II SA/Po 924/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2010 r. sprawy ze skargi K. W. B. "K." w K. S. A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] października 2009r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga Państwowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją nr [...] z [...] lutego 2008 r., na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z 14 marca 1985 r. z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2006r., nr 122, poz. 851 ze zm., dalej: u.P.I.S.) i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. z 2002r., nr 132, poz. 1115) stwierdził u J. K. chorobę zawodową w postaci obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. W uzasadnieniu wskazano, że orzeczeniem lekarskim nr [...] z 27 grudnia 2007r. rozpoznano u J. K. upośledzenie słuchu spowodowane hałasem wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, tj. chorobę zawodową wyszczególnioną pod poz. 21 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych. Organ I instancji ustalił, że J. K. był zatrudniony w Kopalni A i w okresie od 1 marca 1984r. do 30 czerwca 1987r. pracował jako operator przenośników taśmowych przy obsłudze taśm na zwałowarce w narażeniu na hałas na poziomie od 87dB(A) do 94 dB(A) następnie od 1 lipca 1987r. do 31 grudnia 2006r. zatrudniony był na stanowisku przodowego starszego operatora przenośników wielkogabarytowych w narażeniu na hałas o poziomie od 82dB (A) do 84 dB(A). W pierwszym orzeczeniu nr [...] z [...] czerwca 2007r. wydanym przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w P., Ośrodek w K. nie rozpoznano u J. K. choroby dającej podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej. Organ oparł się na orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z [...] grudnia 2007r. podkreślając, że wydane zostało ono nie tylko w oparciu o dotychczasową dokumentację, ale także po przeprowadzeniu szczegółowego badania audiometrycznego przeprowadzonego metodą obiektywną, a nadto pozostaje w zgodzie z zeznaniami świadków. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Kopalnia A w K. S.A., zarzucając jej naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, oraz art. 7, 77 i 80 kpa. Podniesiono, że zaskarżona decyzja oparta została na orzeczeniu z [...] grudnia 2007 r., które jest lakoniczne i sprzeczne z wcześniejszym orzeczeniem wydanym przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w P., Ośrodek w K . Oprócz tego zarzucono organowi I instancji, że nie wskazał, którym zeznaniom świadków i w jakiej części dał wiarę, wobec czego nienależycie ocenił zebrany materiał dowodowy. Decyzją nr [...] z [...] lipca 2008r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję I instancji, podzielając podniesione tam argumenty. Ponadto wskazał, że podnoszona w odwołaniu rozbieżność w orzeczeniach lekarskich została wyeliminowana po ponownym badaniu przeprowadzonym przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w P., Ośrodek w K . W orzeczeniu lekarskim z [...] lipca 2008r. stwierdzono obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem. Odmienne wnioski poprzednich badań mogły zdaniem lekarzy orzeczników wynikać ze specyfiki badania audiometrycznego wymagającego współpracy z pacjentem. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo przeprowadzono również postępowanie dowodowe. Od powyższej decyzji Kopalnia A w K. S.A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podtrzymując argumentację podniesioną w odwołaniu i kwestionując orzeczenia lekarskie – ich zbieżność i charakter procesowy, podnosząc że w istocie są opiniami i podlegają ocenie jak inne dowody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie IV SA/Po 467/08 uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...].07.2008 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...].02.2008 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07 (Dz.U. z 2008r., nr 116, poz. 740, publ. 2 lipca 2008r.), w którym stwierdzono, że art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, w zakresie, w jakim przepisy te nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, a także wydane na ich podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny orzekł, że powyższe przepisy tracą moc z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Sąd uznał, że mimo utrzymania w mocy, przepisy rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych utraciły domniemanie konstytucyjności i nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia organów administracji publicznej. Jednocześnie Sąd uznał za zasadne odnieść się do niektórych zarzutów skargi wskazując, że decyzje obu instancji wydane zostały między innymi w oparciu o § 8 i po uzyskaniu zgodnie z § 4, § 5 i § 6 przedmiotowego rozporządzenia, orzeczeń lekarskich z jednostek orzeczniczych I i II stopnia. Orzecznictwo sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje, że organy inspekcji sanitarnej związane są rozpoznaniem choroby wskazanym w orzeczeniach lekarskich. Związanie to wynika z potrzeby oparcia się na wiadomościach i wiedzy specjalistycznej, którymi organy nie dysponują. W przypadku, gdy orzeczenia lekarskie nie budzą wątpliwości w świetle pozostałego materiału dowodowego, a także wydane zostały przez właściwych orzeczników i w zakresie ich kompetencji – a za takie uznać należy orzeczenia wydane w niniejszej sprawie – to nie ma przeszkód by organy inspekcji sanitarnej oparły się na rozpoznaniu przedstawionym w takich orzeczeniach. Organy oparły się na orzeczeniach lekarskich wydanych przez lekarzy specjalistów uprawnionych do wydawania takich orzeczeń zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 15 września 1997r. (Dz.U. z 1997r., nr 124, poz. 795) w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją nr [...]z dnia [...] sierpnia 2009 roku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. stwierdził u J.K. obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, tj. chorobę zawodową, wymienioną pod pozycją nr 21 w wykazie stanowiącym Załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869 z 2009 r.). Organ ustalił, że wyżej wymieniony w okresie od 1 marca 1984 roku do 30 czerwca 1987 roku pracował jako operator przenośników taśmowych, przy obsłudze taśm na zwałowarce As-1120, w narażeniu na hałas o poziomie równoważnym od 87 dB do 94 dB. Natomiast w okresie od 1 lipca 1987 roku do 31 grudnia 2006 roku był zatrudniony jako przodowy starszy operator przenośników wielkogabarytowych w oddziale LGZ, LG-1. Pomiary z dnia 20 lipca 2004 roku wykazały natężenie hałasu o poziomie równoważnym 84 db, tak też i dnia 30 czerwca 2005 roku, natomiast dnia 5 lipca 2005 roku wynosiły 82 dB. Z analiz, jakie w latach 1987-1995 prowadziło Laboratorium Badań Środowiskowych Kopalni A dla zajmowanego przez J. K. stanowiska wynika, że poziom hałasu wahał się od 87 dB do 91 dB. Organ wskazał nadto, iż w sprawie wydano trzy orzeczenia lekarskie. Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w P., Ośrodek w K. orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 roku nie rozpoznało choroby zawodowej u J. K . Natomiast sporządzone przez ten sam organ orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lipca 2009 roku stwierdzało, po przeprowadzeniu ponownych badań audiologicznych, chorobę zawodową skarżącego, tj. obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem (objaw Metza obustronnie dodatni) o wielkości UL-51,6 dB, UP-53,3 dB. Instytut Medycyny Pracy w Ł. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 roku wykrył z kolei u J. K. chorobę zawodową, polegającą na obustronnym trwałym odbiorczym upośledzeniu słuchu typu ślimakowego (obustronnie dodatni objaw Metza, rozumienie mowy dla 100 dB-UP-75%, UL-80%) o wielkości UP-46,6 dB, UL-56,6 dB. Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy, Ośrodek w K. w uzasadnieniu do ostatniego z zaprezentowanych orzeczeń szczegółowo ustosunkowało się do rozbieżności, jakie wynikają z powyższych analiz. Ich przyczyna leży w specyfice badania audiometrycznego, wymagającego współpracy z pacjentem. Ponadto w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., w przeciwieństwie do Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy, przeprowadzono kompleksowe badania audiologiczne, zweryfikowane audiometrią obiektywną – tympanometrią, ABR. Organ I instancji wskazał, że orzeczenie z dnia [...] czerwca 2007 roku o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oparto na badaniu audiometrycznym i tympanometrii, które wykazały ujemny objaw Metza po stronie lewej, z wysokimi progami odruchów strzemiączkowych, co sugeruje lewostronny niedosłuch pozaślimakowy i tympanogram typu B po stronie prawej z istniejącą rezerwą ślimakową w audiogramie, co świadczy z kolei o niedosłuchu typu mieszanego. Nie można jednakże wykluczyć, iż powyższy wynik badania został zniekształcony przebytą infekcją dróg oddechowych. Okoliczności te nie są jednak udokumentowane. Organ zwrócił zarazem uwagę, iż według § 11 ust. 1 cytowanego rozporządzenia do postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej, wszczętego i nie zakończonego przed wejściem w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy niniejszego rozporządzenia, przy czym czynności dokonane w toku wszczętego już postępowania zachowują skuteczność. Ponieważ zebrane dowody pozostają w mocy, prowadzenie nowego postępowania dowodowego byłoby bezzasadne. Podstawą zawodowego ubytku słuchu było stwierdzenie u J. K. obustronnego, trwałego odbiorczego uszkodzenia słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego, wyrażającego się podwyższeniem progu słuchu o wielkości conajmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnio asymetryczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody. Pismem z dnia 21 sierpnia 2009 roku Kopalnia złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie § 8 cytowanego rozporządzenia, tzn. stwierdzenie choroby zawodowej bez dokładnego wyjaśnienia sprawy. W wyniku prowadzonego wadliwie postępowania dowodowego nie ustalono bowiem, w jakim zakresie doszło do narażenia zawodowego pracownika, w szczególności pominięto kwestię progresji ubytku słuchu i rozbieżności w opiniach lekarskich, co z kolei stanowi uchybienie art. 7, art. 77 i art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego. Kopalnia A S.A. wniosła zatem o przeprowadzenie ponownego badania J. K. celem wydania orzeczenia lekarskiego oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie w jej miejsce odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. Wzrost bowiem ubytku słuchu już po zakończeniu zatrudnienia sugeruje, iż jego przyczyny są pozapracownicze. Zdaniem odwołującego się organ I instancji nie odniósł się także do zeznań świadków, zarazem jednak Kopalnia podniosła, iż świadkowie mogą być zainteresowani uzyskaniem decyzji podobnych do zaskarżonej. Decyzją z dnia [...] października 2009 roku Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia co do warunków, w jakich J. K. był zatrudniony w skarżącej Kopalni. W ich świetle nie budzi wątpliwości fakt narażenia na hałas ponadnormatywny w miejscu pracy, jako że jego równoważny poziom odniesiony do 8-godzinnego dnia pracy dochodził do 94 dB(A), podczas gdy najwyższe dopuszczalne natężenie równa się 85 dB(A). Wniosek ten potwierdza zresztą oświadczenie samego skarżącego z dnia 18 stycznia 2007 roku, w którym Kopalnia A S.A. wprost przyznała, że J. K. niejednokrotnie wykorzystywał w swojej pracy sprzęt, generujący hałas o wartościach ponadnormatywnych. Ponadto, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest odpowiednie orzeczenie lekarskie. Dokumenty zgromadzone w niniejszej sprawie zostały sporządzone należycie i wyczerpująco umotywowane, a zatem nie zaistniały powody, dla których organ miałby odmówić im wiary. W szczególności, Instytut Medycyny Pracy w Ł. , wiodąca tego typu placówka naukowo-badawcza w kraju, jednoznacznie określił, iż z punktu widzenia wiedzy medycznej J. K. cierpi na schorzenie o ściśle wyznaczonych objawach klinicznych, których najistotniejszą cechą jest symetryczne uszkodzenie narządu słuchu typu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej, przy czym jest to zmiana patologiczna typowa dla przewlekłego urazu akustycznego. W tej mierze organ powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wyrażone w wydanym w sprawie wyroku z dnia 11 marca 2009 roku, sygn. akt IV SA/Po 467/08. Ponieważ pkt 21 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku (Dz. U. Nr 132 poz. 1115) pokrywa się z pkt 21 obecnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku (Dz. U. Nr 105 poz. 869), nie ma merytorycznych podstaw, aby kierować J.K. na ponowne badania medyczne. Analizując zatem sprawę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, iż materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony z wymaganą starannością, a jego ocena nie budzi zastrzeżeń. Organ odwoławczy uzupełnił jedynie dotychczasowy wywód wskazaniem imiennie świadków, których zeznaniom przyznał walor wiarygodności. Nie zmienia to jednak faktu, iż spełnione zostały wszelkie przesłanki uzasadniające wydanie zaskarżonego orzeczenia. Kopalnia A S.A. zaskarżyła opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, przy czym powtórzono zarzut naruszenia § 8 rozporządzenia cytowanego powyżej oraz uchybienie art. 7, art. 77 i art. 84 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Oprócz powoływanej dotychczas argumentacji, skarżący zarzucił nadto nieprzeprowadzenie żadnego dowodu, a poprzestanie tylko na uwzględnieniu nowej podstawy prawnej, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku. Organy administracji nie zleciły także ponownych badań medycznych celem usunięcia oczywistych rozbieżności, jakie zachodzą pomiędzy wydanymi w sprawie orzeczeniami lekarskimi, jak i nie odniosły się do progresji ubytku słuchu. Brak poza tym wskazania, które z zeznań świadków stanowiły oparcie dla wydanych decyzji, a którym spośród nich odmówiono wiarygodności. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. podtrzymał swoje stanowisko, wnosząc o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Podstawę rozstrzygnięcia w omawianej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku – Kodeks pracy (Dz. U. Nr 24 poz. 141). Wedle art. 2351 Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w stosownym wykazie, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że jej przyczyna leży w działaniu czynników szkodliwych dla zdrowia, obecnych w środowisku pracy albo wynikających w związku ze sposobem jej wykonywania (narażenie zawodowe). W świetle natomiast art. 2351 tejże ustawy, rozpoznanie choroby zawodowej u obecnego lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w powyżej opisanych warunkach albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem jednakże wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób. Szczegółowy tryb postępowania w zakresie stwierdzenia choroby zawodowej określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869 z 2009 r.), wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 237 Kodeksu pracy. Zgodnie z § 6 ust. 1 cytowanego aktu wykonawczego, właściwy lekarz wydaje orzeczenie lekarskie w przedmiocie choroby zawodowej w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentację medyczną pracownika, dokumentację przebiegu zatrudnienia i ocenę narażenia zawodowego. Jeżeli zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający, lekarz może wystąpić do odpowiednich organów o uzupełnienie niezbędnych informacji (§ 6 ust. 2). Należy wskazać zarazem, iż wydane orzeczenie ma moc dowodową analogiczną do opinii sporządzonej przez biegłego. Organ jest związany wnioskami w nim wyrażonymi, co jednak nie wyklucza konieczności dokonania oceny zaprezentowanych tam wywodów, wziąwszy w szczególności pod uwagę merytoryczność uzasadnienia oraz przekonujące wyjaśnienie wątpliwych okoliczności (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2007 roku, sygn. III SA/Wr 701/06, LEX nr 492040; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 marca 2009 roku, sygn. akt IV SA/Po 467/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw potemu wydaje w świetle § 8 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie m.in. danych zawartych we wzmiankowanym powyżej orzeczeniu. Wyliczenie to ma jednakże charakter przykładowy, gdyż ustawodawca w żaden sposób nie limituje możliwości przeprowadzania innych dowodów, o ile są one przydatne dla wykazania danej okoliczności. Organ powinien wręcz czuwać nad tym, by uzyskane środki dowodowe rzeczywiście przyczyniały się do wyjaśnienia sprawy Przedsiębrane czynności mogą w szczególności polegać na wystąpieniu do właściwych podmiotów z wnioskiem o udzielenia koniecznych informacji (§ 8 ust. 2). Odnosząc powyższe rozważania do specyfiki niniejszej sprawy odnotować należy, że organy w toku postępowania wyczerpująco zebrały materiał dowodowy i dokonały jego całościowej oceny. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, iż trafnie organy administracji podnosiły, że przeprowadzone dotychczas dowody zachowują swoją skuteczność. W świetle § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych nie budzi wątpliwości stwierdzenie, iż czynności dowodowe dokonane pod rządem poprzedniego rozporządzenia pozostają w mocy. Trudno zatem podzielić argument skarżącego o braku postępowania dowodowego. Działanie organu ocenić należy natomiast jako legalne i w pełni racjonalne. Przystępując do rozpatrywania przedmiotowej sprawy trzeba odnotować, iż spełnienie przesłanki narażenia zawodowego nie wywołuje wątpliwości. Skarżąca Kopalnia sama bowiem w piśmie z dnia 18 stycznia 2007 roku wyjaśniła, iż J.K. pracował w warunkach hałasu ponadnormatywnego. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków, które nie są rozbieżne, przeciwnie tworzą spójną całość. W opinii Sądu nie znalazł potwierdzenia zarzut co do braku stanowiska organów w zakresie oceny wiarygodności dowodu z zeznań świadków. Oceny takiej dokonały organy obu instancji, zawierając ją w uzasadnieniach skarżonych decyzji, w szczególności organ odwoławczy imiennie wskazał osoby, których zeznaniom dał wiarę. Zarzucana przez skarżącą sprzeczność, jaka zdaje się zachodzić zarówno pomiędzy kolejnymi orzeczeniami Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy, jak i pomiędzy tymi opiniami a wynikami zawartymi w dokumentacji Instytutu Medycyny Pracy w Ł., jest pozorna. Trzeba zwrócić uwagę, że pierwsze z wydanych orzeczeń lekarskich, tj. orzeczenie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy nr [...] z dnia [...].06.2007 r., jest niezwykle lakoniczne. Nie podaje ani przyjętej metody badawczej, ani tym bardziej uzyskanych w następstwie jej zastosowania wyników. Podkreślić należy, iż uzasadnienie orzeczenia o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej obejmować musi dokładny opis cech obrazu chorobowego, które wykluczają jej zawodową etiologię i precyzyjne (najlepiej z powołaniem się na materiały źródłowe) przedstawienie zasad diagnostyki różnicowej tego schorzenia. Ponadto rezultat tej analizy został później skorygowany zarówno przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., jak i przez samo Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy. Nie budzi także poważnych zastrzeżeń zarzucana progresja ubytku słuchu. Zachodzące bowiem różnice nie wydają się znaczne: wahania dla ucha prawego wynoszą 6,9 dB, a dla ucha lewego – 5 dB. W tym miejscu wypada odnotować, że różnica ta wynika najprawdopodobniej po prostu ze specyfiki metody badania słuchu, wymagającej współdziałania z pacjentem. Przemawia to również przeciwko pierwszemu z wydanych orzeczeń. W żadnym natomiast razie orzeczenia z dnia [...] grudnia 2007 roku i z dnia [...] lipca 2008 roku nie negują pierwotnego, tzn. nabytego w skutek wykonywania pracy u skarżącego, charakteru uszczerbku na zdrowiu. W tej mierze Sąd nie podzielił argumentacji wyrażonej w skardze. Wziąwszy konsekwentnie pod uwagę, że w świetle ustalonego przez organy stanu faktycznego – znajdującego pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym – nie powinna budzić wątpliwości ani okoliczność występowania w środowisku pracy czynników szkodliwych dla zdrowia, ani też okoliczność zatrudnienia w tychże warunkach J. K. , przy czym jest wysoce prawdopodobne, iż pomiędzy tymi zdarzeniami zachodzi związek przyczynowy. Daje to uzasadnione podstawy do uznania, że ubytek słuchu u J. K. wywołało narażenie zawodowe, a choroba ta figuruje pod pozycją nr 21 Załącznika do wyżej wymienionego rozporządzenia. Zaistniały więc podstawy do stwierdzenia u J. K. stwierdzenie opisanej wyżej choroby zawodowej, co też organy obu instancji uczyniły. Wobec powyższego, rozstrzygając w granicach przedmiotowej sprawy, Sąd wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie znalazł podstaw do wzruszenia ani zaskarżonej decyzji, ani decyzji ją poprzedzającej. Decyzje te odpowiadają prawu. Mając na uwadze rozważania przytoczone powyżej, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skargę należało oddalić. B. Drzazga /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska Za nieobecnego sędziego korzystającego z urlopu uzasadnienie podpisał sędzia /-/ A. Łaskarzewska