II SA/Po 893/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2010r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; oddala skargę. /-/ J. Zieliński /-/A. Łaskarzewska /-/E. Podrazik W dniu 10 czerwca 2009 r. Burmistrz Gminy R. występujący jako inwestor zgłosił zamiar budowy boiska wielofunkcyjnego w R. przy ul. R. na działce nr [...]. Starosta Powiatowy w G. nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i nie wniósł sprzeciwu od powyższego zamiaru zgłoszenia budowy. W dniu 6 listopada 2009 r. J. K. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. (dalej: PINB) z prośbą o "interwencję" w sprawie budowy przedmiotowego boiska. Wskazał, że boisko to i plac zabaw zostały usytuowane w ten sposób, że wzdłuż nich biegną linie wysokiego napięcia, w odległości za 90 cm od placu zabaw umieszczono transformator. W trakcie kontroli przeprowadzonej przez PINB 10 listopada 2009 r. ustalono, że wybudowano boisko wielofunkcyjne zgodnie z projektem budowlanym. Budowę rozpoczęto we wrześniu 2009 r. na podstawie dokonanego zgłoszenia. Organ zaznaczył, że aktualnie trwają prace zmierzającej do usunięcia kolizji linii napowietrznej średniego napięcia usytuowanej w bezpośrednim sąsiedztwie boiska i placu zabaw. W dniu 25 czerwca 2009 r. PINB zawiadomił strony, w tym J. K., o wszczęciu postępowania w sprawie budowy boiska wielofunkcyjnego w m. R. przy ul. R., działka nr [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania PINB decyzją z dnia [...] 2010 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2008 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.)n oraz art. 104 § 1 kpa nałożył na Gminę R. obowiązek demontażu słupowej stacji transformatorowej wraz z transformatorem 160 kVA, demontaż napowietrznej lini SN-15 kV oraz demontaż napowietrznej linii nN 0,4 kV w terminie do dnia 30 września 2010 r. Decyzję tę doręczono w dniu 1 lipca 2010 r. stronom: Gminie R., D. K. i J. K.. Żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania i decyzja stała się ostateczna. W dniu 7 września 2010 r. do PINB wpłynął wniosek J. K. o wszczęcie postępowania i wydanie postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych na działce nr [...] w R. z uwagi na fakt, że inwestycja ta – boisko wielofunkcyjne odbiega w sposób istotny od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy Rakoniewice z 6.12.2006 r. Nr II/13/2006). We wniosku wskazano, iż racji tej, że nie ma możliwości doprowadzenia inwestycji tej do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego konieczne jest nakazanie w drodze decyzji rozbiórki części obiektu budowlanego pozostającego w sprzeczności miejscowym planem i to w terminie nie przekraczającym 2 miesięcy od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. W uzasadnieniu wniosku podano, że we wspomnianym planie miejscowym teren obejmującym m.in. działkę nr [...] został oznaczony symbolem 1ZP z przeznaczeniem pod zieleń urządzoną, gdzie zakazano zabudowy, dopuszczając zagospodarowanie terenu zespołami roślinności wysokiej i niskiej oraz obiektami małej architektury. Boisko wielofunkcyjne nie jest zaś obiektem małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Dopuszczalne zaś było wybudowanie placu zabaw. Zdaniem J. K. w tej sytuacji obowiązkiem Starosty G., do którego wpłynęło zgłoszenie zamiaru wykonania boiska wielofunkcyjnego wraz z placem zabaw, było wydanie decyzji w trybie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego wnoszącej sprzeciw. Starosta sprzeciwu jednak nie wniósł. PINB zaś w decyzji z [...] 2010 r. nakazującej Gminie R. demontaż słupowej stacji transformatorowej z transformatorem i napowietrznymi liniami w otoczeniu boiska i placu zabaw, stwierdził, że "organ architektoniczno-budowlany (...) miał obowiązek wnieść sprzeciw, bowiem inwestycja objęta zgłoszeniem narusza ustalenia planu miejscowego, jak również jest niezgodna z przepisami technicznymi, wiedzą techniczną i sztuką budowlaną, o czym świadczy usytuowanie pod linią energetyczną. Mając to na względzie J. K. zażądał od PINB, by korzystając z przepisu art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego podjął działania zmierzające do wyeliminowania budowy, która w oczywisty sposób jest sprzeczna z obowiązującym prawem. W dniu 10 września 2010 r. Burmistrz Gminy R. zawiadomił PINB, że nakazane decyzją z dnia [...] 2010 r. obowiązki zostały wykonane, w związku z czym zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia zostało wyeliminowane. PINB decyzją z dnia [...] 2010 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie prowadzonych robót budowlanych na działce nr [...] położonej w R. przy ul. R.. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że wydając decyzję z [...] 2010 r. badał również okoliczność zgodności przedmiotowej budowy z przepisami technicznymi, wiedzą i sztuka budowlaną, jak tez obowiązującym planem miejscowym. Raz jeszcze PINB podkreślił, że budowa boiska wielofunkcyjnego na tym terenie była sprzeczna z ustaleniami obowiązującego planu. Boisko to nie stanowi bowiem zieleni urządzonej, jak zakłada plan miejscowy dla tego terenu. Dodał jednak, że z uwagi na brak sprzeciwu Starosty co do zamiaru budowy tegoż boiska z placem zabaw Burmistrz Gminy R. mógł przystąpić do prac. Przyjęcie przez organ architektoniczno-budowalny zgłoszenia oznacza bowiem, iż roboty budowlane nim objęte mogą być legalnie podjęte. PINB zaznaczył, że okoliczności te badał w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] 2010 r. W związku z powyższym ponowny wniosek J. K. nie może skutkować wszczęciem postępowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ przedmiot ponownie rozpoznawanej sprawy byłby tożsamy z przedmiotem sprawy zakończonej decyzją z [...] 2010 r. Ponownie prowadzone postępowanie w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną obarczone byłoby wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 kpa). W dniu 27 września 2010 r. PINB wydał Gminie R. na wniosek Burmistrza zaświadczenie, że Gmina R. w dniu 9 września 2010 r. złożyła zawiadomienie o zakończeniu budowy przedmiotowego boiska. J. K. w dniu 28 września 2010 r. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając PINB naruszenie art.. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak uzasadnienia i prawnego decyzji oraz rażące naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie. Odwołujący powtórzył argumentację zawartą we wniosku o wszczęcie postępowania, a nadto wskazał, że wbrew twierdzeniom PINB przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego udziela kompetencji organowi nadzoru budowlanego do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, w tym przepisach planu miejscowego. Niezrozumiała jest zdaniem odwołującego bezczynność PINB, skoro uznał, że budowa przedmiotowego boiska jest niezgodna z miejscowym planem. Błędne niezastosowanie przez PINB art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego doprowadziło w konsekwencji do braku możliwości zastosowania art. 51 ust. 1 tejże ustawy i wydania decyzji nakazującej rozbiórkę części obiektu, która nie odpowiada zapisom planu. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu (dalej: WINB) decyzją z dnia [...] 2010 r. na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. Stwierdził, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, jeżeli postępowanie prowadzone jest w trybie zwyczajnym. Słusznie zatem odwołujący wskazał, że zaskarżona decyzja nie zawiera podstawy prawnej. Niemniej jednak co do meritum organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w sytuacji, gdy J. K. ponownie wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania dotyczącego legalności budowy przedmiotowego boiska wydanie w tej sprawie decyzji bez zmiany stanu prawnego oraz nowych okoliczności spowodowałoby, iż decyzja byłaby obarczona wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. W związku z tym WINB uznał, że postępowanie to powinno zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, z racjii tej, że powstał stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Podnoszona zaś kwestia braku zgodności boiska z miejscowym planem była wyjaśniona w zaskarżonej decyzji czyli była z urzędu znana organowi, zatem nie można mówić w tym wypadku o nowych dowodach w sprawie. J. K. wniósł skargę na powyższą decyzję WINB. Zarzucił organowi II instancji naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 2 kpa in fine w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie została już wydana decyzja ostateczna, - art. 138 § 1 pkt 2 kpa in fine w zw. z art. 105 § 1 kpa poprzez ich zastosowanie i bezzasadne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania, - art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie i niewydanie decyzji o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, skutkujące niemożnością zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w celu nakazania rozbiórki części obiektu budowlanego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W motywach skargi powołując się na przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa skarżący zarzucił organowi II instancji błędne przyjęcie, iż przedmiot postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 3 września 2010 r. jest tożsamy z przedmiotem postępowania zakończonego decyzją PINB z [...] 2010 r. skarżący zaznaczył, ze wydając tę decyzję PINB jako przedmiot postępowania przyjął jedynie kontrolę w zakresie dotyczącym zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia z uwagi na kolizję realizowanej inwestycji z linią napowietrzną średniego napięcia usytuowaną w bezpośrednim sąsiedztwie boiska. Decyzja ta nakładała na inwestora obowiązek demontażu stacji transformatorowej z transformatorem oraz napowietrznych linii w otoczeniu przedmiotowego boiska i placu zabaw. Niedopuszczalne jest więc przyjęcie, że kontrola zgodności realizowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego stanowiła przedmiot postępowania zakończonego decyzją PINB z [...] 2010 r., albowiem rozstrzygnięcie organu zawierało jedynie obowiązki inwestora w zakresie kolizji z linią napowietrzną. Całkowicie pominięto zaś w rozstrzygnięciu tym kwestie związane ze zgodnością inwestycji z planem miejscowym. Zdaniem skarżącego przyjęte rozumowanie potwierdza treść zawiadomienia PINB z dnia 23 czerwca 2010 r. o wszczęciu postępowania w sprawie zakończonej następnie decyzją z [...] 2010 r., w którym wskazano, że zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie budowy boiska (...) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenie środowiska. Skarżący dalej wskazał, że w decyzji z [...] 2010 r. PINB wskazał, że budowa przedmiotowego boiska jest niezgodna nie tylko z przepisami planu miejscowego, ale tez przepisami technicznymi oraz wiedzą i sztuką budowlaną, o czym świadczy usytuowanie obiektu pod linią energetyczną. Kwestia ta, jak wskazał PINB, była zatem badana przez organ nadzoru budowlanego w tym postępowaniu. Skarżący nie podziela powołanego twierdzenia. Przedmiotem tegoż postępowania nie było bowiem badanie zgodności realizowanej inwestycji z miejscowym planem, a jedynie z przepisami technicznymi, których nieuwzględnienie w procesie budowlanym mogło spowodować istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa. Dalej skarżący podniósł, iż WINB uchylając decyzję organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania powinien był doprowadzić do wydania decyzji o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych jako wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach – w planie miejscowym. Skarżący powołując się na przepisy kompetencyjne – art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 80 ust. 2 oraz art. 84 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego stwierdził, że decyzja wydana przez PINB w dniu [...] 2010 r., jak również zaskarżona decyzja WINB nie zawierają rozstrzygnięcia w zakresie nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z planem miejscowym, w związku z czym nie zachodzi res iudicata i otwarta jest droga do wydania decyzji w tym przedmiocie. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sądem w dniu 6 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego zmodyfikował żądanie skargi, wskazując, iż wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna. W pierwszej kolejności rację należy przyznać organowi II instancji, który stwierdził, że w dacie wydania przez PINB decyzji z [...] 2010 r. o odmowie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak też przepisy Prawa budowlanego, nie przewidywały w trybie zwyczajnym wydania decyzji lub postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. W sytuacji zatem uznania, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe organ I instancji winien był umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje m.in. wówczas, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle. Dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Taki stan zaistniałby z pewnością w przypadku prowadzenia ponownie postępowania w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 kpa) {B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kpa, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 517}. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w trakcie postępowania, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym (J. Borkowski [B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kpa, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 411). Na marginesie wyjaśnić należy, iż ustawodawca wprowadził postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie, o którymi mowa w art. 61 kpa zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn, dopiero przepisem art. 1 pkt 11 ustawy o zmianie z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), która to ustawa weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r. W związku z powyższym oraz mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy oraz sprawy zakończonej decyzją PINB z dnia [...] 2010 r. Sąd stwierdza, iż trafnie organ odwoławczy zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylając decyzję organu I instancji i umarzając postępowanie organu I instancji. Istota tego rodzaju decyzji polega na tym, że organ odwoławczy uchyla decyzję organu I instancji i nie rozstrzyga sprawy pod względem merytorycznym (co do jej istoty). Organ odwoławczy stosuje ten właśnie sposób rozstrzygnięcia sprawy jeżeli zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania przed organem I instancji. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, mamy do czynienia z postępowaniem administracyjnym prowadzonym w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Wyjaśnić należy, iż dla stwierdzenia, iż mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej (res iudicata) istotne znaczenie ma stwierdzenie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Sprawa musi dotyczyć więc tych samych podmiotów. Tożsamość musi dotyczyć też przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Stan faktyczny powinien być brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych (M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do Kpa, warszawa 2005, s. 969-970, por wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1994 r., II SA 11921/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 83 oraz wyrok NSA z 29 kwietnia 1999 r., V SA 1942/98, ONSA 29000, nr 2, poz. 76, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2009 r., I SA/Wa 46/09, Lex nr 551896, wyrok NSA z dnia 9 czerwca 22010 r., II OSK 931/09, Lex nr 597967). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawie stwierdzić należy, jak słusznie przyjęły organy orzekające, że niniejsza sprawa jest tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą zakończoną decyzją PINB z dnia [...] 2010 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zarówno postępowanie zakończone decyzją z [...] 2010 r., jak i niniejsze postępowanie toczyły się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w G.. Stronami tychże postępowań były te same podmioty: Gmina R. (jako inwestor) oraz D. K. i J. K.. Nie ulega zatem wątpliwości, że pomiędzy obu sprawami zachodzi tożsamość podmiotów (tak stron, jak i organu orzekającego). Oba postępowania dotyczyły tego samego przedmiotu, a mianowicie legalności budowy na działce nr [...] w R. przy ul. R. boiska wielofunkcyjnego. Nie ma przy tym racji skarżący twierdząc, że w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] 2010 r. PINB nie badał kwestii zgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co dało podstawę do złożenia nowego wniosku i wszczęcia niniejszego postępowania. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu I instancji należą m.in. zadania, o których mowa w art. 50-51 tej ustawy. Co istotne do podstawowych obowiązków organów nadzoru budowlanego (również organów architektoniczno-budowlanych) należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności: a) zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, b) warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych, c) zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 81 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Przedmiotem postępowania uregulowanego przepisami art. 50-51 Prawa budowlanego jest określenie ciążących na inwestorze obowiązków, mających na celu doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli zatem PINB w oparciu o przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wydał decyzję z [...] 2010 r. nakładającą na inwestora Gminę R. obowiązek, który miał na celu zalegalizowanie budowy boiska wielofunkcyjnego, prowadzonej w oparciu o zgłoszenie, to bez względu na treść nałożonych w tej decyzji obowiązków, należy uznać, że PINB w postępowaniu tym zobowiązany był zbadać wszelkie przesłanki zgodności budowy z przepisami prawa, w tym zgodności z przepisami obowiązującego dla terenu obejmującego przedmiotowe boisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygając na mocy art.51 ust.1pkt.2 określał w istocie obowiązki mające doprowadzić wykonane roboty do stanu zgodnego z prawem. Ich wykonanie skutkować musi rozstrzygnięciem organów nadzoru w trybie art. 51ust.3pkt.1. Nie dokonując oceny legalności decyzji PINB z [...] 2010 r. z uwagi granice niniejszej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd pragnie jedynie nadmienić, że w jej uzasadnieniu znalazła się ocena zgodności budowy boiska wielofunkcyjnego przy ul. R. w R. z obowiązującym planem miejscowym. Organ stwierdził, że boisko to nie stanowi zieleni urządzonej, jak zakładały zapisy planu miejscowego. Co więcej PINB zajął stanowisko, zgodnie z którym organ architektoniczno-budowlany w tej sytuacji zobowiązany był wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia tejże budowy. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że jeżeli skarżący nie zgadzał się ze stanowiskiem PINB zawartym w decyzji z [...] 2010 r., mógł, jako strona postępowania, której doręczono decyzję, złożyć od niej odwołanie. Z uprawnienia tego nie skorzystał. Co więcej, jeżeli zdaniem skarżącego decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, uprawniony jest do złożenia wniosku o stwierdzenie jej nieważności (art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Raz jeszcze należy podkreślić, że niezgodne z obowiązującym prawem (art. 156 § 1 pkt 3 kpa) byłoby ponowne badanie sprawy zakończonej ostateczną decyzją w oparciu o przesłanki określone w art. 50 i 51 Prawa budowlanego w stosunku do tego samego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2007 r., II OSK 861/06 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 października 2010 r., VIII SA/Wa 413/10, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego pozbawione podstaw są zarzuty naruszenia przez WINB przepisów art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy prawidłowo dokonał oceny stanu faktycznego, jak też trafnie dokonał jego subsumcji do obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów prawa. Z wywodów zawartych powyżej wynika także, że niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, a w konsekwencji art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ J. Zieliński