II SA/Po 964/11

II SA/Po 964/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w następującym składzie : Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant: St. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi "A" spółki jawnej z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Decyzją z dnia (...) stycznia 2011 r., nr (...) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), nałożył na "A" Sp. j. z siedzibą w K. karę pieniężną w wysokości (...) zł. z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu (...) listopada 2010 r. w miejscowości (...), na drodze krajowej nr (...), zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki (...) o nr rej. (...) z naczepą marki (...) o nr rej (...). Z czynności kontrolnych sporządzono protokół kontroli nr (...). Przedmiotowym pojazdem kierował M. G., który wykonywał krajowy przewóz drogowy z (...) do (...). Podjęte czynności kontrolne oraz analiza przedłożonych przez kierowcę wykresówek, ujawniły następujące nieprawidłowości: 1) wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie nie okazania przez kierowcę wykresówki, wydruku z tachografu lub zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za dni: (...) października 2010 r., (...) października 2010 r., (...) października 2010 r., (...) października 2010 r., (...) listopada 2011 r., a więc naruszenia art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 15 ust. 7 a) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20.12. 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym; 2) 11 krotne przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut, a więc naruszenia art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.), dalej zwane rozporządzeniem (WE) nr 561/2006; 3) 66 krotne przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: za każde następne rozpoczęte 30 minut, a więc naruszenia art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006; 4) jednokrotne przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, a więc naruszenia art. 6 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Jak wyjaśniono w dalszej części uzasadnienia analiza zebranych podczas przeprowadzonej w dniu (...) listopada 2010 r. kontroli informacji stanowiła podstawę do wszczęcia, w dniu (...) listopada 2010 r., postępowania wobec przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy. Pismem z dnia (...) listopada 2011 r. strona uzupełniła materiał dowodowy o dokumenty potwierdzające fakt prowadzenia działalności gospodarczej oraz przedłożyła protokół przekazania kierowcy zaświadczeń o niekierowaniu pojazdem, których to kierowca nie okazał podczas kontroli. Organ, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego uznał jednakże, że wymienione w protokole kontroli z dnia (...) listopada 2010 r. nieprawidłowości, uznać należało, w świetle akt sprawy, za stwierdzone. Równocześnie Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż nie zasługuje na uwzględnienie złożony przez stronę, wraz z pismem z dnia (...) stycznia 2011 r., wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków. W opinii organu przedmiotowy wniosek został złożony wyłącznie w celu przewleczenia sprawy i nie ma znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Podobnie za nietrafny uznano wniosek o umorzenie postępowania, z uwagi na treść art. 13 ust. 1 pkt h Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, który wskazuje, że możliwe jest zastosowanie wyjątków od ogólnych zasad regulujących czas trwania pracy kierowców, w stosunku do pojazdów wykorzystywanych w celu utrzymania i kontroli dróg. Jak wyjaśniono usługa obejmująca transport betonu do prywatnych firm nie może być uznana za działanie polegające na utrzymaniu dróg, natomiast strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających powyższy fakt. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Sp. j. "A" podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutu nieokazania zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę podniesiono, iż wobec przedstawionego protokołu przekazania ich kierowcy, postępowanie winno zostać w powyższym zakresie umorzone na podstawie art. 92a ust. 4 lub art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W celu potwierdzenia powyższej okoliczności organ powinien, w opinii skarżącej, przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe w postaci przesłuchania świadków, w tym kierowcy pojazdu, jak i dopuścić dowód w postaci protokołu przekazania wymaganych dokumentów. W odwołaniu podtrzymano również zarzut błędnej wykładni art. 13 ust. 1 pkt. h Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez przyjęcie, że transport materiałów wykorzystywanych do budowy dróg nie wyczerpuje użytego w powyższym przepisie terminu "utrzymania i kontroli dróg". Dodatkowo skarżąca podniosła zarzut wadliwego uznania przez organ I instancji, jakoby spółka prowadziła działalność transportową, gdy w rzeczywistości wykonuje ona jedynie przewozy na potrzeby własne, czego jednakże Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie wyjaśnił w ramach toczącego się postępowania. Decyzją z dnia (...) lipca 2011 r., nr (...), Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) stycznia 2011 r. i nałożył na "A" Sp. j. karę pieniężną w wysokości (...) zł. za stwierdzone naruszenia: wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie powtórzono naruszenia, jakich w świetle przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu (...) listopada 2010 r. kontroli dopuściła się skarżąca spółka. Równocześnie organ odwoławczy wskazał na nieprawidłowości, jakich odpuścił się Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w zakresie wysokości wymierzonej kary i w powyższym zakresie uchylił zaskarżoną decyzję i wymierzył karę pieniężną w słusznej wysokości, odpowiadającej stwierdzonym naruszeniom. Odnosząc się do zarzutów skarżącej organ wskazał, iż odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenie przepisów transportu drogowego wynika wprost z Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, przy czym podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest do zachowania maksymalnej staranności przy wykonywaniu obowiązków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Za nietrafne uznano tym samym żądanie skarżącej, dotyczące umorzenia postępowania z uwagi na treść art. art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, w oparciu o orzeczenia sądów administracyjnych, umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie byłoby możliwe wyłącznie w przypadku stwierdzenia, iż skarżąca spółka istotnie nie miała realnego wpływu na powstałe naruszenia. Co więcej, wbrew dyspozycji powyższych przepisów, skarżąca nie przedstawiła dowodów wskazujących, aby w sprawie istotnie zaistniały przesłanki uzasadniające wyłączenie jej odpowiedzialności. W opinii Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ I instancji prowadząc przedmiotowe postępowanie dopełnił wymogów określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa oraz odniósł się do wyjaśnień składanych w toku postępowania przez skarżącą. Organ wyjaśnił również, iż to na przedsiębiorcy spoczywał obowiązek wyposażenia kierowcy w stosowne zaświadczenia dokumentujące fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę oraz wskazał, iż nie zgadza się z twierdzeniem skarżącej, jakoby przedmiotowy transport drogowy mieścił się w ramach "utrzymania drogi", o jakiej mowa w art. 13 ust. 1 pkt. h Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zdaniem organu II instancji usługa obejmująca transport betonu nie mieści się w zakresie pojęcia prac związanych z utrzymaniem i kontrolą dróg, zważywszy, iż strona nie wykazała, aby wykonywała usługi związane z utrzymaniem i kontrolą dróg. Dodatkowo wskazano, że w dniu wykonywania kontroli przewożono materiały o charakterze ogólnobudowlanym dla prywatnych firm, a przedsiębiorca, który utrzymuje, że przewóz był dokonywany w ramach działalności polegającej na "utrzymaniu dróg", wbrew dyspozycji art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.), nie wyposażył kierowcy w stosowne zaświadczenie. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "A" Sp. j. z siedzibą w K. reprezentowana przez radcę prawnego W. P. wnosząc o jej uchylenie, jak i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77, art. 107 oraz art. 138 kpa oraz naruszenie przepisów postępowania określonych w art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Dodatkowo skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 pkt. h Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez jego błędną wykładnię i ustalenie, że nie miał on zastosowania w niniejszej sprawie. W treści skargi podtrzymano dotychczas prezentowane zarzuty oraz wskazano, że na spółkę nałożono karę administracyjną z tytułu wykonywania transportu drogowego, gdy tymczasem spółka prowadzi działalność w zakresie budownictwa drogowego. Organ zaniechał jednakże przeprowadzenia środków dowodowych, jakie powoływała skarżąca, co uniemożliwiło prawidłowe zebranie i ocenę materiału dowodowego. Dodatkowo skarżąca podtrzymała zarzuty wadliwej wykładni Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz braku wyjaśnienia, czy skarżąca posiadała licencję na wykonywanie transportu drogowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 20 grudnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasowe zarzuty oraz wskazał, iż w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości uznać należało, że wykonywany w dniu (...) listopada 2010 r. przewóz drogowy był związany z utrzymaniem i kontrolą dróg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony. Przedmiotem toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym postępowania jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, mocą którego uchylono decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) grudnia 2010 r. i nałożono na "A" Sp. j. karę pieniężną w wysokości (...) zł. za stwierdzone naruszenia z tytułu wykonywania przewozu drogowego na potrzeby własne. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub wskazanych w tym artykule ustaw podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Sankcje zawarte w powyższym artykule odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć karę pieniężną na wykonującego przewozy drogowe, a nie na kierowcę, który w ramach tego przewozu lub transportu kieruje pojazdem. Rozstrzygając przedmiotową skargę zwrócić należy w pierwszej kolejności uwagę, iż wbrew twierdzeniom skarżącej przedmiotowa kara administracyjna nie została nałożona z tytułu naruszeń podczas wykonywania transportu drogowego, a więc prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na organizowaniu i wykonywaniu transportu drogowego, lecz z tytułu naruszeń podczas wykonywania przewozu drogowego na potrzeby własne z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców, przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych (por. decyzję organu II instancji). Przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowią normy dotyczące okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów wypoczynku. Zgodnie z treścią art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE 1985 L Nr 370, poz. 8), dalej rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006. Przewóz drogowy w rozumieniu norm powołanego rozporządzenia oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub w części po drogach publicznych , przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy (art.20). A zatem przyjąć należało, iż obowiązek instalacji urządzeń, o którym mowa w tym rozporządzeniu odnosi się zarówno do transportu drogowego jaki przewozu na potrzeby własne. Zasady stosowania w polskim ustawodawstwie norm rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zawiera ustawa z dnia 16.04.2004r. o czasie pracy kierowców. Ustawa ta określa także czas pracy kierowców wykonujących przewóz drogowy. Przepis art. 87 ustawy o transporcie drogowym stanowiący o obowiązkach kierowcy w sposób jednoznaczny odnosi je do obowiązków kierowców wykonujących przewóz drogowy, co oznacza zarówno transport jaki drogowy jak i niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 . Wobec tego, w zaistniałym w niniejszej sprawie przypadku wykonywania przewozu na potrzeby własne (niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy) w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym istniał obowiązek przestrzegania postanowień rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 w zakresie czasu pracy kierowców oraz konieczność montażu, legalizacji oraz użytkowania tachografu, o czym stanowi rozporządzenie Rady(EWG) nr 3821/85. Zasadnym było zatem przy stwierdzonych podczas kontroli naruszeniach przyjęcie, że w sprawie miały zastosowanie wskazane w decyzjach normy prawa krajowego, w tym art. 87 ust.1 pkt. 3, 92ust.1, 4 ustawy o transporcie drogowym. W istocie bowiem podczas dokonywania kontroli w dniu (...) listopada 2010 r. pojazdu marki (...) o nr rej. (...) z naczepą marki (...) o nr rej (...), stwierdzono wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wyposażenia kierowcy w wykresówki, wydruk z tachografu, zaświadczenia z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowcy, potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za wskazane w decyzji dni, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdów. W kwestii rodzaju odpowiedzialności przedsiębiorcy na podstawie ustawy o transporcie drogowym istnieje ugruntowane już orzecznictwo, z którego wynika, że administracyjne kary pieniężne mają na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa. Mają one znaczenie prewencyjne, a ich istotą jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, ale skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Sankcje zawarte w art. 92 ust.1 odnoszą się do przedsiębiorców, a nie do ich kierowców. Oznacza to, że przedsiębiorca winien w taki sposób zorganizować pracę, by jego działalność odbywała się w sposób bezpieczny, jak również wprowadzić takie rozwiązania organizacyjne, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Rolą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących, systemu motywacyjnego, szkoleniowego, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie. Przepis art. 10 ust.2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowi, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców zatrudnionych lub pozostających w jego dyspozycji w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów działu 11 rozporządzenia niniejszego i rozporządzenia rady (EWG) nr 3821/85. Przedsiębiorstwo transportowe zgodnie z art. 4pkt.p) tegoż rozporządzenia oznacza osobę fizyczna, prawną związek lub grupę osób nieposiadającą osobowości prawnej, niezależnie od tego, czy działa zarobkowo lub jednostkę państwową, niezależnie od tego, czy posiada osobowość prawną, czy tez podlega organowi posiadającemu osobowość prawną, która zarobkowo lub na potrzeby własne wykonuje przewozy drogowe. Konsekwentnie zatem brak wpływu na powstanie naruszeń wiąże się z tą sferą działalności przedsiębiorcy organizującego przewóz, która nie odnosi się do działań organizacyjnych, edukacyjnych, czy też umiejętności wyboru pracownika. Odpowiedzialność przedsiębiorcy za wskazane naruszenia obejmuje odpowiedzialność za własne działania jak i zaniechania osób z pomocą których wykonuje swoje zadania. Nałożenie kary nie jest uzależnione od winy, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Odpowiedzialność ta nie jest bezwarunkowa, stanowią o tym przepisy art. 92a)ust.4, 93 ust.7. To na przedsiębiorcy ciąży obowiązek przedłożenia dowodów, iż nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Wskazanie przez przedsiębiorcę na brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy nie może być brane pod uwagę, gdyż przedsiębiorca mógłby w powoływać się na taką okoliczność w każdej sytuacji naruszenia przez kierowcę obowiązujących przepisów. Oznaczałoby to w istocie zwolnienie przedsiębiorcy w każdej sytuacji z podstawowego obowiązku właściwej organizacji pracy i przestrzegania przepisów. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Przepis ten znajdzie zastosowanie jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach np. w razie siły wyższej, awarii urządzenia rejestrującego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3.11. 2011 r. wydany w sprawie o sygn. II SA/Po 622/11). W przedmiotowej sprawie skarżąca wywodzi, iż zaświadczenie z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowcy wydano kierowcy, który jednakże w momencie przeprowadzenia kontroli nie posiadał go przy sobie. Tym samym zdaniem skarżącego spełnione zostały przesłanki "braku wpływu" na powstałe naruszenie, uzasadniające umorzenie postępowania. W opinii skarżącego, w celu ustalenia powyższych okoliczności organy winny przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe w postaci przesłuchania świadków, w tym kierowcy pojazdu, jak i dopuścić dowód w postaci protokołu przekazania wymaganych dokumentów, czego jednakże nie uczyniły. Sąd podkreśla, że w świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, iż kierowca w chwili kontroli nie posiadał przedmiotowego zaświadczenia, do czego był obowiązany na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Potwierdzenie faktu przekazania zaświadczenia przez przedsiębiorcę kierowcy nie ma znaczenia zważywszy na charakter odpowiedzialności za naruszenie wskazywanych przez organy norm. W ich świetle fakt nieposiadania zaświadczenia przez kierowcę obciąża przedsiębiorcę, który ponosi odpowiedzialność za zaniechania osób, którymi się posługuje. W okolicznościach niniejszej sprawy nie stwierdzono wystąpienia szczególnie uzasadnionych przypadków, o których mowa w art. 92a ust.4 ustawy o transporcie drogowym. Podnoszony fakt zaniechania zabrania przez kierowcę zaświadczenia nie stanowi takiego wypadku. Tym samym nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie stanowiło naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa w związku z art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uznania, aby w przedmiotowej sprawie mógł znaleźć zastosowanie art. 13 ust. 1 pkt. h powołanego powyżej Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Wyłączenie, o jakim mowa w art. 13 ust. 1 pkt. h Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dotyczy przewozów wykonywanych pojazdami używanymi m.in. w związku z utrzymaniem i kontrolą dróg, zaś związek pomiędzy powyższym przejazdem, a jego celem, musi być jasny i niepodważalny. Normy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie zawierają definicji pojazdów używanych w związku z utrzymaniem i kontrolą dróg. Za prawidłowe w takiej sytuacji uznać należy zatem stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który, dla właściwej wykładni pojęcia "utrzymanie drogi", zawartego we wspomnianym rozporządzeniu sięgnął do art. 4 pkt 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) zawierającego definicję legalną tegoż pojęcia. I tak w myśl normy art. 4pkt.20 pojęcie "utrzymanie drogi" oznacza wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej. Jak wynika z akt sprawy, w momencie kontroli w pojeździe przewożono materiały o charakterze ogólnobudowlanym. Nie wykonywano na drodze żadnych czynności, o których mowa w cytowanym art. 4 pkt. 20 ustawy o drogach publicznych. Bezpodstawne jest utożsamianie przewożenia materiałów budowlanych, które nawet mogłyby zostać wykorzystane niezwłocznie w związku z remontem, budową drogi do czynności związanych z utrzymaniem drogi. Sam przewóz nie stanowi bowiem czynności, robót zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa, wygody ruchu( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6.08.2008r. sygn. akt VI SA/Wa 408/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3.03.2011r. sygn. akt VI SA/Wa 408/08) . Słusznie przyjęto zatem, że przewóz materiałów budowlanych nie był bezpośrednio związany z realizacją celu, o jakim mowa w art. 4 pkt. 20 ustawy o drogach publicznych. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.