitywnej oceny trafności stanowiska wyrażonego w obu zaskarżonych postanowieniach, trzeba jednak podkreślić, że organy administracji publicznej prawidłowo określiły i zastosowały przepisy w niniejszej sprawie. Ponadto, właściwie przeprowadzono także postępowanie wyjaśniające, dokonując poprawnie i wyczerpująco analizy akt osobowych skarżącego oraz innych dostępnych informacji. Tym samym należy uznać, że stan faktyczny został w omawianej sprawie ustalony w sposób niebudzący wątpliwości, a zatem nie można też mówić o naruszeniu przez organy administracji publicznej wytycznych wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W tym zakresie zarzuty podnoszone przez skarżącego okazały się zatem bezzasadne. Trzeba poza tym zaznaczyć, że organy administracji publicznej zastosowały w niniejszej sprawie § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., zgodnie z zasadą legalizmu, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, a nadto uszczegółowioną w art. 6 k.p.a. Organy administracji są bowiem zobowiązane do przestrzegania całości porządku prawnego, na który składają się zgodnie z art. 87 Konstytucji RP: Konstytucja RP, ustawy, rozporządzenia, ratyfikowane umowy międzynarodowe, a także akty prawa miejscowego ustanowione przez właściwe organy publiczne na ich obszarze działania. Tym samym organy nie mogą odmówić stosowania aktów rangi podstawowej. Takie organicznie nie dotyczy natomiast sądów, które w świetle art. 178 Konstytucji RP orzekają tylko na podstawie Konstytucji RP i ustawy. Sąd może zatem w konkretnym przypadku odmówić zastosowania przepisów rozporządzenia, jeżeli okażą się one sprzeczne ustawą, na podstawie której akt wykonawczy został wydany. Taki przypadek zaistniał właśnie w przedmiotowej sprawie. Jak wynika bowiem z art. 15 ust. 6 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, podwyższenie emerytury powinno nastąpić w razie pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu policjanta. Tymczasem § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. operuje pojęciem bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Oba wyrażenia, choć podobnie brzmiące, nie są jednak tożsame. Wyraz "bezpośrednio" sugeruje bowiem, że omawiane zagrożenie dotyczy wprost funkcjonariusza Policji, a zatem musi mieć charakter realny, a nie tylko hipotetyczny. W konsekwencji jednak zakres zastosowania § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia uległ zawężeniu w porównaniu do art. 15 ust. 6 wymienionej ustawy w sposób nieuprawniony, wobec czego należy uznać, że w tym zakresie akt wykonawczy został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej. Tym bardziej, że art. 15 ust. 6 tejże ustawy upoważniał Radę Ministrów do samodzielnego określenia jedynie norm rocznych lub dni w roku, w których zaistniały okoliczności uzasadniające podwyższenie emerytury, a nie do modyfikacji kryterium okoliczności, pozwalających na podwyższenie emerytury. Tymczasem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP wyraźnie wskazuje, że rozporządzenia wydawane są na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Powyższe stanowisko spotkało się z aprobatą w orzecznictwie (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 8 grudnia 2011 r., II SA/Op 427/11; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 grudnia 2011 r., IV SA/GL 347/11; wyrok WSA w Opolu z dnia 8 kwietnia 2010 r., II SA/Op 178/10; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2008 r., IV SA/GL 1014/07 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) uchylić zaskarżone postanowienie ze względu na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 6 w zw. z. art. 15 ust. pkt 3 powołanej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organy powinny rozważyć, czy zgodnie z powołanymi wyżej przepisami ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji skarżący co najmniej 6 razy w roku podejmował czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenia życia lub zdrowia. Dopiero wtedy będzie bowiem możliwe stwierdzenie, czy należy wydać zaświadczenie o żądanej przez niego treści. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a o wykonalności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 152 tejże ustawy.