II SA/Po 860/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2010 r. sprawy ze skargi spółki A [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] września 2009r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/ E. Podrazik /-/ W. Batorowicz Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu decyzją z dnia [...] września 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania zakładu pracy – spółki A, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u W. K. Decyzja organu II instancji została wydana na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 105, poz. 869) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał następujący stan sprawy. Zaskarżoną decyzją organ I instancji stwierdził u W. K. chorobę zawodową narządu słuchu: obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem (poz. 21 wykazu chorób zawodowych). Podstawą tego rozstrzygnięcia było orzeczenie lekarskie nr [...] [...] Centrum Medycyny Pracy w P. Ośrodek w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz wywiad epidemiologiczny. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył wyżej opisany zakład pracy wnosząc o: przeprowadzenie postępowania dowodowego w odniesieniu do stanowisk, na których faktycznie pracował W. K. i przeprowadzenie ponownego badania tej osoby i wydanie orzeczenia lekarskiego przez inną jednostkę orzeczniczą z wszechstronnym i przekonującym dla stron postępowania wyjaśnieniem wątpliwości; ustalenie wielkości ubytku słuchu u W. K. od momentu zaprzestania pracy zawodowej do wydania decyzji administracyjnej stwierdzającej chorobę zawodową i ustalenie wpływu służby wojskowej (lata [...]) na stwierdzony u tej osoby ubytek słuchu; uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej u W. K. Skarżący zakład pracy zarzucił decyzji organu I instancji w szczególności naruszenie: § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawach wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania wykazu chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) poprzez stwierdzenie choroby zawodowej u W. K. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego; art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie oceny zebranych w sprawie dowodów łącznie z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (brak zaprezentowania tej oceny w uzasadnieniu decyzji); art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niedokonanie koniecznych ustaleń w zakresie narażenia zawodowego wyżej wymienionej osoby; art. 84 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie choroby zawodowej na podstawie orzeczenia lekarskiego [...] Centrum Medycyny Pracy w P. Ośrodek w K., zawierającego lakoniczne stwierdzenia, bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości oraz przekonującego i dostępnego dla stron uzasadnienia; stwierdzenie choroby zawodowej na podstawie przepisów rozporządzenia wykonawczego z dnia 30 lipca 2002 r. niezgodnego z Konstytucją RP. Wskazując na ustalony stan faktyczny organ odwoławczy podał, iż z akt sprawy wynika, iż W. K. od [...] 198[...] r. do [...] 2008 r. pracował w spółce A kolejno na stanowiskach: spawacza [...] (od [...] r. do [...] r.), starszego spawacza [...] (od [...] 1991 r. do [...] 1995 r.) oraz starszego spawacza na odkrywce [...] (od [...] 1995 r. do [...] 2008 r.). Z karty narażenia zawodowego z dnia [...] lutego 2009 r. wynika, iż W. K. od [...] 1995 r. do [...] 2008 r. "(...) wykonywał prace spawalnicze w terenie przy remontach maszyn podstawowych i na warsztacie między remontami metodami [...] oraz [...] - spawanie gazowe i elektryczne" w warunkach potwierdzonego przez pracodawcę narażenia na hałas ponadnormatywny, okresowo dochodzący do 89 dB(A). Odnosząc się do treści przepisów na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja organ odwoławczy podał, że wobec wszczęcia postępowania w dniu [...] lutego 2009 r. przedmiotowe postępowanie toczyło się na podstawie rozporządzenia wykonawczego z dnia 30 lipca 2002 r., wydanego na podstawie art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy. Dalej organ wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07 (Dz.U. z 2008 r. Nr 116, poz. 740) stwierdzający niezgodność art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepisy te nie określają wytycznych dotyczących treści przywołanego rozporządzenia wykonawczego z 2002 r. Ponadto organ wskazał na określenie przez Trybunał, iż powyższe przepisy tracą moc z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw, to jest z dniem 2 lipca 2009 r., zaś od dnia 3 lipca 2009 r. postępowanie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u W. K. prowadzone jest na podstawie rozporządzenia wykonawczego z dnia 30 czerwca 2009 r. Powołując się na § 11 ust. 1 tego rozporządzenia organ odwoławczy wskazał, iż stosuje się je do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia, a czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Stąd też organ nie uznał zarzutu odwołania dotyczącego stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie przepisów "niekonstytucyjnego rozporządzenia". Powołując się na treść art. 235¹ Kodeksu pracy oraz pozycję 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia wykonawczego z 2009 r., organ odwoławczy wyjaśnił, iż "obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3kHz" jest schorzeniem o ściśle określonych objawach klinicznych, z których najistotniejszym jest symetryczne uszkodzenie narządu słuchu typu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej i jest to zmiana patologiczna typowa dla przewlekłego urazu akustycznego, co potwierdza orzeczenie lekarskie jednostki upoważnionej do rozpoznawania chorób zawodowych, to jest [...] Centrum Medycyny Pracy w P. Ośrodek w K. wskazujące na tego rodzaju ubytek słuchu. Dalej organ II instancji wyjaśnił, iż uwzględniając zarzut skarżącego zakładu pracy, zwrócił się do wymienionej jednostki orzeczniczej I stopnia o przeanalizowanie dokumentacji lekarskiej załączonej przez zakład pracy i zajęcie stanowiska oraz uzupełnienie orzeczenia lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2009 r., tak by spełniało cechy opinii biegłego. W ocenie organu przedmiotowe orzeczenie nr [...] uzupełnione pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r., spełnia wymogi opinii biegłego, jest należycie i wyczerpująco umotywowane, nadto nie stoi w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, szczególnie z potwierdzonym przez pracodawcę narażeniem zawodowym. W. K. na hałas ponadnormatywny w okresie od [...] 1995 r. do [...] 2008 r. Zdaniem organu nie ma podstaw do ponownego skierowania tej osoby na badania lekarskie w jednostkach orzeczniczych. Powołując się na treść orzecznictwa organ stwierdził, iż w sytuacji gdy orzeczenia lekarskie nie budzą wątpliwości w świetle pozostałego materiału dowodowego, a także wydane zostały przez właściwych orzeczników i w zakresie ich kompetencji – za takie uznać należy orzeczenie wydane w niniejszej sprawie – to nie ma przeszkód by organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej oparły się a rozpoznaniu przedstawionym w takich orzeczeniach. Następnie organ wyjaśnił, iż wbrew zarzutom odwołania zgromadzone w sprawie pomiary natężenia hałasu oraz szczegółowa charakterystyka stanowiska pracy, na podstawie których dokonano oceny narażenia zawodowego W. K., odnoszą się do faktycznie zajmowanych przez tę osobę stanowisk pracy, co wynika z pisma zakładu pracy z dnia [...] stycznia 2009 r. skierowanego do Zakładu Opieki Zdrowotnej i Medycyny Pracy [...] w K. Przedmiotowe zaświadczenie stanowi zdaniem organu w pełni wiarygodny dowód, pozwalający na ocenę warunków pracy W. K. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji ustalił stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., zaś uzasadnienie decyzji tego organu spełnia wymogi art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ podsumował, iż z akt sprawy wynika, że spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące wydanie przez organ I instancji decyzji o rozpoznaniu u W. K. choroby zawodowej narządu słuchu, to jest ocena narażenia zawodowego wykazuje związek przyczynowy rozpoznanej choroby zawodowej z warunkami lub sposobem wykonywanej pracy, choroba zawodowa jest rozpoznana przez zakład służby zdrowia upoważniony do ich rozpoznawania, rozpoznanie schorzenia jako choroby musi być objęte wykazem chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia wykonawczego z dnia 30 czerwca 2009 r. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zakład pracy, który domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zakład pracy zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie § 8 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia wykonawczego z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez stwierdzenie choroby zawodowej bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Ponadto, podobnie jak w odwołaniu, zakład zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. Naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. dotyczyło przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego w stosunku do stanowisk, co do których są pomiary hałasu, bez uwzględnienia obowiązku stosowania przez pracownika środków ochrony słuchu, nieustalenia wielkości ubytku słuchu u W. K. od chwili zaprzestania pracy do dnia wydania decyzji oraz brak analizy ubytku słuchu w oparciu o wyniki z poprzednich lat; nieustalenie wpływu służby wojskowej na stanowisku [...] w wojskach pancernych w latach [...] na ubytek słuchu u W. K. Naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. skarżący powiązał z niewystąpieniem przez organ o opinię do innej placówki w sytuacji, gdy orzeczenie [...] Centrum Medycyny pracy w P. Ośrodek w K. zostało wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości i przekonującego uzasadnienia. W uzasadnieniu skarżący między innymi zwrócił uwagę na to, że W. K. od dnia [...] 198[...] r. do 1995 r. był zatrudniony w jego zakładzie pracy skarżącego na stanowiskach pracy, gdzie brak było jakiegokolwiek hałasu, a mimo to z badań przeprowadzonych w 1990 r. wynika, że niedosłuch wynosił u niego: ucho lewe 45 dB, a ucho prawe 60 dB. Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem jednostki orzeczniczej I stopnia, iż pracownik nie miał uszkodzonego słuchu przy przyjęciu do pracy, ponieważ słyszał szept z odległości 5 m, gdyż opieranie stanowiska na podstawie badania za pomocą szeptu jest niewiarygodne, gdyż badania słuchu z 1990 r. potwierdzają, że u pracownika wykryto znaczny niedosłuch i to w sytuacji, gdy nie był narażony na jakikolwiek hałas w miejscu pracy. Ponadto skarżący zwrócił uwagę na to, że niektóre orzeczenia tej jednostki w zakresie ubytku słuchu są różne od ustaleń innych jednostek orzeczniczych nawet o kilkanaście dB. Zdaniem skarżącego, z badań tej jednostki orzeczniczej wynika, iż u W. K. od 1990 r. do czasu przeprowadzenia ostatnich badań nastąpiła poprawa słuchu, a tylko wtedy uszkodzenie słuchu jest wywołane hałasem, jeżeli jest trwałe i nie ulega poprawie ani progresji po ustaniu narażenia na hałas; pogorszenie ubytku słuchu po ustaniu narażenia zawodowego na hałas ma miejsce wyłącznie z przyczyn pozazawodowych W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Organ zauważył, że kwestia narażenia zawodowego badanego pracownika na działanie hałasu w miejscu pracy została stwierdzona w przeprowadzonym postępowaniu, co również potwierdził sam skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r. Na rozprawie w dniu 14 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, iż decyzja organu I instancji wydana została w oparciu o przepisy rozporządzenia uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczne z Konstytucją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 235¹ Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kodeks pracy w wyżej przywołanym rozporządzeniu wykonawczym z dnia 30 czerwca 2009 r. określono: wykaz chorób zawodowych; okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym; sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych i podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (§ 1 ust. 1). W przedmiotowej sprawie istotny jest fakt, że wprawdzie organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na treści przywołanego w decyzji rozporządzenia wykonawczego z dnia 30 lipca 2002 r., które zostało wydane na podstawie art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.), jednakże organ odwoławczy zastosował w sprawie nowe, obowiązujące w dniu orzekania przez organ II instancji przepisy prawa regulujące kwestię chorób zawodowych - art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Wobec powyższego wskazać należy, iż powołanym przez organ II instancji wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07 (Dz.U. z 2008 r., Nr 116, poz. 740, publ. 2 lipca 2008 r.), stwierdzono, że przepisy art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, a także wydane na ich podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny orzekł, że powyższe przepisy tracą moc z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Postępowanie przed organem I instancji prowadzone było w oparciu o przepisy prawa, które wprawdzie Trybunał Konstytucyjny uznał za niekonstytucyjne, ale które zarazem w dacie orzekania przez organ I instancji wciąż zachowywały moc obowiązującą. Organ II instancji zastosował z kolei do postępowania nowe przepisy, tak Kodeksu pracy, jak i rozporządzenia wykonawczego z 2009 r., które obowiązywały w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Takie działanie organu II instancji jest trafne. W konsekwencji nie można skutecznie zarzucić organom, iż orzekały w sprawie na podstawie nieobowiązujących, wyeliminowanych z porządku prawnego przepisów. Należy mieć na uwadze, że decyzja organu II instancji co do zasady jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji. Działanie organu odwoławczego co do zasady nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji, zaś cel kontrolny decyzji organu odwoławczego tylko uzupełnia cel merytoryczny (por.: wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 lipca 2008 r., I SA/Lu 290/08, LEX nr 489246; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 lipca 2008 r., II SA/Kr 414/07, LEX nr 499884). Stąd też organ odwoławczy rozpatrując sprawę w II instancji zobowiązany był do zastosowania nowych przepisów w miejsce tych, które były podstawą zaskarżonej decyzji organu I instancji. Z kolei uzasadnienie decyzji organu odwoławczego winno oddawać obraz rozumowań w całym postępowaniu na wszystkich jego istotnych etapach, tak co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, jak i oceny zarzutów odwołania. Organ II instancji zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) powinien sprawę ocenić w całokształcie i merytorycznie rozstrzygnąć, a jego uprawnienia kasacyjne z art. 138 § 2 kpa są wyjątkiem od tej zasady. Jest przy tym wyposażony przez ustawodawcę w możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowanie dowodowego (art. 136 k.p.a.). W trybie art. 136 k.p.a. może być przeprowadzona również uzupełniająca opinia biegłego. Takie uzupełniające działanie organu odwoławczego w sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej jest uzasadnione z tej przyczyny, że orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania choroby zawodowej stanowi podstawowy dowód w takiej sprawie, co wynika z treści § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego z 2009 r. § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia przewiduje możliwość wystąpienia przez organ I instancji o dodatkowe uzasadnienie tego orzeczenia lub wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia tego materiału. Uprawnienie takie dotyczy również organu odwoławczego, który merytorycznie rozpoznaje sprawę, zatem jego kompetencje nie ograniczają się jedynie do oceny materiału zgromadzonego w postępowaniu w I instancji. Warto dodać, iż decyzję w przedmiocie choroby zawodowej wydaje się na podstawie całości materiału dowodowego, zgromadzonego w trybie określonym w rozdziale 4 działu II Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie tylko w oparciu o orzeczenie lekarskie oraz ocenę narażenia zawodowego pracownika. Dowodem w sprawie może być każda informacja czy okoliczność, która ma wpływ na istnienie związku pomiędzy narażeniem zawodowym pracownika w miejscu jego pracy a stwierdzonym u pracownika schorzeniem. Zdaniem Sądu sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego w niniejszej sprawie i poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie przez organy obydwu instancji nie wzbudziło tego rodzaju wątpliwości, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Ustalenie związku stwierdzonego u W. K. schorzenia narządu słuchu, wymienionego pod poz. 21 w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia wykonawczego z 2009 r. z narażeniem zawodowym w zakładzie pracy zostało poczynione z poszanowaniem zasad zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Stwierdzony u W. K. obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem był wymieniony pod poz. 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do poprzednio obowiązującego rozporządzenia wykonawczego z 2002 r. Wobec tego orzeczenie lekarskie nr [...] [...] Centrum Medycyny Pracy w P. Ośrodek w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r., uzupełnione pismem tej jednostki orzeczniczej z dnia [...] sierpnia 2009 r., stanowi dowód w pełni przydatny do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie nowych przepisów. Jednostka orzecznicza odniosła się do wyników badań okresowych, także z czasu, w którym brak jest pomiaru natężenia hałasu na stanowisku pracy badanego (lata 198[...]-1995). Badania te, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie wskazywały na to, że pracownik został przyjęty do zakładu już z uszkodzeniem słuchu. Jednostka wskazała między innymi na wyniki badania z [...] 1985 r. (szept słyszalny obustronnie z odległości 5 m), jak również na wykonanie pierwszego badania audiometrycznego z dnia [...] 1990 r. po [...] latach pracy, w wyniku którego stwierdzono niedosłuch odbiorczy (ucho lewe do 45 dB, ucho prawe do 60 dB). Ponadto centrum medycyny pracy oceniło wyniki przeprowadzonych przez ten ośrodek badań, jako jednoznacznie wskazujące na charakter niedosłuchu stwierdzonego u W. K., odpowiadający schorzeniu wymienionemu pod poz. 21 wykazu chorób zawodowych - załącznika do rozporządzenia wykonawczego z 2009 r. Jednostka orzecznicza wskazała jakie badania potwierdzały ślimakową topografię niedosłuchu, to jest niedosłuch spowodowany hałasem. Zarazem jednostka wyjaśniła etiologię stwierdzonego schorzenia wskazując na udokumentowane narażenie na hałas ponadnormatywny w miejscu pracy i progresję niedosłuchu w trakcie zatrudnienia. W ocenie Sądu, przy tak wyrażonym stanowisku jednostki orzeczniczej, organ nie był zobowiązany do wystąpienia o kolejną opinię do innej placówki medycznej w sytuacji, gdy uzupełnione orzeczenie dostatecznie wyjaśniało wątpliwości i było dla organu przekonująco uzasadnione. Wobec tego naruszenia przepisów powyższego rozporządzenia wykonawczego, tak jak i art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a., organowi skutecznie zarzucić nie można. Dodać należy, iż informacje o domniemanym przyjęciu W. K. do zakładu pracy z uszkodzeniem słuchu pojawiły się dopiero w dokumentacji pochodzącej z lat 2008-2009, a mianowicie w karcie badania profilaktycznego z dnia [...] grudnia 2008 r. (tu w powiązaniu z informacją o służbie wojskowej na stanowisku [...] w wojskach pancernych w latach [...]) i w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 4 lutego 2009 r. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż organ odwoławczy oparł się nie tylko na treści powyższej uzupełnionej opinii lekarskiej, ale również na dokumentacji wskazującej na istnienie narażenia zawodowego na ponadnormatywny hałas w miejscu pracy W. K., jak również na zestawieniu obuusznego ubytku słuchu pracownika w poszczególnych latach od 1995 r. do 2008 r. (pismo ZOZ i MP [...] w K. z dnia [...] czerwca 2009 r.). Zestawienie to wskazuje, z niewielkimi wahaniami, na pogarszanie się słuchu u skarżącego od 1995 r. oraz na progresję ubytku słuchu co najmniej licząc od 2001 r., to jest w okresie narażenia na ponadnormatywny hałas w środowisku pracy. Ponadto o narażeniu na hałas świadczy pochodzący od skarżącego zakładu pracy dokument – zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2009 r. o narażeniu na fizyczny czynnik szkodliwy dla zdrowia – hałas występujący w środowisku pracy W. K. Wobec tego niezrozumiałe są dla Sądu zarzuty skargi dotyczące przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego w stosunku do stanowisk, co do których są pomiary hałasu, bez uwzględnienia obowiązku stosowania przez pracownika środków ochrony słuchu. Narażenie pracownika na ponadnormatywny hałas wynika tak z wyżej wskazanego zaświadczenia pracodawcy, jak i z karty narażenia zawodowego. Uzupełnione orzeczenie lekarskie wprost wskazuje na charakter omawianego schorzenia, a mianowicie na obustronny niedosłuch typu ślimakowego spowodowany hałasem i którego progresja związana jest z narażeniem zawodowym W. K. związanym z pracą w skarżącym zakładzie pracy. Ponadto w opinii uzupełniającej zwrócono uwagę, że z analizy badań profilaktycznych nie wynika, aby pracownik został przyjęty do zakładu już z uszkodzeniem słuchu, oraz zwrócono uwagę na badania z 1985 r. Stąd też bez większego znaczenia dla sprawy pozostaje nieustalenie wpływu służby wojskowej na stanowisku [...] w wojskach pancernych w latach [...] na ubytek słuchu u W. K. Naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. skarżący powiązał z niewystąpieniem przez organ o opinię do innej placówki w sytuacji, gdy orzeczenie [...] Centrum Medycyny Pracy w P. Ośrodek w K. zostało wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości i przekonującego uzasadnienia. Organ odmiennie ocenił powyższe orzeczenie, po uzyskaniu jego uzupełnienia z dnia [...] sierpnia 2009 r. Akta sprawy wskazują, iż została ona rozpatrzona wnikliwie, po uprzednim uzupełnieniu materiału dowodowego. Zgromadzony w sprawie materiał jest wystarczający dla rozstrzygnięcia, czy zachodzą podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej u wyżej wskazanego pracownika, co do którego wystąpiło narażenie w zakładzie pracy skarżącego. Zarzuty skargi dotyczące postępowania dowodowego i ustaleń faktycznych nie znalazły dostatecznego potwierdzenia w aktach sprawy, by zakwestionować prawidłowość rozstrzygnięcia organu administracji. Dodać należy, że ekonomika postępowania powinna powstrzymywać organ przed prowadzeniem innych dowodów, niż niezbędne dla rozpatrzenia sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych orzekł jak w sentencji. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ W.Batorowicz /-/ E.Podrazik MK