II SA/Po 773/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako "K.p.a.") utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zwrotu R. B. prawa jazdy kategorii B bez poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] sierpnia 2016 r. R. B. złożył wniosek o zwrot zatrzymanego prawa jazdy bez konieczności poddania się egzaminowi na prawo jazdy. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że Prokuratura Rejonowa w Ś. W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. zatrzymała R. B. prawo jazdy kat. B w związku ze spowodowaniem dwóch zdarzeń drogowych, polegających na potrąceniu osób idących w dwóch kolumnach pieszych. W dniu 16 listopada 2010 r. wydana została na wniosek Prokuratury Rejonowej w Ś. W. decyzja o skierowaniu R. B. na badania lekarskie, w związku z istnieniem zastrzeżeń, co do stanu zdrowia. R. B. poddał się badaniom lekarskim, w wyniku których, orzeczeniem W. Centrum Medycyny Pracy z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. A, A1, B1, B, B+E, T. Istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami potwierdził swoim orzeczeniem Instytut Medycyny Pracy w Łodzi. Starosta Ś. decyzją z dnia [...] marca 2011 r. orzekł o cofnięciu R. B. prawa jazdy kat. B, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.). Wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. Starosta odwołał się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyjaśniając, że o okresie cofnięcia prawa jazdy przesądza akt cofający uprawnienia, przy czym słowo "okres" należy traktować w znaczeniu normatywnym a nie faktycznym, zatem okres ten powinien być określony w akcie prawnym wprost. Ponieważ orzeczenie lekarskie zostało wydane bezterminowo bez wskazania następnego terminu badania, wobec tego w decyzji o cofnięciu uprawnień również nie został określony termin ważności decyzji o cofnięciu uprawnień. Równocześnie w decyzji tej pouczono stronę o tym, że przypadku gdy okres cofnięcia prawa jazdy przekroczy okres 1 roku, przywrócenie uprawnień uzależnione będzie od zdania egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Decyzja o cofnięciu uprawnień stała się ostateczna w dniu [...] marca 2011 r., a R. B., kilkukrotnie bezskutecznie przystępował do badań lekarskich. Ostatecznie orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami uzyskał w dniu [...] kwietnia 2016 r., a orzeczenie to zostało załączone do wniosku o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Co więcej, wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. W. z dnia [...] października 2010 r., sygn. akt II K [...], R. B. został uznany winnym potracenia idących w kolumnie pieszych, odjechania z miejsca zdarzenia oraz spowodowania kolejnej kolizji, polegającej również na potrąceniu pieszego. Za powyższe przestępstwo Sąd orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, zaliczając na poczet zakazu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia [...] lipca 2010 r. W ocenie Starosty, w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał przepis art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 627 ze zm.) stanowiący o konieczności podania egzaminowi kontrolnemu w WORD w przypadku przywrócenia uprawnienia do kierowania pojazdami cofniętego na okres przekraczający rok. W przypadku R. B. od dnia uprawomocnienia się decyzji o cofnięciu uprawnień, a więc od dnia [...] marca 2011 r. do dnia dostarczenia pozytywnego orzeczenia lekarskiego tj. do dnia [...] kwietnia 2016r. minął okres przekraczający rok. W tej sytuacji Starosta wydał R. B. Profil Kandydata na Kierowcę uprawniający do poddania się egzaminowi kontrolnemu. Starosta uznał, że cofnięcie uprawnień na czas ściśle określony nie jest możliwe, gdy decyzja o cofnięciu uprawnień wydawana jest w oparciu o negatywne orzeczenie lekarskie, w którym lekarz uprawniony do badań kierowców nie wyznaczył terminu kolejnego badania lekarskiego. Określenie terminu końcowego cofnięcia uprawnień po zostawałoby w sprzeczności z orzeczeniem lekarskim. Dopiero orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...], w którym lekarz uprawniony do badań kierowców stwierdził u R. B. brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kat. AM, Al, A2, A, BI, B, B+E, T, dało podstawy do ubiegania się o przywrócenie cofniętych uprawnień. W ocenie organu I instancji przesłanka cofnięcia uprawnień na okres przekraczający rok została spełniona, co wiązało się z koniecznością sprawdzenia kwalifikacji. Od decyzji Starosty odwołał się w ustawowym terminie R. B., nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości ponieważ decyzja ta narusza Jego słuszny interes. Odwołujący powołał się na swoje starania dotyczące uzyskania pozytywnego wyniku badań lekarskich, oraz wskazał, że sprawa przedłużała się z powodu negatywnych orzeczeń. Po podreperowaniu stanu zdrowia wydane zostało orzeczenie stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Samorządowe Kolegium odwoławcze wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. powtórzyło dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wyjaśniło, że podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowi przepis art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym Starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Przepis ten należy jednak czytać łącznie z art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, w myśl którego sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji. W przedmiotowej sprawie cofnięcie uprawnień w związku z negatywnym orzeczeniem lekarskim przekroczyło okres 1 roku i nastąpiło na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., doręczoną stronie w dniu [...] marca 2011 r. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 26 marca 2011 r. Zdaniem Kolegium R. B. był świadomy tego, że jeżeli okres cofnięcia prawa jazdy przekroczy 1 rok, przywrócenie uprawnień będzie się wiązało z obowiązkiem przeprowadzenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Tak długi, ponad pięcioletni, okres cofnięcia prawa jazdy wymaga przeprowadzenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje kierowcy - na podstawie przedstawionego wyżej art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Dopiero zdanie egzaminu kontrolnego w zakresie posiadanej przez Pana R. B. kat. B pozwoli na przywrócenie uprawnień cofniętych decyzją z dnia [...] marca 2011 r. W ocenie Kolegium odmowa zwrotu prawa jazdy kategorii B bez poddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje jest w tym przypadku prawidłowa. Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem Starosty, że w przypadku cofnięcia uprawnień z powodu orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w którym lekarz uprawniony do badań kierowców nie wyznaczył terminu kolejnego badania lekarskiego, nie jest możliwe określenie końcowej daty cofnięcia tych uprawnień. Niezależnie od powyższego Kolegium zwróciło uwagę, że skierowanie na badania lekarskie decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] miało miejsce po dwóch zdarzeniach drogowych do których doszło w tym samym dniu, z winy R. B.. W ocenie Kolegium opisane w wyroku Sądu Rejonowego w Ś. W. z dnia [...] października 2010 r. zachowanie R. B. jako kierującego pojazdem może budzić poważne zastrzeżenia, co do umiejętności poruszania się na drodze – kwalifikacji kierowcy. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. B., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, podnosząc zarzut naruszenia: art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędną wykładnię skutkującą niewydaniem decyzji o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami wskutek ustania przyczyny, które spowodowały jego cofnięcie, a więc stwierdzenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami niezależnie od faktycznego okresu pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami; 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący jest zobowiązany poddaniu się sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego jako osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym cofniętego na okres przekraczający rok w związku z negatywnym orzeczeniem lekarskim; art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i skierowanie na badanie lekarskie, w sytuacji gdy nie istniały uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego; art. 6 K.p.a. polegające na przekroczeniu przez organ administracji przepisów obowiązującego prawa; art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez niewystarczające rozważenie materiału dowodowego zebranego w niniejszym postępowaniu z poszanowaniem i uwzględnieniem interesu strony, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także nierozpatrzenie w sposób wnikliwy zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza treści uzasadnienia decyzji organu I instancji; art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób władczy i niezrozumiały dla przeciętnego obywatela oraz niebudzący zaufania do organów administracji, w szczególności w zakresie w jakim organ II instancji dokonał ponownej negatywnej oceny okoliczności wynikających ze sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Ś. W., co doprowadziło do dwukrotnej odpowiedzialności skarżącego za ten sam czyn; art. 127 § 1 w zw. z art. 129 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez wadliwie przeprowadzone przez organ II instancji postępowanie odwoławcze skutkujące niewydaniem decyzji uchylającej decyzję organu I instancji, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy w sprawie na to pozwalał; c) naruszenie przepisów Konstytucji RP; art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 7 poprzez ponowną ocenę okoliczności sprawy karnej wskutek której doszło do rozpatrzenia sprawy przez organ administracji zamiast organu sądowego, co spowodowało dwukrotny osąd tego samego czynu, a co jest niedopuszczalne w [...] jako demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej i co narusza zasady funkcjonowania organów w oparciu i na podstawie prawa; art. 32 poprzez pobawienie możliwości realizacji przysługujących praw na zasadach bezpośrednio wynikających z przepisów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości odmowy zwrotu skarżącemu prawa jazdy. Stan faktyczny w sprawie nie budzi żadnych wątpliwości. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organów, z uwagi na orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. A, A1, B1, B, B+E, T, Starosta decyzją z dnia [...] marca 2011 r. orzekł o cofnięciu R. B. prawa jazdy kat. B. W decyzji nie określono terminu na jaki cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami. Wobec powyższego kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest ocena prawidłowości zastosowania w realiach niniejszej sprawy przez organy obu instancji prawa materialnego, w tym wykładni przepisu art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z ust. 2 i art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, w oparciu o który to podjęto decyzję odmawiającą skarżącemu zwrotu prawa jazdy. Zgodnie z art. 103 ust. 3 powołanej ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Z kolei w myśl art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o: a) przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji, b) zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający rok. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem wydaje się po złożeniu, z wynikiem pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje (ust. 2 ustawy). Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że zgodzić należy się ze stanowiskiem organów, iż osoba, której cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami na okres powyżej jednego roku ma obowiązek dokonać ponownego sprawdzenia kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. Nie można jednak utożsamiać warunku "cofnięcia na okres przekraczający rok" z faktyczną długością okresu cofnięcia uprawnienia. Jak wskazano to już wcześniej, organy obu instancji przyjęły, że istnieje obowiązek sprawdzenia kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w przypadku gdy minął już rok od cofnięcia uprawnień, tymczasem taki pogląd nie zasługuje na akceptację. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż przepis art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a powołanej ustawy dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy okres cofnięcia przekraczający rok wynika wprost z decyzji o cofnięciu uprawnień (ewentualnie wyroku sądowego). W tym miejscu należy wprost odwołać się wprost do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2016 r. o sygn. akt I OSK 2549/14, Baza NSA, w którym stwierdzono, iż zwrot "cofniętego na okres roku" należy interpretować, jako cofnięcie odnoszące się do decyzji, a zatem to z decyzji o cofnięciu uprawnień powinno wynikać, że cofnięcie uprawnień następuje na okres przekraczający jeden rok. W przeciwnym wypadku ustawodawca użyłby innych zwrotów, chociażby "cofniętego na okres", czy "do czasu, w którym nie ustały przyczyny cofnięcia". Tymczasem ustawodawca wyraźnie stwierdził, że chodzi o cofnięcie uprawnień na okres przekraczający jeden rok. Cofnięcie na okres przekraczający rok oznacza, zatem, że o okresie cofnięcia przesądza akt cofający uprawnienia. Nie ma natomiast znaczenia okres, w którym osoba nie dysponowała uprawnieniami. Chodzi więc tu o okres, na który orzeczono cofnięcie uprawnień (okres w znaczeniu normatywnym), a nie okres rzeczywistego pozostawania osoby bez uprawnień. Innymi słowy art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a powołanej ustawy ma zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy cofnięcie uprawnień nastąpiło na okres przekraczający jeden rok, przy czym okres cofnięcia musi być wprost wskazany w decyzji o cofnięciu uprawnień. Natomiast gdy cofnięcie uprawnień nastąpiło bez wskazania terminu, przywrócenie uprawnień następuje po ustaniu przyczyny, niezależnie od czasu trwania faktycznego pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami (por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 24/12, Baza NSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 1264/15, Baza NSA; oraz wyrok Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 09 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 23/17, Baza NSA). W tym miejscu zauważyć należy, iż w świetle art.102 ust.2 ustawy o kierujących pojazdami zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, iż w przypadku postępowania w sprawie "zwrotu zatrzymanego prawa jazdy" ustawodawca zastrzegł, że warunkiem zwrotu, w sytuacji gdy od zatrzymania prawa jazdy upłynął okres przekraczający rok, jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Tymczasem w art. 103 ust. 3 tej ustawy ustawodawca nie zawarł analogicznego stwierdzenia. Obowiązku poddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje w postępowaniu o przywrócenie cofniętych, na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, uprawnień do kierowani pojazdami, nie można także wywodzić z treści art. 104 , który stanowi, iż osoba, w stosunku do której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, odpowiednio w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2, 3 lub 5, może uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami po ponownym spełnieniu wszystkich wymagań stawianych osobie po raz pierwszy ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdami. Z treści tego przepisu wprost wynika, iż obowiązek "spełnieniu wszystkich wymagań stawianych osobie po raz pierwszy ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdami" nie dotyczy osób, którym cofnięto uprawnienia w oparciu o orzeczenie lekarskie o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że co Starosta Ś. – w związku z orzeczeniem lekarskim o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem - orzekł o cofnięciu skarżącmu uprawnień do kierowania pojazdami, jednakże nie wskazał w tej decyzji - w jakiejkolwiek jej części okresu, na który nastąpiło cofnięcie tych uprawnień. W pouczeniu organ zawarł, iż w przypadku ubiegania się o przywrócenie uprawnia po upływie roku od wydania decyzji o cofnięciu uprawnień należy poddać się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje, jednak to pouczenie (błędne w tym przypadku) w żaden sposób nie może być traktowane jako władcze rozstrzygnięcie w przedmiocie okresu, na który cofnięto uprawnienia. Oznacza to, że w takim przypadku nie doszło do cofnięcia uprawnień na okres przekraczający rok w rozumieniu art. 49 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. W konsekwencji zatem za nieuprawniony uznać należy pogląd, iż ubieganie się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami wobec uzyskania przez stronę orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami należy uzależnić, w oparciu o wskazany przepis, od wymogu poddania się egzaminowi sprawdzającemu. W tej sytuacji stwierdzić należy, że przyjęcie przez organy, iż cofnięcie skarżącej uprawnień nastąpiło na okres przekraczający rok, co wypełniło, w ocenie organów obydwu instancji, dyspozycję 49 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy, było wynikiem błędnej wykładni prawa materialnego mającej wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. Sąd zasądził na rzec strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w oparciu o przepis art. 200, art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ). Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości [...],- zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...],- zł oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości [...] , - zł – łącznie [...],- zł.