II SA/Po 741/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. J. M. wniosła skargę na wskazaną w rubrum decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], ustalającą skarżącej opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym K. ([...]), stanowiącej działki ewidencyjne od nr [...] do nr [...], powstałe wskutek podziału działki nr [...], zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] W skardze J. M. wniosła m. in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek skarżąca podniosła, że prowadzi działalność rolniczą (ogrodnictwo) i zapłata naliczonej opłaty adiacenckiej uniemożliwi jej wykonanie koniecznych jesiennych prac rolniczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest niezasadny. W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową, a także niemajątkową – która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., II OSK 106/14 – wszystkie cytowane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak jak sama szkoda ma wystąpić po stronie wnioskodawcy, tak jej wielkość określana jako "znaczna" musi być oceniana na tle kondycji finansowej wnioskodawcy, czyli całościowej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Natomiast za "trudne do odwrócenia skutki" należy uznać skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., I GZ 211/13 i postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2013 r., II GZ 671/13). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że argumentacja przedstawiona przez skarżącą jest niewystarczająca, aby uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Skarżąca podniosła jedynie, że zastosowanie się do decyzji uniemożliwi jej wykonanie, w związku z prowadzoną działalnością ogrodniczą, koniecznych jesiennych prac rolniczych. Niemniej jednak strona nie podała, jakie są jej przychody i koszty działalności (wysokość) oraz jaki będzie miało na nie wpływ wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wskazała również, jaki jest jej stan majątkowy (oszczędności, stan kont bankowych, nieruchomości). Na poparcie wniosku skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw zaskarżonego aktu, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). W konsekwencji nieprzedstawienie przez stronę skarżącą swojej sytuacji majątkowej lub przybliżonego wpływu wykonania zaskarżonego aktu na jej sytuację majątkową, uniemożliwia ocenę przez Sąd wpływu wykonania zaskarżonego aktu na sytuację strony. Za nieuzasadnione uznać należy przy tym stanowisko, że jakikolwiek uszczerbek w majątku stanowi przesłankę dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wobec tego zdaniem Sądu wniosek skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tej przyczyny nie mógł zostać uwzględniony. Końcowo wskazać należy również, że przeświadczenie strony o tym, iż decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04), wobec czego merytoryczne zarzuty skargi nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania aktu. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.