II SA/Po 745/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi "A." Spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania terenu; oddala skargę /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/A. Łaskarzewska /-/E. Brychcy Decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania "A." Spółka z o.o. z siedzibą w Kobylinie (aktualna pełna nazwa: "A." Sp. z o.o.; dalej zwana: A.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Z. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania terenu. Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy Z., działając na podstawie oraz art. 59 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2003 r. Nr 809, poz. 717 ze zm. - dalej: u.p.z.p.) nakazał A. wstrzymanie użytkowana terenu wykorzystywanego przez tę spółkę jako punkt składowania, przeładunku i sortowania węgla na działce nr [...] położonej w Z. przy ul. J.. Jednocześnie organ zobowiązał Spółkę do wystąpienia w terminie do dnia 30 września 2010 r. z wnioskiem o wydanie decyzji o zmianie zagospodarowania działki. W motywach rozstrzygnięcia wyjaśnił, że w kwietniu 2009 r. A. została użytkownikiem wieczystym działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Działka ta nie jest objęta planem miejscowym, natomiast w nieobowiązującym planie stanowiła tereny składów oraz tereny przemysłu uciążliwego. Po nabyciu działki A. zmieniła sposób jej zagospodarowania: poprzednio stanowiła ona skład buraków cukrowych, a obecnie na jej terenie uruchomiona została sortownia węgla. Na działce węgiel jest też składowany i przeładowywany. Następnie Burmistrz wyjaśnił, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ma również zastosowanie do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku (art. 59 ust. 2 ustawy). Organ wskazał, że ze względu na fakt, iż A. zmieniła sposób zagospodarowania działki, a także na to, że działalność polegająca na sortowaniu węgla stwarza dużą uciążliwość dla mieszkańców sąsiednich osiedli oraz zagrożenie dla położonych w niewielkiej odległości ogrodów działkowych, zachodzą przesłanki do wstrzymania użytkowania terenu określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Burmistrz wskazał też, że przed wydaniem decyzji - w dniu [...] 2010 r. - zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z dokumentacją i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. Strona nie skorzystała z tego uprawnienia. Odwołanie od decyzji złożyła spółka A.. Domagając się jej uchylenia wskazała na naruszenia: – art. 7 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: K.p.a.) przez błędną ocenę stanu faktycznego, – art. 8 i 9 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, – art. 107 § 1 K.p.a. przez jego niepełne zastosowanie, – art. 59 ust 3 pkt 1 u.p.z.p. polegające na błędnym zastosowaniu tego przepisu. W uzasadnieniu podkreśliła, że zaskarżona decyzja ma charakter restrykcyjny. Oznacza to, iż przyjęta podstawa prawna powinna być wskazana precyzyjnie. Tymczasem organ nie wskazał, który z punktów art. 59 ust 3 u.p.z.p. był podstawą nakazu. Skarżąca spółka zwróciła także uwagę, że żaden przepis prawa nie przewiduje wydania decyzji "o zmianie zagospodarowania działki", a zatem powstaje wątpliwość, o jaką decyzję ma wystąpić spółka. A. podniosła nadto, że organ nie wyjaśnił na czym polegała stwierdzona zmiana zagospodarowania terenu; jej zdaniem składowanie buraków i węgla w istocie niczym się nie różni, tym bardziej, że dotychczasowy plac składowy nadal pozostał placem składowym. Nie wyjaśniono także na czym polegają uciążliwości związane ze składowaniem węgla dla mieszkańców i zagrożenia dla ogródków działkowych, na które powołał się Burmistrz w decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. B-M wskazała, że organ niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie. Zdaniem skarżącej w sprawie powinna zapaść decyzja umarzająca postępowanie, gdyż żadna zmiana zagospodarowania terenu nie nastąpiła. A. wskazała także, że zaskarżona decyzja miała charakter uznaniowy. W przypadku tego rodzaju rozstrzygnięcia należy badać czy nie nosi ono cech dowolności, a więc, czy organ zebrał cały materiał dowodowy i czy dokonał wyboru po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Zdaniem A. decyzja Burmistrza nosi cechę dowolności, ponieważ nie przedstawiono dowodu wskazującego na to, iż zmieniły się w sposób istotny warunki użytkowania terenu. To, czy zmiana taka nastąpiła oceniać należy w odniesieniu wiedzy pozaprawnej i w świetle konkretnego stanu faktycznego. Utrzymując decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, że zgodnie z art. 59 ust.2 u.p.z.p. każda zmiana zagospodarowania terenu (nawet nie wymagająca pozwolenia na budowę) pociąga za sobą konieczność ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Nie dotyczy to tylko tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. W przypadku stwierdzonej zmiany zagospodarowania terenu, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz, prezydent miasta może w drodze decyzji nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wstąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.). Następnie Kolegium wskazało, że Burmistrz zasadnie nakazał A. wstrzymanie użytkowania terenu z jednoczesnym zobowiązaniem do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na zmianę zagospodarowania terenu. Składowanie buraków cukrowych (poprzednie wykorzystanie terenu) nie jest bowiem tożsame z prowadzeniem działalności w zakresie składowania, przeładunku i sortowania węgla. Tego typu przedsięwzięcie (w odróżnieniu od placu buraczanego) powoduje bowiem uciążliwości dla sąsiedniego terenu między innymi w postaci zanieczyszczeń pyłem węglowym. Zatem dopiero w toku postępowania związanego z ustalaniem warunków zabudowy, w oparciu o przedłożony wniosek zawierający również dane wymagane w art. 52 ust. 2 pkt c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, można będzie ocenić skalę przedsięwzięcia oraz możliwy negatywny wpływ na środowisko. W skardze Spółka A. wniosła o uchylenie (lub stwierdzenie nieważności) decyzji obu instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. niezbędnych kosztów postępowania w kwocie 757 zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 28, art. 61 § 4, art. 131 K.p.a. przez ich niezastosowanie - organy nie ustaliły wszystkich stron postępowania i nie zapewniły im czynnego udziału w postępowaniu, 2. art. 15 K.p.a. polegające na przekroczeniu uprawnień, 3. art. 7 i 80 K.p.a. przez błędną ocenę stanu faktycznego, 4. art. 8-9 K.p.a. przez ich niezastosowanie, 5. art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. przez ich niepełne zastosowanie, 6. art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. polegające na jego błędnym zastosowaniu. W uzasadnieniu skargi A. podniosła, że organy obu instancji wskazują na uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości, jednakże z decyzji nie wynika, iżby w postępowaniu uczestniczyły osoby, których interes prawny, bądź tylko faktyczny został naruszony. Skarżąca podniosła też, że pomimo, iż jednoznacznie sprecyzowała zarzuty w odwołaniu, Kolegium nie zajęło stanowiska co do punktu 1, 2, 4, 6 i 7. Następnie Spółka A. przywołała podniesione w odwołaniu zarzuty. dotyczące braku wskazania precyzyjnej podstawy prawnej, wątpliwości co do sformułowania decyzja "o zmianie zagospodarowania działki", nie wyjaśnienia na czym polegają uciążliwości i zagrożenia powodowane składowiskiem węgla oraz braku wskazań co do tego, jakie warunki w zakresie zagospodarowania działki uległy zmianie. Skarżąca podkreśliła też, że decyzja ma charakter uznaniowy, co wymaga wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia. A. odrębnie zwróciła też uwagę na fakt, że Kolegium w motywach rozstrzygnięcia powołało się na uciążliwości w postaci zanieczyszczenia pyłem węglowym pochodzące ze składowanego węgla. W decyzji Burmistrza nie zawarto informacji o jakichkolwiek uciążliwościach. Oznacza to, że organ odwoławczy wykroczył poza granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej instancji i naruszył zasadę dwuinstancyjności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Nie zgodziło się z twierdzeniem, iż na działce nie nastąpiła zmiana zagospodarowania terenu. Działka nr [...] była poprzednio wykorzystywana jako składowisko buraków, natomiast obecnie odbywa się tam składowanie, przeładunek i sortowanie węgla. Tego typu przedsięwzięcie może powodować określone uciążliwości, ale ocena ich skali oraz ewentualnego zagrożenia będzie możliwa dopiero w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Określenie parametrów inwestycji oraz danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko jest bowiem niezbędnym elementem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Do wystąpienia z takim wnioskiem, stosownie do art. 59 ust. 2 ustawy, A. została właśnie zobowiązana. Na marginesie sprawy organ odwoławczy zaznaczył, że po wydaniu decyzji przez Kolegium Główny Inspektorat Ochrony Środowiska przekazał interwencję mieszkańców w sprawie uciążliwości sortowni i składowania węgla. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Art. 59 ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku (art. 59 ust. 2 u.p.z.p.). W przypadku zmiany zagospodarowania terenu bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania (art. 59 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). W tej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy K. decyzją z dnia [...] 2010 r. nakazał A. wstrzymać użytkowanie terenu - działki nr [...] położonej w Z. przy ul. J. - wykorzystywanego przez skarżącą jako punkt składowania, przeładunku i sortowania węgla oraz zobowiązał ją jednocześnie do wystąpienia w terminie do dnia 30 września 2010 r. z wnioskiem o wydanie decyzji o zmianie zagospodarowania działki. Burmistrz uznał bowiem, że zmiana sposobu wykorzystywania działki ze składu buraków cukrowych na sortownię węgla stanowi zmianę zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 59 ust. 2 u.p.z.p. Pogląd organu pierwszej instancji podzieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżąca A. w odwołaniu i skardze wyraziła natomiast przekonanie, iż do zmiany zagospodarowania terenu nie doszło. Ze stanowiskiem skarżącej nie można się zgodzić. Na wstępie podkreślania wymaga, że zgodnie z art. 59 ust. 2 u.p.z.p. ustalenia warunków zabudowy wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu (za wyjątkiem tymczasowej i jednorazowej zmiany, trwającej do roku), w tym także zmiana nie wymagająca pozwolenia na budowę. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się też podgląd, iż w odniesieniu do art. 59 ust. 2 nie ma odpowiedniego zastosowania art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. (na mocy odesłania z art. 59 ust. 1), który wyłącza przedsięwzięcia nie wymagające pozwolenia na budowę z wymogu poprzedzenia ich decyzją o warunkach zabudowy czy decyzją o lokalizacji celu publicznego (tak: wyrok z dnia 13 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1069/06 oraz wyrok z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1826/06 - publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, w tej sprawie zasadnicze znaczenie ma rozstrzygnięcie kwestii czy przekształcenie dotychczasowego składowiska buraków cukrowych w miejsce sortowania, przeładunku i składu węgla stanowi "zmianę zagospodarowania terenu" w myśl art. 59 ust. 2 u.p.z.p. Pojęcie "zmiany zagospodarowania terenu" - wbrew wywodom skarżącej - nie jest pojęciem niedookreślonym. Ustawodawca zdefiniował je w art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez podanie trzech przykładów ingerencji inwestora odnoszących się do terminologii Prawa budowlanego (zob. wyrok z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1324/05, pub. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmiana zagospodarowania terenu nastąpi w przypadku: a. budowy obiektu budowlanego; b. wykonania innych robót budowlanych, c. zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Podane przykłady, w przypadku których wystąpi zmiana zagospodarowania terenu, pozwalają zrekonstruować znaczenie tego pojęcia. Uwzględniając właściwe przepisy Prawa budowlanego łatwo zorientować się, że chodzi o inwestycje na danym terenie polegające na budowie lub wykonywaniu robót budowlanych (art. 3 pkt 1 i 7 Prawa budowlanego) albo na podjęciu bądź zaniechaniu w znajdującym się na nim obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń (art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego; zob. powołany wyżej wyrok II OSK 1324/05). W art. 59 ust. 2 u.p.z.p. ustawodawca nakazał uzyskać decyzję o warunkach zabudowy również w przypadku, gdy dokonano "zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę". W regulacji tej, wyraźnie wyodrębnionej redakcyjnie, ustawodawca położył zatem nacisk na zmiany zagospodarowania samego "terenu" przejawiające się w postaci innej aniżeli budowa obiektów budowlanych bądź wykonywanie robót budowlanych (o tym mowa w art. 59 ust. 1). W konsekwencji, do zmiany zagospodarowania "terenu" określonej w art. 59 ust. 2 u.p.z.p. przepis art. 59 ust. 1 stosuje się tylko w części odnoszącej się do zmiany sposobu jego "użytkowania", a więc polegającej na podjęciu bądź zaniechaniu na tym terenie lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń (art. 59 ust. 2 w zw. z 51 ust. 1 u.p.z.p. i art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Zmiana zagospodarowania terenu działki przy ul. J. oznaczonej numerem nr [...] polegająca na zaprowadzeniu w miejscu dotychczasowego składu buraków cukrowych składu i sortowni węgla jest niewątpliwie zmianą powodującą zmianę warunków ochrony środowiska, która - stosownie do art. 59 ust. 2 w zw. z 51 ust. 1 u.p.z.p. i art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - powinna być poprzedzona uzyskaniem przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Szczególne warunki dotyczące ochrony środowiska dla sortowni i składu węgla wynikają z obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.; aktualnie zastąpione rozporządzeniem z dnia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz.U. Nr 213, poz. 1397). W myśl § 3 ust. 1 pkt 37 tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych lub do naziemnego magazynowania gazu. Do tego rodzaju instalacji zalicza się między innymi skład węgla (zob. wyrok z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Op 449/10, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Materiał dowodowy zebrany w tej sprawie w aktach administracyjnych pozwala stwierdzić, że Spółka A. na terenie działki, dotychczas będącej składem buraków, zorganizowała skład węgla wyposażony w zespół stacjonarnych urządzeń technicznych (sortownik węgla). Zagospodarowanie terenu w taki sposób wiąże się zatem z wyższymi wymaganiami z zakresu ochrony środowiska, stąd niewątpliwe wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż część z nich jest trafna, jednakże wskazane naruszenia nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Rację ma skarżąca, że organy nie wyjaśniły w sposób wystarczająco precyzyjny - w świetle art. 107 § 1 i 3 K.p.a. - w oparciu o jakie wymagania stwierdziły zmianę zagospodarowania terenu na działce nr [...]. Nie daje to jednak podstawy do uchylenia decyzji, ponieważ pomimo swej lakoniczności argumentacja organów była trafna (wskazano na naruszenie wymagań ochrony środowiska - uciążliwości i zagrożenia związane z działalnością sortowni i składu węgla); co więcej, zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu i materiału fotograficznego, uzupełniony o oświadczenia skarżącej (która nie kwestionuje faktu zorganizowania składu i sortowni węgla) jest wystarczający do stwierdzenia, iż zachodzą podstawy do wstrzymania użytkowania terenu i nakazania uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Można też zgodzić się ze skarżącą, że zawarty w decyzji pierwszej instancji zwrot "zobowiązać (...) do wystąpienia (...) z wnioskiem o wydanie decyzji o zmianie zagospodarowania przedmiotowej działki" jest myląco sformułowany. Jednak również i w tym przypadku uchybienia tego nie można traktować jako istotnego, gdyż w świetle wyjaśnień zawartych w uzasadnieniu decyzji nie ma wątpliwości, iż chodzi o decyzję o warunkach zabudowy dla zmiany zagospodarowania działki (Burmistrz zacytował przepisy będące podstawą rozstrzygnięcia, gdzie wyraźnie mowa o "warunkach zabudowy"). Pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozszerzyło granic rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie przestawiło swoje stanowisko, że działalność związana z prowadzeniem składu węgla jest bardziej uciążliwa niż w przypadku składowania buraków cukrowych. Zdaniem Sądu organy dokonały też prawidłowej oceny stanu faktycznego (art. 7 i 80 K.p.a.), trafnie zwracając uwagę, iż właśnie ze względu na wymagania ochrony środowiska (uciążliwości i zagrożenia) zmiana sposobu zagospodarowania działki wymaga ustalenia warunków zabudowy. Zarzut skargi dotyczący niewystarczająco precyzyjnego powołania podstawy prawnej okazał się nietrafny, tym bardziej, że w uzasadnieniu decyzji Burmistrza podstawę tę zacytowano w całości, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyraźnie wskazało, iż chodzi o art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. Sąd nie uznał również zarzutu naruszenia art. 28, art. 61 § 4 i art. 131 K.p.a. poprzez nie ustalenie kręgu stron postępowania i nie umożliwienie im czynnego udziału w postępowaniu. W analizowanej sprawie stroną była jedynie skarżąca, będąca użytkownikiem wieczystym działki nr [...] na której prowadzi skład węgla. Mając na względzie powyższe, Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ A.Łaskarzewska /-/ E.Brychcy