II SA/Po 969/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki A Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odrzucić skargę. /-/ T. Świstak W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 sierpnia 2014 r., skarżąca spółka A Sp. z o.o., w której imieniu skargę podpisał B. G., została w dniu 15 września 2014 r. (data doręczenia wezwania z dnia 4 września 2014 r. - k. 31, 36, 38) wezwana do usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez: a) podanie wartości przedmiotu zaskarżenia; b) złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (oryginału lub odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, poświadczonego za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, aktualnego na dzień wniesienia skargi lub pobranego samodzielnie wydruku komputerowego na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. nr 168, poz. 1186, z późn. zm.). W wymaganym terminie skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Chodzi przy tym nie o jakiekolwiek braki formalne, lecz o braki istotne, a zatem takie, których nieusunięcie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu; a contrario - takich, których usunięcie jest warunkiem skutecznego złożenia skargi do sądu. Stosownie do treści z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne, do których zalicza się m.in. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z art. 29 p.p.s.a. niewątpliwie wynika obowiązek określonych podmiotów do wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Podobnie przy pierwszej czynności procesowej pełnomocnik jest obowiązany dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo (art. 37 § 1 p.p.s.a.), jak również do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Brak w tym zakresie jest brakiem formalnym, uzupełnianym w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej, jeżeli skargę wnosi osoba fizyczna uprawniona do działania w imieniu osoby prawnej, jest niewątpliwie odpis z rejestru przedsiębiorców KRS. Dokument ten powinien być złożony w oryginale. Z kolei stosownie do art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału strona może złożyć odpis takiego dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie jej pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Ponadto pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. nr 168, poz. 1186, z późn. zm. - dalej: ustawa o KRS) do tego rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, jeżeli posiadają cechy umożliwiające ich weryfikacje z danymi zawartymi w rejestrze. Z obowiązku przedstawienia dokumentu mającego wykazać umocowanie do działania w imieniu podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców KRS nie zwalnia również treść art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS. Nie można bowiem uznać, że możliwość samodzielnego pobrania przez sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do rejestru czyni wezwanie do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS działaniem zbędnym, co w konsekwencji powoduje niemożność odrzucenia skargi z powodu niewywiązania się z tego obowiązku. Podkreślić należy, że to na stronie, stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., spoczywa obowiązek wykazania nie tylko umocowania do działania w imieniu spółki prawa handlowego konkretnych osób fizycznych wchodzących w skład organu zarządzającego, ale i sposobu jej reprezentacji w przypadku zarządu wieloosobowego. Zatem Sąd nie miał obowiązku poszukiwać takich informacji we własnym zakresie; nie można również uznać, że są to fakty znane sądowi z urzędu. (por. postanowienia NSA: z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I FSK 650/13, z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 2737/13 – orzeczenia przywołane w postanowieniu NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 654/14 - dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji wezwał skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi w powyżej opisanym zakresie, jednak brak ten nie został uzupełniony. W konsekwencji stanowiło to podstawę do odrzucenia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Niezależną podstawą do odrzucenia skargi na podstawie powołanego wyżej przepisu był fakt, gdyż zgodnie z treścią art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 p.p.s.a.). Pismem takim, zgodnie z treścią art. 230 § 2 p.p.s.a., jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (opłata adiacencka w określonej wysokości), brak podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny skargi, który strona jest zobowiązana usunąć w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2008 r. syn. akt I GSK 885/07 - dostępne jw.). Jak wynika z treści przedmiotowej skargi, strona skarżąca kwestionuje decyzję, którą ustalono w stosunku do niej opłatę adiacencką, jednak nie sprecyzowała, czy kwestionuje całość nałożonej opłaty czy tylko jej część. W związku z powyższym strona skarżąca został wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, czego w wyznaczonym terminie nie uczyniła. W tym stanie rzeczy, wobec nieuzupełnienia w terminie powyższych braków formalnych skargi, Sąd orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. /-/ T. Świstak