II SA/Po 747/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012 r. sprawy ze skarg J. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2012 roku Nr [...] [...],[...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu; I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Burmistrza K. z dnia [...] 2012 roku Nr [...],[...],[...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 1.500,- zł (tysiąc pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. Burmistrz K. (dalej: "Burmistrz") trzema decyzjami z dnia [...] 2012 r. odmówił Firmie Handlowej J. M. ul. S. 16/18 w K. wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu położonym w K. przy ul. M. 62 przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży: - zawierających od 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo (decyzja nr H. [...]), - zawierających powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu z wyjątkiem piwa (decyzja nr [...]), - zawierających powyżej 18% zawartości alkoholu oraz na piwo (decyzja nr H. [...]. Jako podstawę prawną wydanych decyzji organ wskazał art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) W trzech jednobrzmiących uzasadnieniach Burmistrz wyjaśnił, iż po dokonaniu analizy wniosku o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych i przedłożonych dokumentów stwierdził, że wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do całego lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, a mianowicie do tych pomieszczeń gdzie znajduje się zaplecze sanitarne o powierzchni 74,43 m2. Organ wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. wydając decyzję Nr [...] z dnia [...] 2011 r. o zatwierdzeniu lokalu przy ul. M. 62 w K. do prowadzenia działalności gastronomicznej, obejmującej między innymi sprzedaż napojów alkoholowych opierał się na kontroli, którą przeprowadzał w tym lokalu na podstawie działalności prowadzonej przez poprzedniego przedsiębiorcę, co Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny potwierdził pismem Nr [...] z dnia 9 lutego 2012 r. Tymczasem poprzedni przedsiębiorca prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych w tym lokalu na zaplecze sanitarne wykorzystał pomieszczenie będące własnością Gminy K., co stanowiło 74,43 m2 powierzchni lokalu. Z umowy zawartej z Gminą wynika, że najmujący nie może podnajmować tego lokalu osobom trzecim - w tym przypadku J. M.. Również z umowy najmu z dnia 2 listopada 2011 r. przedłożonej przez J. M. wynika, iż najmuje od PPHU "A" A. Z. lokal użytkowy, a wynajmujący w § 1 pkt 2 oświadcza, że jest jedynym właścicielem przedmiotu najmu. Zdaniem organu z powyższego wynika, iż J. M. jest najemcą lokalu użytkowego, którego właścicielem jest PPHU "A" A. Z., w którym to lokalu nie istnieje zaplecze sanitarne, z którego mogliby korzystać klienci lokalu gastronomicznego. Burmistrz podniósł także, iż wyżej wskazany lokal nie posiada wyjścia ewakuacyjnego, co jest przedmiotem toczącego się postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w C.. Organ zauważył także, iż w dniu 3 stycznia 2012 r., po rozpatrzeniu wniosku J. M. z dnia 9 grudnia 2011 r., Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej wydał Opinię [...], w której pozytywnie zaopiniował spełnienie warunków w zakresie zabezpieczenia i bezpieczeństwa pożarowego przedmiotowego lokalu pod warunkiem wykonania zaleceń pokontrolnych (umowa pomiędzy PPHU "A", a "B" Sp. z o.o.). Zdaniem Burmistrza, J. M. wnioskując o przeprowadzenie kontroli przez Komendę Powiatową Państwowej Straży Pożarnej w C. w lokalu przy ul. M. 62 w K. nie posiadał tytułu prawnego do tego lokalu. Ponadto na wykonanie drzwi ewakuacyjnych w pomieszczeniach będących własnością Gminy nie była wyrażona zgoda właściciela, ani działającego w jego imieniu Zarządcy. Odwołania od powyższych decyzji wniósł J. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą – Firma Handlowa J. M.. Strona podniosła, iż do wniosków o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych załączyła wszystkie dokumenty wymienione w art. 18 ust. 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w tym dokument potwierdzający jego tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pozytywna opinia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w K. dotycząca miejsca sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Zdaniem strony umowa jaką zawarła Gmina K. z A. Z., nie posiada jakiekolwiek znaczenia dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Uzasadnienie skarżonej decyzji w części dotyczącej tej umowy jest całkowicie niezrozumiałe. Organ przywołuje fakt w postaci zawarcia umowy przez Gminę K., choć nie wiadomo czego ta umowa dotyczy (co jest jej przedmiotem), daty jej zawarcia oraz związku z prowadzonym postępowaniem. Według J. M. organ I instancji mylnie utożsamia warunki prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych (art. 18 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi) z warunkami wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Przepis art. 18 ust. 6 pkt 3 powołanej ustawy nakłada na organ administracji publicznej jedynie obowiązek sprawdzenia, czy do wniosku o wydanie przedmiotowego zezwolenia dołączono zgodę pochodzącą do podmiotu legitymującego się statusem: właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku. Nie jest natomiast uprawniony, ani też zobligowany do badania legalności i zgodności z prawem przedłożonego dokumentu. Zdaniem skarżącego organ I instancji bezzasadne dokonuje ustaleń w zakresie istnienia i usytuowania zaplecza sanitarnego, albowiem nie leży to jego kompetencjach i obowiązkach. Całkowicie chybione jest również stanowisko Burmistrza w zakresie oceny decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...] 2011 r. o zatwierdzeniu lokalu przy ul. M. 62 w K. do prowadzenia działalności gastronomicznej, obejmującej m.in. sprzedaż napojów alkoholowych oraz opinii Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w C. z dnia [...] 2012 r. pozytywnie opiniującego spełnienie warunków w zakresie zabezpieczenia i bezpieczeństwa pożarowego powyższego lokalu. Decyzjami z dnia [...] 2012 r. o nr [...],[...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej: "Kolegium") utrzymało w mocy decyzje Burmistrza K.. o odpowiednich numerach: [...], [...] i [...]. W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż mimo niedostatecznego uzasadnienia decyzje organu I instancji należy utrzymać w mocy. Wskazując na treść art. 18 ust. 6 powoływanej ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi Kolegium wyjaśniło, iż do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych należy dołączyć m.in. dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Tytuł prawny do korzystania z lokalu stanowiącego punkt sprzedaży jest także warunkiem sprzedaży napojów alkoholowych określonych w art. 18 ust. 7 pkt 5 tej ustawy. Składając wniosek J. M. określił, że powierzchnia sprzedażowa placówki handlowej ma wynosić 115,28 m 2. Do wniosku dołączył umowę najmu lokalu użytkowego z dnia 2 listopada 2011 r. zawartą pomiędzy nim jako najemcą i A. Z. jako wynajmującą. Z umowy tej nie wynika jednak jakiej powierzchni dotyczy ta umowa a także brak jest oświadczenia A. Z. jakim prawem do tego lokalu dysponuje. Kolegium zauważyło, iż A. Z. zawarła z Towarzystwem Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w K. umowę użyczenia na pomieszczenia o powierzchni 30 m2, na okres do dnia 31 sierpnia 2013 r., która w § 4 zakazuje oddawanie tego pomieszczenia w używanie lub najem innej osobie oraz umowę najmu pomieszczenia o pow. 44,43 m2 przy ul. M. 62., która w § 5 zakazuje przelewania praw wynikających z tej umowy na osoby trzecie bez zgody wynajmującego. Ponieważ J. M., mimo wezwań, nie udzielił wyjaśnień dotyczących przedmiotu najmu, organ opierając się na piśmie Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 8 lutego 2012 r. oraz jego opinii z dnia [...] 2012 r. stwierdził, że umowa najmu lokalu, którą zawarł J. M. z A. Z. dotyczy także lokalu objętego, umową użyczenia z dnia 9 września 2011 r. zawartą pomiędzy Panią A. Z. i "B" Sp. z o.o. w K. Tymczasem A. Z. nie była uprawniona do dysponowania tym lokalem co wynika z § 4 umowy użyczenia. Kolegium zaznaczyło, że organ wydający zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych jest uprawniony do badania zgodności z prawem przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów. Gdyby organ wydał zezwolenie mimo braku prawa wynajmującego lokal do dysponowania nim, to stworzyłby fikcję prawną przyjmującą, że wnioskodawca ma tytuł prawny do lokalu. Weryfikowanie warunku legitymowania się przez wnioskodawcę tytułem prawnym do korzystania z lokalu ogranicza się do oceny jego skuteczności erga omnes. Skargi na powyższe decyzje wniósł J. M. podnosząc, iż w wniosku o wydanie zezwoleń na sprzedaż alkoholu zawarł właściwe dane oraz załączył konieczne i wystarczające dokumenty. Przedłożył między innymi umowę najmu lokalu z 2 listopada 2011 r. zawartą z A. Z. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą PPHU "A", na podstawie, której to umowy wynajął na cele użytkowe prowadzonej działalności gospodarczej - lokal znajdujący się w K. przy ul. M. 62. Ten właśnie lokal o powierzchni 115.28 m2. wskazał we wniosku i lokal o takiej właśnie powierzchni określił jako punkt sprzedaży alkoholu. Skarżący podkreślił, że wynajmująca w treści § 1 ust. 2 umowy najmu oświadczyła, iż jest ona jedynym właścicielem przedmiotu najmu. Zatem, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, wynajmująca jest właścicielem lokalu i nie musi mieć tym samym czyjejkolwiek zgody do dysponowania przedmiotem swojej własności. Według skarżącego twierdzenie organów, że we wskazanej przez niego powierzchni punktu sprzedaży napojów alkoholowych znajdują się powierzchnie użyczone od kogoś przez A. Z., czy też przez nią od kogoś wynajmowane, co do których to powierzchni nie ma ona zgody na oddanie w używanie lub na podnajem - jest bezpodstawne i stanowi nieuprawnioną nadinterpretację treści złożonego przez niego wniosku i załączonych dokumentów. W obu decyzjach organy przyjęły nieprawidłowy stan faktyczny i prawny sprawy w zakresie udokumentowania przez skarżącego tytułu prawnego do lokalu, w którym ma być prowadzona sprzedaż alkoholu. Powołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zapisu zawartego w piśmie Komendy Powiatowej PSP, iż kontrolowany lokal zajmuje powierzchnię ok. 150 m2, w tym 30 m2 pomieszczenia użyczonego od "B", nie może stanowić wyłącznej podstawy do twierdzenia, iż skarżący nie posiada tytułu prawnego do wnioskowanej przez niego powierzchni lokalu. Straż Pożarna kontrolowała pod względem bezpieczeństwa powierzchnię 150 m2 pomieszczeń na parterze budynku przy ul. M. 62, a J. M. wynajmuje na potrzeby punktu sprzedaży napojów alkoholowych jedynie stanowiące własność wynajmującej 115,28 m2 powierzchni, co wskazał w złożonym wniosku o wydanie zezwolenia. Zdaniem skarżącego wszelkie ustalenia dokonane przez organ wykraczające poza treść wniosku oraz przedłożone dokumenty, w nieuprawniony sposób wykraczają poza delegację prawną dla postępowania organu. Odpowiadając na skargi Samorządów Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o ich oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentacje wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Postanowieniem z dnia 27 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej: p.p.s.a.) połączył do wspólnego rozpoznania sprawy ze skarg J. M. na decyzje Samorządów Kolegium Odwoławcze w P. z dnia [...] 2012 r. o nr [...],[...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola sądu administracyjnego, ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu między innymi wówczas, gdy narusza przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podkreślić nadto trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Osią sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość ustaleń właściwych organów administracji publicznej dotyczących spełnienia przez J. Marcinowskiego ustawowych warunków stanowiących przesłankę udzielenia mu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w lokalu położonym w K. przy ul. M. 62. Zdaniem organów wnioskodawca nie wykazał, iż posiada tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Odmienne stanowisko zajął skarżący powołując się na przedłożoną z wnioskiem zawartą między nim a A. Z. w dniu 2 listopada 2011 r. umowę najmu lokalu. Stosownie do treści art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 18 ust. 7 pkt 5, warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest, po uzyskaniu zezwolenia, posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu stanowiącego punkt sprzedaży. Ta regulacja prawna oznacza, że dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, dołączony do wniosku o wydanie zezwolenia, jest warunkiem koniecznym uzyskania zezwolenia. Zgodnie z powołanym art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi brak tytułu prawnego do lokalu uniemożliwia prowadzenie w nim sprzedaży napojów alkoholowych tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ udzielający zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zobligowany jest, opierając się również na przepisach prawa cywilnego, rozstrzygnąć na podstawie dokumentów i zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy podmiot ten legitymuje się skutecznym erga omnes tytułem prawnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r. o sygn. akt II GSK 371/09 oraz z dnia 15 września 2011 r. o sygn. akt II GSK 853/10 i II SA/Po 854/10 dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy w przypadku powzięcia przez organ uzasadnionych wątpliwości co do posiadania przez wnioskodawcę stosownego tytułu prawnego do lokalu wynikającego z przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów, ma on obowiązek przeprowadzić postępowanie mające na celu ustalić czy wnioskodawca posiada skuteczny również wobec osób trzecich tytuł prawny do tego lokalu. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie definiuje pojęcia "tytuł prawny do lokalu", wobec czego w grę wchodzi znaczenie tego pojęcia, jakie wynika z systemu prawa, tworzonego przez całokształt obowiązujących przepisów. Stąd też pojęcie tytułu prawnego jest pojęciem bardzo szerokim, gdyż może to być zarówno tytuł o charakterze prawno-rzeczowym (własność, wieczyste użytkowanie), jak i tytuł o charakterze obligacyjnym, wynikający z zawartej przez wnioskodawcę umowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 października 2011 r., sygn. akt II SA/Po 436/11 dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca podniósł, iż legitymuje się tytułem prawnym do lokalu o charakterze obligacyjnym. Przedstawił umowę najmu, z dnia 2 listopada 2011 r., lokalu położonego w K. przy ul. M. 62, zgodnie, z którą wyłączny właściciel tego lokalu – A. Z. oddaje go w najem J. M.. Umowa ta nie określa powierzchni wynajmowanego lokalu. Tymczasem z ustaleń organów wynika, iż lokal ten zajmuje 150 m2 powierzchni, której część należy do innych pomiotów – "B" Sp. z o.o. w K. (pomieszczenie gospodarcze o pow. 30 m2) oraz Zakład Gospodarki Mieszkaniowej (komórka o pow. 44,43 m2). Podmioty te w drodze umów użyczyły (najęły) należące do nich pomieszczenia A. Z. zastrzegając, odpowiednio w umowie z dnia 26 kwietnia 1995 r. (umowa Zakładem Gospodarki Mieszkaniowej) oraz w umowie z dnia 1 września 2011 r. (umowa z "B" Sp. z o.o. w K.), iż użyczone (wynajęte) pomieszczenia nie mogą być oddane w najem (użyczone) osobom trzecim. Zdaniem organu odwoławczego umowa najmu z dnia 2 listopada 2011 r. zawarta między A. Z. a J. M. obejmuje również pomieszczenia, należące do innych podmiotów, których to A. Z. nie miała prawa oddać w podnajem. Tym samym J. M. nie posiada, skutecznego erga omnes tytułu prawnego do całego lokalu położonego przy ul. M. 62 w K. W ocenie Sądu powyższe stanowisko organów jest przedwczesne, niepoparte w dostateczny sposób zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W tym miejscu podkreślić należy, iż przesłanką wszelkich rozstrzygnięć organów administracji winny być kompletne ustalenia faktyczne. Zasada powyższa wynika wprost z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i znajduje zastosowanie do postępowania toczącego się przed organami obu instancji. Organy obu instancji przyjmując w oparciu o informacje otrzymane od Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w C., iż powierzchnia lokalu przy ul. M. 62 wynosi około 150 m2 w ogóle nie odniosły się, na co zwrócił uwagę skarżący, do faktu, iż jego wniosek o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych dotyczy lokalu o powierzchni 115,38 m2. Tymczasem z pisma Zastępcy Burmistrza z dnia 7 lutego 2012 r. kierowanego do Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w C. wynika, iż w budynku przy ul. M. 62 znajdują się dwa lokale. Zdaniem Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału nie wynika jednoznacznie, czy na parterze budynku przy ul. M. 62 znajduję jeden czy dwa lokale i czy wniosek strony o wydania zezwolenia dotyczy tego samego lokalu, o którym mowa w pismach i opinii Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w C.. Zauważyć też należy, iż w piśmie z dnia 8 lutego 2012 r. Komendant Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w C. wyjaśnił, iż kontrolowany przez Straż lokal przy ul. M. 62 wynosi ok. 150 m2 w tym 30 m2 powierzchni pomieszczenia użyczonego od "B" Sp. z o.o. w K. Tymczasem załączona do akt sprawy, zawarta w dniu 1 września 2011 r. pomiędzy A. Z. a "B" Sp. z o.o. w K. umowa najmu pomieszczenia gospodarczego o pow. 30 m2 określa, iż pomieszczenie to położone jest w K. przy ul. M. 61, a więc pod innym adresem, niż lokal, o którym mowa w piśmie Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w C. z dnia 8 lutego 2012 r. oraz, co istotne, pod innym adresem niż lokal określony we wniosku J. M.ego – ul. M. 62. Z jakiegokolwiek dokumentu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika także stanowcze twierdzenie organu I instancji, iż wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do pomieszczeń gdzie znajduje się zaplecze sanitarne lokalu w którym zamierza prowadzić sprzedaż alkoholu o powierzchni 74,43 m2 i w oparciu o jakie dowody organ ustalił przyjętą wielkość tego zaplecza. Powyższe nieścisłości świadczą, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z uchybieniem wskazanych wyżej przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a organy obu instancji dowolnie dokonały oceny zgromadzonego w sprawie materiału czym naruszono przepis art. 80 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie organy administracji powinny jednoznacznie ustalić jakiego lokalu dotyczy wniosek J. M.o udzielenie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych i czy lokal ten, o powierzchni wskazanej we wniosku, jest lokalem, którego dotyczy umowa najmu zawarta pomiędzy wnioskodawcą, a A. Z., czy stanowi on wyłączną własność A. Z. oraz czy właśnie tego lokalu dotyczy decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...] 2011 r. o zatwierdzeniu zakładu: PUB w K. przy ul. M. 62 do prowadzenia działalności gastronomicznej obejmującej sprzedaż napojów w tym napojów alkoholowych oraz przygotowanie na bazie gotowych półproduktów dań typu Fast-food oraz przygotowanie pizzy na bazie gotowego ciasta. W celu dokonania powyższych ustaleń organy winny rozważyć czy celowym nie będzie przeprowadzenie oględzin przedmiotowego lokalu (art. 85 k.p.a.) oraz zweryfikowanie wyniku oględzin z informacjami dotyczącymi lokalu (lokali) zlokalizowanych w K. przy ul. M. 62 zawartymi w ewidencji gruntów i budynków - w szczególności z danymi dotyczącymi właścicielami tych lokali oraz z ich powierzchnią. Organy nadto przeprowadzić dowód z akt postępowania zakończonego decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...] 2011 r., celem zweryfikowania wątpliwości, czy decyzja ta, wydana po rozpatrzeniu wniosku J. M. z dnia 10 listopada 2011 r. i po przeprowadzeniu kontroli sanitarnej w dniu 15 listopada 2011 r. zatwierdzała do prowadzenia działalności gastronomicznej lokal o powierzchni 115,28 m2. o udzielenie zezwolenia na sprzedaż i podawanie alkoholu, w którym ubiega się skarżący, czy też większy lokal gastronomiczny odpowiadający prowadzonemu przez uprzednio działającego pod tym samym adresem przedsiębiorcę. Dokonanie tych czynności dowodowych winno przyczynić się do wyjaśnienia wskazanych wyżej wątpliwości dotyczących stanu faktycznego sprawy. Na marginesie zauważyć należy, iż z akt sprawy nie wynika czy budynek, w którym na parterze zlokalizowany jest lokal wskazany we wniosku J. M., jest budynkiem mieszkalnym, a jeśli tak to jedno, czy wielorodzinnym. Wątpliwości w tym zakresie budzi w szczególności pismo z k. 72 akt administracyjnych wskazujące na istnienie co najmniej jednego lokalu mieszkalnego przy ul. M. 61 oraz funkcjonalne połączenie w jedną całość zabudowy zlokalizowanej pod adresami ul. M. nr 61 i ul. M. nr 62. Kwestia ta powinna zostać wyjaśniona w toku postępowania, gdyż stosownie do treści art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Przedłożenie właściwej zgody jest zatem warunkiem formalnym uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu zlokalizowanym w budynkiem mieszkaniowy wielorodzinnym. Wydanie decyzji o zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu zlokalizowanym w takim budynku, bez przedłożeni stosownej zgody, narusza prawo i w to w sposób rażący (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2005 r., sygn. II GSK 28/05 dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a, natomiast o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.