II SA/Po 750/16

Dnia 20 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia lipca 2016 roku w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku oddala skargę Starosta decyzją z maja 2016 r. wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 , w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3, pkt 7, pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez Czesława statusu osoby bezrobotnej z dniem maja 2016 r. oraz utracie z tym dniem prawa do zasiłku. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż Czesław bez uzasadnionej przyczyny odmówił poddaniu się badaniom lekarskim. Z tej też przyczyny utrata statusu osoby bezrobotnej następuje na okres 120 dni. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Czesław zarzucając rażące i dyskryminujące w stosunku do niego postępowania pracowników organu I instancji obniżające jako samoocenę i zaniżające jego kwalifikacje zawodowe. Pomoc organu w zdobyciu pracy jest pozorowana. Podniósł zarzuty dotyczące uniemożliwienia mu ukończenia kursu dokształcającego "Instruktora Nauki Zawodu". Wskazał, iż odmówił przyjęcia skierowania na badania lekarskie bowiem nie zawierało ono wszystkich stanowisk zgodnych z jego uprawnieniami i wykształceniem. Po za tym skierowanie to nie miało jakiegokolwiek uzasadnienia. Zarzucił także brak daty badania lekarskiego na tym skierowaniu. W piśmie z lipca 2016 r. strona zrzuciła dodatkowo, iż skierowanie zostało wystawione niezgodnie z przepisami rozporządzenia Miniasta Zdrowia z 30 maja 1996 r. w sprawie prowadzenia badań dla pracowników. Wojewoda Wielkopolski decyzją z lipca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania od wydania decyzji z października 2015 r. o uznaniu Czesława za osobę bezrobotną. Dalej organ wyjaśnił, iż zgodnie z prawem, orzeczono o utracie przez wyżej wymienionego statusu osoby bezrobotnej wraz z prawem do zasiłku z dniem maja 2016 r. z powodu nieuzasadnionej odmowy poddania się badaniom lekarskim. Wojewoda Wielkopolski zaznaczy także, iż w toku postępowania odwoławczego rozpatrzono także skargę na działanie Powiatowego Urzędu Pracy (w skrócie PUP) w związku z prowadzonym nadzorem co do sposobu prowadzenia przez PUP usług rynku pracy, natomiast nie były przedmiotem postępowania zarzuty na poszczególne zachowania konkretnych pracowników PUP, ponieważ w tej sprawie właściwy jest Dyrektor PUP. Wojewoda wyjaśnił dalej, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3, lit a ustawy promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy. Jak wynika z oświadczenia Czesława znajdującym się na druku skierowania na badania lekarskie odmówił on zgłoszenia się na badania lekarskie z powodu złego jego wypisania, tj. niezgodnego z Rozporządzeniem z dnia 30 maja 1996 r., - w skierowaniu brak oceny ryzyka zawodowego oraz opisu stanowiska. Wojewoda wyjaśnił, iż skierowanie na badania wystawione przez PUP na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie jest tożsame ze skierowaniem pracodawcy wystawionym na podstawie §4 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. 1996 r., poz. nr 69, poz. 332 ze zm.). PUP nie jest pracodawcą Pana Czesława, dlatego też nie było wymogu aby skierowanie na badania z dnia 5 maja 2016 r. zawierało wszystkie warunki o których mowa w § 4 pkt 2 cytowanego rozporządzenia. Zaznaczono także, iż wobec jednoznacznej odmowy Czesława zgłoszenia się na badania pracownik PUP nie był zobligowany do wpisania konkretnej daty tych badań, którą ustala się konkretnie z Przychodnią Medycyny Pracy po uzyskaniu zgodny bezrobotnego na takie badania. Według Wojewody pracownik organu I instancji nie był zobligowany do wpisania w skierowaniu na badania lekarskie wszystkich zawodów preferowanych przez Czesława. Doradca Zawodowy w PUP wpisał te zawody w skierowaniu na badania lekarskie, które już wykonywał odwołujący i w których jest najwięcej ofert pracodawców pod kątem efektywnego prowadzenia dalszego pośrednictwa pracy. Ponadto, na prośbę strony wskazano jeszcze na druku skierowania stanowisko technika BHP. Wobec powyższego nie można uznać, iż wydanie skierowania Czesławowi na badanie lekarskie celem określenia zdolności do pracy na stanowiskach operatora wózków widłowych, pracownika magazynowego, pakowacza, tokarza i technika BHP było działaniem dyskryminującym. Organ zaznaczył, iż prowadzone pośrednictwo pracy przez PUP i skierowanie na badania lekarskie w zawodach poniżej indywidualnych oczekiwań osób bezrobotnych nie jest działaniem bezprawnym i niezgodnym z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. PUP po ustaleniu zdolności do pracy Czesława mógł przedstawić mu oferty zatrudnienia, także na stanowiskach innych niż preferowane przez odwołującego i nie można mówić w takiej sytuacji o działaniach dyskryminujących jego osobę. Ponadto Wojewoda stwierdził, iż na podstawie wywiadu z dnia 4 lutego 2016 r. z Czesławem doradca zawodowy w PUP ustalił, że zgłaszał on ograniczenia zdrowotne w związku ze schorzeniem kardiologicznym, dlatego też kierowano dwukrotnie Czesława na badania z zakresu medycyny pracy w celu u ustalenia zdolności do pracy na stanowiskach związanych z posiadanymi kwalifikacjami. Celem przeprowadzenia badań było określenie prowadzenia dalszej ścieżki wsparciu dla tej osoby bezrobotnej. Dalej Wojewoda odniósł się do zarzutów dotyczących braku informacji dotyczących kursów komputerowych oraz odmowy kierowania go na szkolenia w zakresie kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu. Wskazał także, iż podnoszone zarzuty dotyczące nieprawidłowo prowadzonej dokumentacji przez PUP nie miały wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego podejmowane przez stronę wysiłki w celu podnoszeniu swoich kwalifikacji pracowniczych w celu pracownia w zawodzie technika BHP nie mogły być przyczyną usprawiedliwiającą odmowę poddania się badaniom lekarskim z zakresu medycyny pracy. Skargę na powyższa decyzję wniósł Czesława podnosząc, iż główną przyczyną uzasadniającą odmowę pójścia na badania lekarskie i przyjęcie skierowania na badania, była odmowa wpisu w skierowaniu daty obowiązkowo wymaganej na dokumencie zgodnie z pouczeniem oraz odmowa wpisania rzeczywistych stanowisk pracy zgodnych z wykształceniem i kwalifikacjami zawodowymi bezrobotnego, oraz samowolne wpisanie na skierowaniu, wymyślonych stanowisk pracy niezgodnych z kwalifikacjami i wykształceniem zawodowym skarżącego. Dalej Czesława przedstawił szereg zarzutów związanych z błędnymi ustaleniami faktycznymi, które w jego ocenie miały wpływ na rozstrzygnięcia w sprawie a dotyczącymi: skierowania skarżącego na kurs komputerowy; zakresu odwołania, które dotyczyło także pisma z dnia maja 2016 r.; antydatowania pisma z lutego 2016 r. (dotyczącego skierowania na kurs pedagogiczny); odmowy skierowania na kurs pedagogiczny; wystawienia i przyjęcie skierowania na badania lekarskie w dniu marca 2016 r. oraz ignorowania przez pracowników PUP sprostowań wnoszących przez skarżącego wobec tego skierowania; twierdzeń, iż ma problemy zdrowotne w sytuacji gdy nie informował urzędu o takich problemach; kwestii potwierdzenia wizyty skarżącego w PUP w dniu maja 2016 r. i odmowy wyznaczenia terminu kolejnej wizyty w PUP; odbycia rzekomej wizyty w PUP w dniu lutego 2016 r.; podpisywania przez tą samą osobę pism wydawanych w imieniu Starosty jak i Dyrektora PUP; istotne braki w aktach nadesłanych przez organ I instancji do Wojewody Wielkopolskiego, a dotyczących w szczególności faktu podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez skarżącego. Zdaniem strony skierowanie z dnia maja 2016 r. wystawiono w taki sposób aby doprowadzić do pozbawienia go statusy osoby bezrobotnej. Wskazano, iż skierowanie to jest niezgodne z rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. oraz zawiera określenie stanowisk, które nie istnieją - jak pracownik magazynu (poziom zero) Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia październik 2016 r. skarżący zakwestionował prawidłowość wystawienia skierowania na badania lekarskie z dnia marca 2016r oraz przesłał dokumentację świadczącą w jego odczuciu o naruszaniu prawa przez organy obu instancji, a nie ujawnione przez te organy. Także w piśmie z października 2016 r. skarżący podważył prawidłowości skierowania na badania z marca 2016 r. oraz z maja 2016 r. oraz sporządzonej w tym dniu notatki służbowej pracownika organu I instancji. Zakwestionował także treść notatek służbowych z marca 2016 r. i marca 2016 r. Powyższe zarzuty zostały powtórzone w piśmie z dnia listopada 2016 r. Obecny na rozprawie w dniu grudnia 2016 . skarżący podtrzymał skargę i stwierdził, iż chce aby na skierowaniu było wypisane, że pracował jako brygadzista i pracownik BHP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm. ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zm.) - zwana dalej w skrócie jako : "ustawa o promocji zatrudnienia (...)" - , zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Z niekwestionowanych w tym zakresie ustaleń faktycznych organów obu instancji, potwierdzonych zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wynika, iż Czesław odmówił w dniu maja 2016 r. przyjęcia skierowania na badania lekarskie. Złożenie tej odmowy potwierdza także sam skarżący. Jak wynika z wyżej przytoczonego przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawa o promocji zatrudnienia (...) odmowa poddaniu się badaniami lekarskim rodzi skutek w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jedynie w sytuacji, gdy odmowa ta była bezzasadna (nieusprawiedliwiona). Innymi słowy jeśli przyczyny odmowy były uzasadnione, nie może ona rodzić dla bezrobotnego negatywnych konsekwencji prawnych. Ustawodawca odwołał tu się zatem do zwrotu nieostrego, wymagającego stosowania ocen, których efekty będą zależały od konkretnej sytuacji. Zauważyć w tym miejscu należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż "uzasadnione przyczyny", o którym mowa w powołanym przepisie to przede wszystkim okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu (np. nagła choroba lub inne nagłe zdarzenia jak brak możliwości dojazdu, powódź itp.), które uniemożliwiają bezrobotnemu poddaniu się badaniom (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 29 września 2015 r. o sygn. akt I OSK 734/14 oraz z dnia 14 września 2016 r. o sygn. akt I OSK 2283/15, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 8 lutego 2012 r. o sygn. akt IV SA/Wr 809/11 – wszystkie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl ). Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych na skutek lekkomyślności, czy niedbalstwa zainteresowanego jak też wynikające z jego woli. Zgodnie z art. 34 pkt 1 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia (...) powiatowe urzędy pracy prowadzą pośrednictwo pracy dla zarejestrowanych osób, a w razie braku możliwości zapewnienia odpowiedniej pracy świadczą usługę poradnictwa zawodowego. Poradnictwo to polega m.in. na kierowaniu na specjalistyczne badania psychologiczne i lekarskie umożliwiające wydawanie opinii o przydatności zawodowej do pracy i zawodu albo kierunku szkolenia – art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy. Podstawowym celem kierowania na takie badania jest uniknięcie podejmowania przez osoby bezrobotne i poszukujące pracy wysiłków w celu uzyskania pracy do której dana osoba niema warunków psychofizycznych (zdrowotnych). Podkreślić należy, iż osoby rejestrujące się jako osoby bezrobotne (co nie jest czynnością obligatoryjną) muszą poddać się pewnym rygorom związanym z tym faktem. Nie mogą zatem dowolnie kształtować swojej sytuacji prawnej w tych ramach, jeżeli jest to sprzeczne z legalnym działaniem organu zatrudnienia. Organy zatrudnienia przedstawiają bezrobotnym propozycje pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy takich oferty szkoleń, stosownych badan lekarskich, czy prac dostępnych na rynku pracy, które należy przyjąć w razie ich zgodności z odpowiednimi przepisami. Natomiast nieuzasadniona odmowa skorzystania z tych świadczeń jest równoznaczna z rezygnacją z przynależności do kategorii osób bezrobotnych i korzystania z dobrodziejstw wynikających z posiadanego statusu, co w konsekwencji wiąże się z koniecznością poszukiwania zatrudnienia na własną rękę (patrz ponownie wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 14 września 2016 r. o sygn. akt I OSK 2283/15 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 8 lutego 2012 r. o sygn. akt IV SA/Wr 809/11 , a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Warszawie z 12 grudnia 2012 r. o sygn. akt II SAWA 1178/12 - dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd podzielił ustalenia organów obu instancji, iż odmowa poddania się badaniom lekarskim przez Czesława nie miała obiektywnego uzasadnienia. Wojewoda Wielkopolski słusznie zauważył, iż skierowanie wystawiane przez Powiatowy Urząd Pracy nie musi spełniać wymogów formalnych o których mowa w rozporządzenia Miniasta Zdrowia i Opieki Społecznej z 30 maja 1996 r. z w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz.U. z 1996 r., nr 69, poz. 332 ze zm.). Przede wszystkim akt ten reguluje m.in. tryb badań pracowników o których mowa w ustawie z 26 czerwca 1974 , Kodeks Pracy, a nie osób bezrobotnych lub poszukujących pracy o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto zauważyć należy, iż z treści § 4 powołanego rozporządzenia wynika, iż przepis ten reguluje wystawieni skierowania na badania lekarskie przez pracodawcę, a nie powiatowego urzędu pracy. Zatem regulacje powyższego rozporządzenia nie znajdują zastosowania do skierowania na badania lekarskie wystawiane przez organy doradztwa pracy. Mając na uwadze opisany wyżej cel takich badań, stwierdzić należy, iż skierowanie takie powinno określać te stanowiska, na których, w ocenie organu, bezrobotny ma szanse uzyskania zatrudnienia z uwagi na swoje kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, oraz aktualne zapotrzebowanie pracodawców na rynku pracy. Takie też informacje znalazły się na wystawionym skierowaniu. Wskazano w nim jakich stanowisk mają dotyczyć badania. Bez wątpienia są to stanowiska, na których pracował już skarżący, lub co do których posiada odpowiednie kwalifikacje zatem odpowiadają one jego predyspozycjom zawodowym. Zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 2 i pkt 4 ustawy o instytucjach rynku pracy (...) promocja zatrudnienia poradnictwo zawodowe jest świadczona zgodne z zasadami dobrowolności oraz swobody wyboru zawodu i zatrudnienia. Pierwsza z tych zasad oznacza wolne od przymusu korzystanie z poradnictwa. Oznacza ona, iż organy co do zasady mogą jedynie zachęcać zainteresowanych do podejmowana pewnych działań zmierzających do wyboru zawodu, rozwoju kariery zawodowej itp. – nie mogą ich do tego zmuszać. Zasad ta doznaje jednak pewnych ograniczeń wobec osób korzystających z świadczeń i przywilejów dla osób bezrobotnych (zasiłek, stypendium itp. ), które pod groźbą utraty lub zawieszenia tych świadczeń i przywilejów zmuszone są do większego zaangażowania się w działania zmierzające do aktywizacji zawodowej. Z kolei zasada swobody wyboru zawodu i zatrudnienia oznacza, iż zadaniem poradnictwa zawodowego jest jedynie pomoc w dokonaniu wyboru odpowiedniego zawodu czy miejsca pracy. Ostateczna decyzja w tym zakresie pozostaje w gestii osoby zainteresowanej. Zdaniem Sądu z powyższych zasad nie można jednak dopatrywać się bezwzględnego uprawnienia osoby bezrobotnej do swobodnego kształtowania treści skierowania na badania oraz uprawnieni do bezkonsekwencyjnej odmowy poddania się tym badaniom w przypadku niezgodności treści o skierowania z ich planami zawodowymi. Jak wskazano wyżej badania te miały na celu ustalenie warunków psychofizycznych do podejmowania zatrudnienia na określonych stanowiskach w celu efektywniejszego poszukiwania pracy nie tylko na stanowiskach preferowanych przez skarżącego, ale także na innych stanowiskach co do których istnieje potencjalna możliwość zatrudniania bezrobotnego. Zauważyć, należy iż skarżący już w dniu maja 2016 r. odmówił poddania się badaniom lekarskim na podstawie wystawionego skierowania (pisemna odmowa została sporządzona na egzemplarzu skierowania), zatem Sąd przyjął do wiadomości wyjaśnienia organu, iż brak daty badań na tym skierowaniu wynika z faktu, ze data ta jest ustalana z ośrodkiem Medycyny Pracy po wyrażeniu zgody na poddanie się badaniom. Wobec odmowy poddania się tym badaniom, PUP nie wystąpił do ośrodka Medycyny Pracy o ustalenia terminu badań. Zaznaczyć także trzeba, iż skierowanie przedstawione skarżącemu zawierało stosowne pouczenie o konsekwencjach bezpodstawnej odmowy poddania się badaniom lekarskim. Reasumując Sąd uznał, iż strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek obiektywnych przyczyn odmowy poddania się badaniom lekarskim na podstawie skierowania z dnia maja 2016 r., a tym samym decyzja o pozbawieniu jej statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni i w konsekwencji pozbawienie jej prawa do zasiłku, które związany jest z ściśle z posiadaniem statusu osoby bezrobotne jest zgodna z prawem. Odmowa podania się badaniom lekarskim wynika jedynie ze stanowiska strony, iż doradca zawodowy nie uwzględnił w nimi jej wszystkich kwalifikacji zawodowych, do czego jak wskazano wyżej doradca nie był zobowiązany oraz błędnego poglądu o niezgodności treści skierowania z przepisami. Zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 45 ustawy o promocji zatrudnienia (...) starosta może zwrócić bezrobotnemu zwrot kosztu przejazdu na badania lekarskie lub psychologiczne i powrotu do miejsc zamieszkania na które został skierowany przez powiatowy urząd pracy, stąd też brak środków na przejazd na badania nie jest okolicznością uzasadniającą odmowę poddania się tym badaniom. Zdaniem Sądu bez znaczenia dla powyższej oceny, pozostają pozostałe podniesione przez stronę skarżąca zarzuty. Zaskarżona decyzja wydana była w związku z odmową poddania się badaniom lekarskim na podstawie skierowania z maja 2016 r. dlatego bez znaczenia pozostają zarzuty dotyczące uchybień w wydaniu i sporządzeniu skierowania z marca 2016 r. To samo dotyczy uwag związanych z kursem komputerowym oraz szkoleniem pedagogicznym, brakiem umówienia skarżącego na kolejną po maja 2016 r. wizytę w PUP oraz niekompletności akt administracyjnych. Okoliczności te nie miały bezpośredniego związku z wydaniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty z maja 2016 r. , których, jak już wyjaśniono, jedyną przyczyną była odmowa poddania się badaniom lekarskim na podstawie skierowania z maja 2016 r. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.