II SA/Po 74/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. i K. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta S. działając na podstawie art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332; dalej: "Pr. bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "K.p.a."), wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia dokonanego przez M. i K. K., dotyczącego zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku rekreacji indywidualnej (letniskowego) na budynek mieszkalny jednorodzinny, w obrębie ewid. [...], gm. P., na działce nr [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że M. i K. K. w dniu [...] r. dokonali zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku rekreacji indywidualnej (letniskowego) na budynek mieszkalny jednorodzinny w obrębie ewid. [...], gm. P. na działce nr [...]. W konsekwencji, postanowieniem z dnia [...] r. nałożono na zgłaszających obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o dane techniczno-użytkowe budynku (powierzchnia zabudowy, powierzchnia użytkowa, kubatura) oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Wójta Gminy P., ustalającą zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku rekreacji indywidualnej (letniskowego) na budynek mieszkalny jednorodzinny, w terminie do dnia [...] r. Jednakże w wyznaczonym terminie zgłaszający nie przedłożyli żądanej decyzji. Dalej organ I instancji wyjaśnił, że zgłaszający w piśmie z dnia [...] r. podnieśli, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest wymagana, gdyż zmiana sposobu użytkowania obiektu już istniejącego, związana wyłącznie ze zmianą funkcji bez wykonania robót budowlanych, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto w piśmie z dnia [...] r. zgłaszający wskazali, że w dniu [...] r. wystąpili o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, która nie została jeszcze wydana. Zdaniem organu I instancji zaprezentowane przez wnioskujących stanowisko nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 pkt 4 Pr. bud., do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy dołączyć między innymi decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przepisu tego wynika wprost, że każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bez względu na to, czy będzie ona związana z wykonywaniem robót budowlanych czy też nie. W przypadku, gdy dla danego terenu nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ administracji architektoniczno-budowlanej wyłącznie na podstawie decyzji o warunkach zabudowy może dokonać oceny czy planowane zamierzenie, jakim jest zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, jest zgodne z funkcją danego terenu. W wyznaczonym terminie wnioskodawcy nie uzupełnili zgłoszenia o wymaganą decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wobec czego należało wnieść sprzeciw w sprawie dokonanego zgłoszenia. W odwołaniu z dnia [...] r. do Wojewody M. i K. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 4 Pr. bud. w zw. z art 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."), poprzez uznanie, że do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania danego budynku, w okolicznościach wskazanych w przepisie, każdorazowo należy załączyć decyzję o warunkach zabudowy, podczas gdy w rzeczywistości konieczność taka występuje jedynie w przypadku, gdy zmianie sposobu użytkowania danego budynku towarzyszą roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu odwołujący wskazali, że przyjęte przez organ I instancji rozumowanie stoi w sprzeczności z utrwaloną linią orzeczniczą dotyczącą omawianego zagadnienia. Mimo, że art. 71 ust. 2 pkt 4 Pr. bud. wskazuje na konieczność przedłożenia, łącznie ze zgłoszeniem o zamiarze zmiany sposobu użytkowania określonego budynku, decyzji o warunkach zabudowy (jeśli dla danego terenu nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), przepis ten należy odczytywać łącznie z uregulowaniami dotyczącymi wymagalności wydania wspomnianej decyzji. Obecne są one w art. 59 ust. 1 u.p.z.p., który to artykuł należy odczytywać łącznie z art. 50 ust. 2 u.p.z.p. Wskazują one, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest obligatoryjne dla robót budowlanych, do których przeprowadzenia nie wymaga się wydania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że w przypadku, gdy zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego odbywa się bez dokonywania robót budowlanych, bądź gdy roboty te nie wymagają pozwolenia na budowę, nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy. Wskazaną wyżej wykładnię przytoczonych przepisów uznają także organy administracyjne wydające decyzje o warunkach zabudowy, czego potwierdzeniem jest decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] r., nr [...] o umorzeniu w całości, jako bezprzedmiotowego, postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, które wszczęte zostało na wniosek złożony dnia [...] r. przez M. i K. K.. W uzasadnieniu Wójt Gminy P. stwierdził, że decyzje o warunkach zabudowy potrzebne są jedynie dla takich zmian sposobu użytkowania obiektu, które związane są z wykonywaniem robót budowlanych. Sama zmiana funkcji istniejącego budynku bez przeprowadzenia żadnych robót budowlanych nie wymaga więc wydania decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda działając na podstawie art. 123 i 134 K.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to zostało zaskarżone przez M. i K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia [...] r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 K.p.a., a także art. 71 ust. 3 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 4 Pr. bud., uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] r., nr [...] w całości i orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] Odnosząc się do uchylenia postanowienia z dnia [...] r. organ odwoławczy wyjaśnił, że wydany w terminie sprzeciw został doręczony odwołującym w dniu [...] r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, liczony od daty skutecznego doręczenia, upływał więc w dniu [...] r. Odwołanie nadano na poczcie w dniu [...] r. , wobec czego odwołanie i sprzeciw są prawnie skuteczne. Przechodząc do meritum Wojewoda wskazał, że żadne z przepisów nie zabraniają wykorzystywania domu letniskowego dla celów, dla jakich został wybudowany, przez okres całego roku. Przekwalifikowanie jednak domu letniskowego na budynek mieszkalny jednorodzinny wymaga uzyskania decyzji na zmianę sposobu użytkowania, która nie jest możliwa, jeśli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na danym obszarze zabudowy mieszkaniowej, lub w przypadku jego braku, właściwy organ samorządowy nie wyda inwestorowi decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana zmiana sposobu użytkowania domu letniskowego na budynek mieszkalny jednorodzinny związana jest ze zintensyfikowaniem dotychczasowego użytkowania obiektu budowlanego, bez zasadniczej zmiany jego funkcji. Jednakże taka zmiana, uwzględniając przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powinna być zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku, decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. i K. K. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., a także zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powtórzyli argumenty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że prostuje żądanie skargi w ten sposób, że decyzja Wojewody z dnia [...] r. została zaskarżona nie w całości, a tylko w części, w której orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru zmiany sposobu użytkowania zgłoszonego przez skarżących. Skargą nie zaskarżono natomiast rozstrzygnięcia o uchyleniu postanowienia Wojewody z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [...] r. oparta została na dwóch odmiennych podstawach prawnych, tj. art. 54 § 3 P.p.s.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., i choć graficznie nie została podzielona na dwa niezależne punkty, zawiera w istocie dwa rozstrzygnięcia – (1) uchylające w ramach tzw. autokontroli postanowienie Wojewody z dnia [...] r., nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, oraz (2) utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżących sprostował żądanie skargi i wyjaśnił, że jej przedmiotem jest decyzja Wojewody z dnia [...] r. w części, w której utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji i w tym zakresie procedował Sąd przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Przechodząc do meritum należy wyjaśnić, że oś sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Starosta S. zasadnie wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia dokonanego przez M. i K. K. dotyczącego zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku rekreacji indywidualnej (letniskowego) na budynek mieszkalny jednorodzinny w obrębie ewid. [...], gm. P. na działce nr [...], w sytuacji, kiedy wnioskodawcy nie przedstawili w wymaganym terminie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku rekreacji indywidualnej (letniskowego) na budynek mieszkalny jednorodzinny. W kontekście powyższego Sąd wyjaśnia, że w kwestii omawianego zagadnienia orzecznictwo sądów administracyjnych jest niejednolite. Z jednej strony sądy wskazują, że w sytuacji, gdy planowana zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie wymaga przeprowadzenia żadnych robót budowlanych, brak jest podstaw do ustalenia warunków zabudowy (zob. np. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 21/11 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) i na to stanowisko powoływali się skarżący w toku postępowania. Z drugiej zaś strony wskazuje się, że każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego podlega zatwierdzeniu przez organ w przewidzianej przez prawo formie, przy czym dla żądania przedłożenia do wniosku określonych dokumentów nie jest decydujący fakt, czy zmiana sposobu użytkowania obiektu wiąże się z wykonywaniem prac budowlanych, czy też nie (zob. np. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2144/10) i pogląd ten jest podzielany przez organy rozstrzygające w niniejszej sprawie. Sąd w składzie orzekającym w pełni aprobuje i podziela drugi z przedstawionych wyżej poglądów, wobec czego za nietrafny należało uznać podniesiony przez skarżących zarzut naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 4 Pr. bud. w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 50 ust. 2 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania danego obiektu każdorazowo należy załączyć decyzję o warunkach zabudowy. W kontekście powyższego Sąd wyjaśnia, że zgodnie z dyspozycją art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Należy zauważyć, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. nie wymienia enumeratywnie wszystkich przypadków, które ustawodawca traktuje jako zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Używa bowiem określenia "w szczególności", co oznacza, że wymienione w tym przepisie rodzaje "przeróbek" lub zmieniające określone warunki i rodzaje działalności zostały wymienione jedynie przykładowo. Zatem mieścić się będzie w tej normie także i inne niż wymienione w niej działanie, które wpływa na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W każdym przypadku należy jednak dokonać szczegółowej oceny, czy zamierzony nowy sposób użytkowania obiektu jest zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz, czy utrzymywany będzie w należytym stanie technicznym i estetycznym i nie dojdzie do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 2 Pr. bud. Podkreślić przy tym należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagającą pozwolenia właściwego organu należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki określone w powołanym art. 71 ust. 1 (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., sygn. akt II SA/Kr 337/96). Dalej należy wskazać, że przepis art. 71 ust. 2 Pr. bud. stanowi, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć m. in. zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi oraz zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisem normującym kwestie wymagań w zakresie konieczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy jest art. 59 ust 1 u.p.z.p. który stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ten wskazuje na trzy różne sytuacje, w których inwestor przy braku planu miejscowego, ma obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Mianowicie po pierwsze jest to budowa obiektu budowlanego, po drugie wykonanie innych (niż budowa obiektu) prac budowlanych i po trzecie zmiana sposobu użytkowania obiektu. Ustawodawca w drugim zdaniu tego przepisu w postępowaniu przy zmianie zagospodarowania terenu (który jak mowa wyżej ma trzy różne postacie), nakazuje odpowiednie stosowanie art. 50 ust 2 ustawy. Przepis ten z kolei mówi, iż nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: 1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Odpowiednie stosowanie tego przepisu (dotyczy on zasadniczo inwestycji celu publicznego) nakazuje takie jego zastosowanie w sprawach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, aby nie kolidowały z brzmieniem samego art. 59 ust 1, a ten jak mowa wyżej normuje trzy różne przypadki w których obowiązujące prawo nakazuje uzyskać decyzje o warunkach zabudowy. Z kolei art. 50 ust 2 mówi tylko o jednej sytuacji kiedy ustawa nie wymaga ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - a stosując odpowiednio - decyzji o warunkach zabudowy. Mianowicie zwolnieniem tym objęte są jedynie niektóre roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie i niewymagające pozwolenia na budowę. Odpowiednie stosowanie przepisu art. 50 ust 2 do postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy będzie więc polegało na tym, że zmiana zagospodarowania terenu tylko jednej z trzech sytuacji określonych w art. 59 ust 1 zwolniona będzie z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, tj. wykonywanie innych prac budowlanych w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust 2, a polegających na remoncie, montażu lub przebudowie i niewymagających pozwolenia na budowę. Ponieważ w art. 50 ust 2 nie wymienione są pozostałe dwa przypadki o których mowa w art. 59 ust 1 tj. budowa obiektu budowlanego oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu, przypadków tych nie obejmuje zwolnienie z obowiązku uzyskania decyzji o ustalenie warunków zabudowy o którym mowa w tym przepisie. Tym samym nie można podzielić poglądu, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu, niepołączona z wykonywaniem robót budowlanych jest zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 528/10). Ponieważ skarżący dokonując zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu nie dołączyli decyzji o warunkach zabudowy (obiekt znajduje się na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), ani też nie dokonali tego w trybie uzupełnienia zgłoszenia po nałożeniu na nich takiego obowiązku przez organ, sprzeciw organu był w pełni zasadny. Należy przy tym zaznaczyć, że 30-dniowy termin wskazany w przepisie art. 71 ust. 4 Pr. bud. określający dopuszczalność zgłoszenia sprzeciwu ma charakter materialnoprawny. Jego bieg rozpoczyna się od daty doręczenia organowi zgłoszenia o zamiarze zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a jego upływ powoduje wygaśnięcie prawa organu do zgłoszenia sprzeciwu. Jedynie w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia (art. 71 ust. 3 Pr. bud.) należy przyjąć, że termin zaczyna na nowo biec od daty wskazanej w postanowieniu. W tym przypadku po uzupełnieniu dokumentów w wyznaczonym w postanowieniu terminie (lub upływie terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia), organ ma trzydzieści dni na wniesienie ewentualnego sprzeciwu. Sprzeciw wniesiony po upływie ustawowego 30-dniowego terminu jest prawnie nieskuteczny. Co istotne, termin ten nie może być przedłużony. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, kierując się przepisem art. 71 pr. bud., a zwłaszcza terminem określającym jego czasową kompetencję do rozstrzygnięcia sprawy wszczętej przedmiotowym zgłoszeniem, nie może dokonywać czynności, w tym także podejmować postanowień o zawieszeniu postępowania, które w swym założeniu przedłużałyby czasowo kompetencję tego organu, nawet gdyby o zawieszenie wnioskowała sama strona. Dlatego też na bieg terminu do wniesienia sprzeciwu nie miało wpływu, że skarżący poinformowali organ o wystąpieniu o wydanie warunków zabudowy. Ubocznie Sąd wskazuje, że umorzenie przez Wójta Gminy P. postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej zmiany sposobu użytkowania nie skutkuje powagą rzeczy osądzonej, bo nie dochodzi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Stąd też nie ma przeszkód do ponownego złożenia wniosku o jej wydanie. W przypadku inwestycji polegającej jedynie na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części ocena zachowania "dobrego sąsiedztwa" będzie się w istocie rzeczy sprowadzać do badania kontynuacji funkcji nowego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w stosunku do już istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Oczywiste jest bowiem, że skoro budynek już istnieje, a zmiana sposobu użytkowania nie pociąga za sobą robót budowlanych polegających na jego rozbudowie czy nadbudowie, to takie parametry jak: gabaryty, forma architektoniczna obiektu budowlanego, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu nie ulega zmianie (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2734/15). Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.