II SA/Po 986/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. D. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zwolnienia ze służby; I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny, II. określa, że zaskarżony rozkaz personalny nie może zostać wykonany. Komendant Powiatowy Policji w C., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687), zwolnił ze służby z dniem [...] r. [...] M. D. Decyzji powyższej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że w dniu [...] r. na drodze [...], M. D., będąc poza służbą i kierując skuterem marki Qinqi nie dostosował prędkości do warunków ruchu i wywrócił pojazd, dokonując tym samym przestępstwa określonego w art. 178a § 1 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 r. Kodeks Karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), dalej jako "KK". Mając powyższe na względzie w dniu [...] r. wszczęto postępowanie w sprawie jego zwolnienia ze służby. W toku prowadzonego postępowania przesłuchano funkcjonariuszy – [...] B. S., [...] P. D., [...] P. M., [...] D. N., [...] I. K., [...] M. Z. oraz [...] A. F., którzy opisali swój udział w obsłudze zdarzenia mającego miejsce w dniu [...] r. Ponadto przesłuchano J. K., który był pierwszą osobą na miejscu zdarzenia, jak i samego M. D., który jednakże odmówił złożenia wyjaśnień. Do akt sprawy załączono również notatkę służbowa [...] A. M. z Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu, która brała udział w ustaleniach okoliczności kierowania w stanie nietrzeźwym pojazdem mechanicznym przez powołanego powyżej funkcjonariusza, a z której wynika, że wszelkie działania funkcjonariuszy w dniu [...] r. uznać należało za prawidłowe. Znajdujące się w aktach sprawy wyniki analizy próbek krwi pobranej w dniu [...] r. od M. D., dokonane przez Uniwersytet Medyczny w Poznaniu – Katedrę i Zakład Medycyny Sądowej wskazały na wynik 3,34 promila alkoholu etylowego we krwi o godzinie 18.30 oraz 3,04 promila o godzinie 19.30. Organ podniósł również, że z pisma Prokuratury Rejonowej w C. z dnia [...] r. wynika, że w dniu [...] r. wszczęte zostało przeciwko M. D. postępowanie w sprawie prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwym. W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że spełniona została przesłanka zwolnienia ze służby określona w art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji, jaką jest oczywiste popełnienie czynu o znamionach przestępstwa, które uniemożliwia pozostanie w służbie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. D. podnosząc, że prowadzone postępowanie miało od samego początku doprowadzić do wydalenia go ze służby. Komendant zaniechał wyjaśnienia wszystkich okoliczności zdarzenia oraz nie wziął pod uwagę faktu, że skarżący do chwili obecnej nie popełnił przestępstwa i znane mu są zasady etyki zawodowej. Jak wyjaśnił skarżący, jedynym jego przewinieniem było pchanie w stanie nietrzeźwości zepsutego motoroweru, co wypełnia znamiona wykroczenia, jakim jest stwarzanie zagrożenia ruchu. Fakt zawiadomienia pogotowia, przez bezstronnego świadka, spowodowało lawinę, która ma na celu zdyskredytowanie skarżącego. Podniesiono również, że w opinii Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa Wielkopolskiego organ powinien był wstrzymać się z wydaniem decyzji o zwolnieniu policjanta do czasy wydania przez niezawisły sąd prawomocnego wyroku w sprawie. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w C. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia podniesiono, że z przekazanych organowi odwoławczemu materiałów wynika, że w dniu [...] r. na drodze [...], M. D. – funkcjonariusz przebywając na zwolnieniu lekarskim, prowadził pojazd mechaniczny – skuter marki Qinqi będąc w stanie nietrzeźwości i nie dostosowując prędkości do warunków panujących na drodze wywrócił go, naruszając tym samym art. 178a § 1 KK. Złożone w toku postępowania zeznania [...] B. S. oraz [...] P. D., którzy realizowali czynności na miejscu zdarzenia drogowego, wskazują że w dniu [...] r. około godz. 15.30 dyżurny Komendy Powiatowej Policji w C. skierował ich na zdarzenie, do którego doszło na trasie [...]. Po przybyciu na miejsce zastali zgłaszającego J. K., który oświadczył im, że jadąc od strony miejscowości [...] w kierunku miejscowości [...], po wyjechaniu z łuku drogi zauważył leżący motorower oraz leżącego na poboczu mężczyznę. Od wymienionego uzyskali informacje, iż osoba poszkodowana została już przez karetkę pogotowia przewieziona do szpitala. Funkcjonariusze zeznali dalej, że po wysłuchaniu zgłaszającego na okoliczność zdarzenia sporządzili szkic miejsca a także oględziny miejsca zdarzenia oraz motoroweru marki Qinqi. W międzyczasie funkcjonariusze uzyskali informacje, że poszkodowanym w wyniku zdarzenia jest funkcjonariusz Komendy Powiatowej w C. – [...] M. D. Przesłuchani w dniu [...] r. [...] P. M., [...] I. K. i [...] M. Z. (funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w C.) zeznali, że w dniu [...] r. około godz. 16.00 z polecenia Dyżurnego udali się do Szpitala Powiatowego w C., gdzie przewieziona została osoba ze zdarzenia drogowego na trasie [...]. W szpitalu ustalili, że osobą przywiezioną ze zdarzenia jest funkcjonariusz – M. D. O tym fakcie poinformowany został Dyżurny Komendy Powiatowej Policji w C. Jeszcze w szpitalu M. D. poddany został badaniu alkotestem. Badanie przeprowadzone zostało tylko raz, gdyż M. D. odmówił ponownego badania oraz podpisania protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym. Wobec powyższego od funkcjonariusza dwukrotnie, w odstępie godzinnym, pobrano krew w obecności prokuratora. Jak zeznali dalej policjanci M. D. nie wypowiadał się na temat zdarzenia drogowego. Przesłuchany w dniu [...] r. J. K. (który pierwszy znalazł się na miejscu zdarzenia) zeznał, że w dniu [...] r. ok. godz. 14.00 wracał z P. do miejscowości K. Na drodze pomiędzy miejscowościami [...] i [...], na poboczu zauważył leżący skuter oraz osobę, która jak stwierdził uległa wypadkowi. Wobec powyższego natychmiast wezwał pogotowie ratunkowe, a mężczyznę poprosił, aby cierpliwie zaczekał na karetkę i wykonywał jak najmniej czynności ruchowych. Świadek zeznał, że w chwili obecnej nie może z całą pewnością stwierdzić, że czuł woń alkoholu od tego mężczyzny. W momencie przesłuchania nie mógł on też stwierdzić, czy wcześniej jadąc drogą mijał tego kierowcę, który później leżał na poboczu. Po przyjeździe karetki mężczyzna został przewieziony do szpitala. Komendant wskazał przy tym, że J. K., przesłuchany w dniu zdarzenia wskazał, że jadąc około godz. 14.30 drogą z [...] do [...], na wylocie z [...] dogonił kierowcę na srebrno – czarnym skuterze. Wyprzedził on ten skuter, a następnie zatrzymał się w miejscowości [...] żeby kupić truskawki. Gdy stal przy ulicy, przejechał ten motorowerzysta. Następnie świadek wsiadł w samochód i pojechał drogą na [...]. Gdy dojeżdżał do pierwszego zakrętu za [...], zauważył po lewej stronie leżący skuter, pod którym leżał mężczyzna Świadek wskazał również, że był to ten sam skuter, który wcześniej wyprzedzał, natomiast od mężczyzny wyczuwalna była woń alkoholu. Komendant wyjaśnił również, że M. D. odmówił złożenia wyjaśnień. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że w przedmiotowym postępowaniu, w trosce o jak najdokładniejsze wyjaśnienie wszelkich okoliczności zdarzenia, za zgodą Prokuratury Rejonowej w C. do akt włączono kopie materiałów zebranych w ramach prowadzonego postępowania przygotowawczego. Wynika z niego, że przeprowadzone badanie próbek krwi pobranych od. M. D. wykazało 3,34 promila alkoholu etylowego w próbce pobranej w dniu [...] r. o godz. 18.30 i 3,04 promila alkoholu etylowego w próbce pobranej tego samego dnia o godz. 19.30. Podniesiono również, że w aktach sprawy znajduje się opinia Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów, wskazująca, że zasadnym byłoby wstrzymanie się z podjęciem decyzji o zwolnieniu policjanta do czasu wydania przez niezawisły sąd prawomocnego wyroku w sprawie. Mając na względzie powyższe ustalenia Komendant uznał, że zwolnienie M. D. ze służby uznać należało za zasadne, bowiem popełnienie zarzucanego mu czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie z uwagi na interes społeczny wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy. Zebrany w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym materiał jednoznacznie wskazuje na popełnienie przez M. D. czynu o znamionach przestępstwa, a wyjaśnienie zawarte w jego odwołaniu, jakoby motorower był jedynie pchany w związku z awarią, traktować należy jedynie jako jego linię obrony. Jak wyjaśniono, powyższa wersja wydarzenie nie została również uznana za wiarygodną w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu przygotowawczym bowiem w dniu [...] r. w Prokuraturze Rejonowej w C. wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów [...] M. D. o przestępstwo z art. 178a § 1 KK. Komendant podkreślił, że organ pierwszej instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy potrzebne do wydania decyzji i wykazał troskę o interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wydając decyzję o zwolnieniu M. D. słusznie kierował się interesem społecznym, a szczególnie dobrym interesem Policji. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji stanowi przepis o charakterze fakultatywnym i dlatego jego stosowanie pozostawiono uznaniu administracyjnemu przełożonych. Przepisy ustawy o Policji nie zawierają katalogu przestępstw, których popełnienie uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie, wobec czego w każdej sprawie obowiązkiem organu jest ustalenie, czy całokształt okoliczności popełnienia przestępstwa usprawiedliwia wniosek, że dalsze pozostanie policjanta w służbie jest niemożliwe. Także oczywistość popełnienia przestępstwa musi być oceniana w każdej indywidualnej sprawie, natomiast oczywistość ta ma miejsce wtedy, gdy nie nasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, iż policjant dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa. W przedmiotowej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości wykazano oczywistość popełnienia przez M. D. przestępstwa określonego w art. 178a § 1 KK, gdyż bezspornym jest, że w dniu [...] r. funkcjonariusz prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości i nie dostosowując prędkości do warunków drogowych ruchu drogowego wywrócił go. Policjant popełnił więc przestępstwo postrzegane w opinii publicznej jako czyn o wysokiej szkodliwości, który w dodatku zawsze popełniany jest z winy umyślnej. Tym samym utracił on przymiot osoby o nieposzlakowanej opinii, co zgodnie z art. 25 ustawy o Policji, jest jednym z warunków koniecznych do pełnienia służby w Policji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. D. wnosząc o jej uchylenie, jak i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie art. 39 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnie i zwolnienie policjanta ze służby, pomimo braku prawomocnie zakończonego postępowania w sprawie popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa; naruszenie art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i dokonanie nieprawidłowej oceny spełnienia przesłanek uprawniających do zwolnienia ze służby; naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1, art. 107 § 3 oraz art. 140 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i braku rozważania wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Uzasadniając skargę wyjaśniono, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala przyjąć oczywistości popełnionego czynu oraz wyjaśniono, że podstawą zwolnienia może być jedynie prawomocny wyrok skazujący wydany w postępowaniu karnym. Z uwagi na toczące się postępowanie karne nie można więc przyjąć z całą stanowczością, że zarzucane skarżącemu czyny zostały przez niego popełnione. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił dodatkowo, że w sprawie istniała możliwość zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ustawy o Policji, jednak z niej nie skorzystano, decydując się na zwolnienie go ze służby w oparciu o treść art. 41 ust. 2 pkt. 8 powołanej powyżej ustawy. Za koniecznością zwolnienia skarżącego ze służby przemawiał w szczególności interes publiczny Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości decyzji Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] r., mocą której utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] r., o zwolnieniu ze służby z dniem [...] r. sierżanta sztabowego M. D. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Użycie przez ustawodawcę w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zwrotu, iż policjanta można zwolnić przy spełnieniu przesłanek określonych w powyższym przepisie, oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że przepis art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji był przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z dnia 02 września 2008 r., w sprawie K 35/06, OTK-A 2008, Nr 7, poz. 120) uznał jego zgodność z art. 2, 31 ust. 3 Konstytucji oraz brak jego niezgodności z art. 5, art. 42 ust. 3 Konstytucji oraz art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 5 i 14 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Trybunał uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie zastrzegł, że niedopuszczalne jest zwalnianie policjantów ze służby przez ich przełożonych na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób automatyczny, w każdym przypadku stwierdzenia popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstw karnych lub karnoskarbowych, wbrew zawartym w nim przesłankom ocennym. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych). Jak powyżej wskazano, użycie przez ustawodawcę zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Decyzja podejmowana przez przełożonego powinna zatem uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.). Znajduje to swoje odzwierciedlenie w stanowisku Trybunału Konstytucyjnego, który podkreśla, że popełnienie przez policjanta czynu musi być oczywiste, muszą zatem istnieć określone dowody na jego zaistnienie, nie tylko jego uprawdopodobnienie. Charakter czynu wypełniającego znamiona przestępstwa karnego lub karnoskarbowego musi także uniemożliwiać dalsze pozostawanie policjanta w służbie. Przełożony dyscyplinarny obowiązany jest ocenić zebrany w sprawie materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie. Wskazane powyżej wątpliwości dotyczące stosowania omawianego przepisu oraz szczególna dolegliwość stosowanej wobec funkcjonariusza Policji sankcji przemawiają za możliwością stosowania art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji wyłącznie w przypadkach niewątpliwych, ustalonych przy wykorzystaniu całokształtu instrumentów służących ustaleniu istotnych dla kwalifikacji normatywnej danego czynu jako typu przestępstwa objętego dyspozycją omawianego przepisu. Oczywistość popełnienia przestępstwa musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy i nie można pojmować tylko w świetle celów postępowania służbowego. Musi być ona zarazem tak samo rozumiana w postępowaniu służbowym, jak w postępowaniu karnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2007 r., I OSK 1077/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2012 r., I OSK 1206/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 02 marca 2010 r., III SA/Kr 668/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 06 grudnia 2011 r., III SA/Łd 1078/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 listopada 2007 r., II SA/Ke 568/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2007 r., II SA/Wa 2326/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 78/12). Wyjaśnienia wymaga również, że sąd administracyjny kontrolując legalność decyzji, wydanej w oparciu o treść art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji zobligowany jest zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany materiał dowodowy zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, a fakt jego popełnienia uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. Sąd nie może jednakże wyręczać organów administracji publicznej i samodzielnie dokonywać oceny zebranych dowodów. W szczególności nie może wskazywać, czy określonym dowodom lub wyjaśnieniom należało dać wiarę oraz czy znajdują swoje oparcie w pozostałych zgromadzonych dowodach. Przenosząc powyższe rozważania wskazać należy, że wydając zaskarżoną decyzję organ oparł się w większości na zeznaniach świadków. Mieć jednakże należy na względzie, że większość z nich została złożona przez funkcjonariuszy – [...] B. S., [...] P. D., [...] P. M., [...] D. N., [...] I. K., [...] M. Z. oraz [...] A. F., którzy opisali jedynie swój udział w obsłudze zdarzenia mającego miejsce w dniu [...] r. Jedynym świadkiem, który miał wiedzę na temat okoliczności samego zdarzenie był J. K. Swoje wyjaśnienia złożył on dwukrotnie – po raz pierwszy bezpośrednio po zdarzeniu w dniu [...] r., oraz po raz drugi, w dniu [...] r. Z pierwszych złożonych przez niego wyjaśnień wynikało, że widział on mężczyznę jadącego na skuterze znalezionym następnie przy skarżącym oraz, że udzielając pomocy skarżącemu wyczuwał od niego alkohol. Podczas przesłuchania w dniu [...] r. wskazał on natomiast, że nie mógł on z całą pewnością stwierdzić, że czuł woń alkoholu od tego skarżącego, jak również nie mógł on potwierdzić, że wcześniej widział skarżącego jadącego skuterem. Analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy oparł się w całości na pierwszych wyjaśnieniach świadka. Jednakże w jej uzasadnieniu nie wyjaśniono powodów, dla których uznani, że wyjaśnienia z dnia [...] r. uznać należało za wiarygodne oraz dlaczego późniejsze zeznania złożone [...] r. uznano za mniej wiarygodne. Sąd podkreśla, że rolą organu administracji publicznej jest zebranie oraz ocena całego zebranego materiału dowodowego. Co niezwykle istotne, konieczność dokonania jego oceny nie może przy tym być ograniczona jedynie do przedstawienia zgromadzonych dowodów, ale musi również wskazywać, że organ szczegółowo rozważył ich moc dowodową, w wyniku czego doszedł do przekonania, że spełnione zostały przesłanki zastosowania danej normy w sprawie. Konieczne jest więc ustalenie, że stan faktyczny sprawy nie pozostawia wątpliwości, co do prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie jest to o tyle istotne, że dla zastosowania przepisu, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji niezbędne jest ustalenie oczywistości popełnionego czynu. Samo wyliczenie dowodów oraz brak odniesienia się do zarzutów skarżącego, który wskazuje, że nie kierował pojazdem mechanicznym, lecz jedynie go prowadził, nie daje rękojmi, co do prawidłowości wydania decyzji o zwolnieniu ze służby. Kwestia ustaleń faktycznych musi bowiem wynikać z uzasadnienia decyzji, a nie może pozostawać w sferze domniemań. Innymi słowy z decyzji organu odwoławczego musi w sposób jasny wynikać, dlaczego w całości zaaprobował on wyjaśnienia J. K. złożone w dniu [...] r. oraz dlaczego uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uprawdopodabnia twierdzeń skarżącego, co do braku popełnienia czynu zabronionego. Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie wyjaśnił podstaw zwolnienia skarżącego ze służby. W szczególności zaniechał dokonania samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz wskazania, dlaczego oparł się na niektórych dowodach oraz dlaczego odmówił dania wiary innym zgromadzonym w sprawie dowodom. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji dopuścił się tym samym naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany jest do szczegółowego wyjaśnienia, dlaczego w świetle zebranego materiału dowodowego, uznał on zasadność zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.