II SA/Po 987/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "organ" lub "Samorządowe Kolegium Odwoławcze"), po rozpoznaniu odwołania A. C., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej również jako "Burmistrz") z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy. Wnioskiem z dnia [...] maja 2019 r. M. S. wystąpiła do Burmistrza [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...] w W. przy ul. [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. Burmistrz ustalił żądane warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołał się A. C., właściciel nieruchomości sąsiedniej oznaczonej geodezyjnie nr [...] podnosząc, że zaskarżona decyzja została oparta o wadliwie sporządzoną analizę, w której błędnie ustalono front działki zainwestowanej, a w konsekwencji błędnie wyznaczono obszar analizowany. Decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania wskazując na konieczność poprawnego wyznaczenia obszaru analizowanego oraz na powierzchowność przeprowadzonej analizy, w której zabrakło bliższej charakterystyki parametrów istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu - ze wskazaniem, na której działce jaka jest zabudowa oraz określenie dla planowanej inwestycji jedynie maksymalnych wartości poszczególnych wskaźników i parametrów przez co pozostają one niedookreślone. Burmistrza Miasta W. , po ponownym przeprowadzeniu postępowania, dnia [...] kwietnia 2021r. wydał decyzją nr [...] Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. C. zarzucając wadliwe doręczenie decyzji poprzez doręczenie jej bez załączników, prowadzenie postępowania bez zachowania zasady zaufania do organów wynikającej z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. - dalej "k.p.a."), naruszenie art. 107 §1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. wskazując, że dnia [...] lipca 2020 r. strona zmieniła swój pierwotny wniosek modyfikując uprzednią koncepcję zabudowy przedłożoną organowi w maju 2019r. Według obecnych planów inwestycja będzie charakteryzować się następującymi cechami: szerokość elewacji - 8m do 12m; wysokość krawędzi elewacji frontowej - 3,5m do 4,5m, a do kalenicy 8m do 9m; dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 25° do 45°; powierzchnia zabudowy - 90m do 11 Om wielkość pow. zabudowy do pow, działki - 10,49% do 12,82%; dostęp do drogi publicznej od strony dz. oznaczonej geodezyjnie nr [...]. Następnie organ wyjaśnił, iż granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, której stan aktualny potwierdzono na dzień [...] kwietnia 2020r. i nie jest on sporny. Kserokopia mapy wraz z wynikami analizy stanowią załączniki do decyzji. Nadto załącznikiem do decyzji jest mapa z zaznaczonym terenem objętym inwestycją i nieprzekraczalną linią zabudowy - aktualna na tę samą datę. Załączniki są poprawnie oznaczone i podpisane z upoważnienia Burmistrza Miasta W. . Wykonanie załączników na kserokopiach map określonych w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o plonowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2021 poz. 741 dalej jako "u.p.z.p.") uznano za uchybienie niemające wpływu na wynik sprawy, albowiem w materiale dowodowym sprawy znajdują się mapy zgodne z wymogami tego przepisu, a ich kserokopie są czytelne i odwzorowują teren objęty inwestycją, jak i obszar analizowany. Obszar analizowany wyznaczono zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164 poz. 1588 dalej jako "rozporządzenie") w odległości 150 m - trzykrotna szerokość frontowej granicy przedmiotowej działki wynoszącej 50m od strony ul. [...] (dz. nr [...]), wskazanej jako front działki. Szczegółowej analizie poddano 13 nieruchomości zabudowanych obejmujących 24 wyodrębnione działki geodezyjne, dla których określono parametry, wskaźniki i cech zabudowy. Analiza wykazała, że na terenie działek położonych w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa mieszkaniowo-usługowa, jaki zabudowa wielorodzinna, co wskazuje niewątpliwie na kontynuowanie funkcji zamierzenia inwestycyjnego wnioskującej. Na podstawie analizy ustalono, że: - wskaźnik wielkości powierzchni analizowanej szczegółowo zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi średnio 23,4% (od 17,3% do 49,1%), a dla zabudowy jednorodzinnej 23,5% - powierzchnię zabudowy działki objętej wnioskiem urbanista określił w granicach od 20% do 23% (łącznie z zabudową obecnie istniejącą) - średnia szerokość elewacji frontowej istniejącej zabudowy wynosi 18,8 m ( od 9 m do 36m), a dla zabudowy jednorodzinnej 10,1 m - dla wnioskowanego budynku urbanista uznał za dopuszczalną szerokość elewacji od 8m do 12m i tak ustalono w decyzji, - wysokość głównej kalenicy istniejącej zabudowy urbanista ustalił od 4m do 13m , a dla zabudowy jednorodzinnej od 4m do 8m - dla planowanego budynku określono ten parametr dla wnioskowanej inwestycji w granicach od 3,5m do 4,5m, - geometria dachów i kąt nachylenia głównych ich połaci dla istniejącej zabudowy mieszkalnej to dachy dwuspadowe i wielospadowe, a także płaskie - dla budynku planowanego ustalono dachy dwuspadowe o kącie nachylenia 20°- 35°, - wysokość głównej kalenicy w obszarze analizowanym wynosi od 8m do 13m, a ustalona dla wnioskowanej inwestycji 8m do 9m. Szczegółowe wyliczenia w tym zakresie znajdują się w analizie urbanistycznej, a przyjęte wielkości zostały uzasadnione. W kwestii linii zabudowy organ wyjaśnił, iż na terenie analizowanym linia zabudowy dla budynków jednorodzinnych to 4m do 6m - nieprzekraczalna linie zabudowy wskazał jako 5 m od granicy terenu objętego wnioskiem z ul. [...], a obowiązująca linia zabudowy rozumiana jako linia, na której musi stanąć dowolny odcinek ściany frontowej projektowanego budynku - dopuszcza się wysunięcie schodów zewnętrznych, zadaszeń, przed wejściem, okapów, gzymsów, balkonów) w odległości 4m. Ustalone parametry i wskaźniki w ocenie Kolegium są poprawne, a decyzja jest zgodna z wnioskiem stron, który w toku postępowania podlegał modyfikacji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, iż wydana decyzja jest zgodna ze zmodyfikowanym w toku postępowania wnioskiem strony, obszar analizowany został wyznaczony poprawnie, co Kolegium analizowało wyżej. Organ wyjaśnił, iż brak doręczenia stronie załączników graficznych do decyzji jest uchybieniem, ale niemającym wpływu na wynik sprawy. Organ zaznaczył, iż reguła doręczania załączników w konkretnych sytuacjach może - ze względów praktycznych i ekonomicznych - doznawać wyjątków. Taki pogląd jest akceptowany w orzecznictwie sądowym (II OSK [...]; II SA/Bk [...]; II SA/Po [...]) i podziela go skład orzekający w niniejszej sprawie. Kolegium uznało, że dla zapewnienia stronom możliwości skontrolowania prawidłowości poczynionych w toku postępowania ustaleń, których wyrazem jest m.in. treść załącznika graficznego do decyzji, organ orzekający na podstawie art. 10 k.p.a., pismem z dnia [...] stycznia 2021r. poinformował o zgromadzeniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji, umożliwił zapoznanie się z aktami sprawy w realnym, gwarantującym skorzystanie z tego prawa terminie i dał możliwość wypowiedzenia się, a uprzednio, tj. dnia [...] stycznia 2021r. w toku indywidualnego spotkania z odwołującym się, wyjaśniał szczegóły prowadzonego postępowania. W toku zapoznawania się z materiałem dowodowym sprawy dostępna była także treść analizy, łącznie z jej załącznikiem tabelarycznym charakteryzującym cechy działek przyjętych do analizy porównawczej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł A. C. zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj: - art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji w sposób niezgodny z przepisami rozporządzenia; - § 3 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że działka nr [...] w W. ma dwa fronty i dwie linie zabudowy, a w konsekwencji nieprawidłowo wytyczono obszar analizowany. - § 4 ust. 1 oraz § 5 rozporządzenia poprzez niewyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich nr [...] - § 3 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieprawidłowe sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu polegające na nieprawidłowym wytyczeniu obszaru analizowanego oraz doborem takich działek, które odpowiadałaby żądaniom inwestorki i pozwoliły na uzyskanie pożądanych parametrów pozwalających na realizację inwestycji zaburzającej istniejący ład przestrzenny; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - naruszenie przez organ I -instancji art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w szczególności niezbadanie prawidłowości ustalenia frontu działki, zaniechanie ustalenia stanu istniejącego i pominięcie okoliczności, że działka podlegająca inwestycji ma już ustalony front od strony ulicy [...] w W. , co ogranicza możliwość wskazania drugiego - dłuższego boku działki jako frontu, od którego będzie odbywał się główny wjazd na nieruchomość; - naruszenie przez organ I -instancji art. 42 w zw. z art. 107 6 k.p.a. poprzez niedokonanie prawidłowego doręczenia decyzji wszystkim stronom postępowania; - naruszenie przez organ II -instancji art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia okoliczności związanych z brakiem doręczenia Skarżącemu kompletnych załączników do decyzji oraz nieodniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania, w szczególności do kwestii różnicy pomiędzy projektem decyzji o warunkach zabudowy jaki doręczono stronom a ostatecznej treści decyzji, w tym rozbieżnej treści załącznika obejmującego analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także zarzutu doboru w analizie porównawczej działek niecharakterystycznych w sąsiedztwie o nr [...] i [...], które pozwoliły uzyskać pożądane dla inwestycji parametry. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Burmistrza Miasta W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego powiększonego o obowiązująca stawkę podatku od towarów i usług na rzecz Skarżącego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił Skarżącemu wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2022 r. Skarżący wskazał, iż w wiadomości e-mail pracownik Urzędu Miejskiego W. potwierdził, że załączniki do sprawy [...] zostały sporządzone w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach - jeden otrzymał Wnioskodawca, a drugi znajduje się w aktach sprawy. Tym samym, w ocenie Skarżącego, potwierdzono, że żadnej z pozostałych stron postępowania, w tym Skarżącemu, nie doręczono kompletnej decyzji wraz z załącznikami. Skarżący wskazał, iż w aktach sprawy brak jest również prawidłowo oznaczonych załączników do decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021r. Trudno jest się zorientować, które mapy stanowią załączniki do projektu decyzji, a które są ostateczne. Dla przykładu na jednej z map odłożonej w foliowej koszulce zaznaczono zielonym markerem działki, które zostały umieszczone w tabeli w Załączniku nr [...] Wyniki analizy. Jednak działki o numerach [...], a przede wszystkim [...] i [...] nie zostały na mapie zaznaczone, a znalazły się w tabeli. Natomiast działka numer [...] została na mapie zakreślona, a pominięta w tabeli. Świadczy to o doborze do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wybranych działek w celu uzyskania parametrów, które odpowiadałaby żądaniom inwestorki i w rezultacie umożliwiły wybudowanie drugiego domu wolnostojącego z osobnym wjazdem na nieruchomość o powierzchni zabudowy 100 m2. Skarżący podniósł ponadto, iż w uzasadnieniu decyzji wskazano, że została wydana na wniosek złożony w dniu [...] maja 2019 r. (k.9) . Tymczasem postępowanie zapoczątkowane wnioskiem dnia [...] maja 2019 r. zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2019r., następnie uchylonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja [...] października 2019 r. Obecne postępowanie toczy się na wniosek złożony w dniu [...] lutego 2020 r., zmodyfikowany [...] grudnia 2020 r., o którym w ogóle w uzasadnieniu nie wspomniano. Ta istotna pomyłka organu administracji budzi wątpliwość, który w istocie wniosek był przez organ rozpatrywany. Skarżący nadmienił, iż w jednym z pism w aktach sprawy (z dnia [...] kwietnia 2022 r.) inwestorka przyznała, że przed realizacją inwestycji nastąpi podział nieruchomości na dwie działki niezależne od siebie. Zdaniem Skarżącego w tej sytuacji wydana decyzja o warunkach zabudowy w ogóle nie uwzględnia planowanego podziału działki. Taki podział powinien zostać przeprowadzony w pierwszej kolejności i zatwierdzony poprzez decyzję administracyjną Burmistrza [...]. Wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podział działki musi być zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. W obecnym stanie rzeczy nie wiadomo, czy taki podział jest możliwy. Żadna z sąsiednich działek nie została podzielona, zatem nie ma takiego układu geodezyjnego, do którego planowany podział mógłby nawiązywać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (ust. 3). Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021, poz. 735 ze zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741 – zwanej dalej "u.p.z.p.") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 – dalej jako: rozporządzenie). Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym statuuje zasadę, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ("m.p.z.p.") określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – zob. art. 4 ust. 2 i art. 59 u.p.z.p. – czyli, jak wynika z art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p., decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że inwestor (osoba, która zamierza dokonać zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych), w przypadku braku m.p.z.p., w pierwszej kolejności powinien wystąpić o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Teren inwestycji określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zasadnie przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Określa ona podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Decyzja o warunkach zabudowy terenu zastępuje na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia. Organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom, wynikającym z przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej z ustawowych przesłanek, wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., którymi są (w dacie wydania zaskarżonej decyzji): 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Jej sporządzenie ma fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest podstawowym dowodem, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w jej części tekstowej rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami ww. rozporządzenia przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Stanowią one swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy. Dlatego też w aktach postępowania administracyjnego musi znaleźć się taka analiza i to zawierająca część tekstową i graficzną. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (tj. włączonej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, posiadającej stosowną klauzulę, w skali 1:500 lub 1:1.000), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Oceniając sporządzoną w niniejszej sprawie analizę zauważyć należy, iż zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia analiza, jako integralna część decyzji o warunkach, składa się z części opisowej i z części graficznej sporządzonej na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Załączniki zostały prawidłowo opisane i podpisane. Z tych też względów zarzut braku prawidłowo oznaczonych załączników do decyzji Burmistrza nie znajduje uzasadnienia. W tym miejscu wskazać należy, iż co prawda załącznik graficzny znajduje się w koszulce razem z analizą urbanistyczną, to jednakże powyższe nie powoduje żądanych trudności w jej identyfikacji, gdyż każda z map jest opisana. Jedna z map stanowi załącznik graficzny do analizy (opis z legendy), a druga to załącznik graficzny do decyzji (opis w legendzie naniesionej na mapie). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja zawiera wymagane prawem załączniki - mapę zasadniczą w skali 1:1000 z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji jak i część graficzną oraz tekstową analizy funkcji i cech zabudowy działek. Ponadto została sporządzona przez uprawnionego urbanistę (nr wpisu [...], zaświadczenie k. 99 akt administracyjnych). Omawiając zagadnienie prawidłowości wyznaczenia obszaruanalizowanego, a jednocześnie odnosząc się do zarzutu skargi przyjęcia błędnego frontu działki, wskazać należy, iż myśl § 2 pkt 5 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organy – przepis ten został uchylony z dniem [...] stycznia 2022 r., a więc po wydanie zaskarżonych decyzji), przez front działki należy rozumieć "część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę". Jak słusznie wskazał Skarżący już samo brzmienie zacytowanego przepisu wskazuje, że może być tylko jeden front działki, a to oznacza, że w sytuacji, gdy co najmniej dwa boki działki przylegają do dwóch dróg, należy wskazać ten, który istotnie będzie jej frontem, a następnie punktem odniesienia dla dalszej analizy. Rolą organu administracji publicznej jest, zgodnie z art. 7 k.p.a., aby doprowadzić do ustalenia, który bok działki stanowi jej front. To stanowisko jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie. "W związku z tym, iż teren inwestycji winien mieć jeden front, w sytuacji gdy usytuowanie działki jest tego rodzaju, że przylega ona do dwóch lub większej liczby dróg, a organ ma wątpliwości, z której strony będzie wjazd główny lub wejście na działkę, na której ma być realizowana planowana inwestycja, jest on obowiązany wezwać inwestora do złożenia stosownych wyjaśnień." (wyrok NSA z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 555/10, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Jednakże w niniejszej sprawie należy podkreślić, iż o zakwalifikowaniu danej części działki jako frontu nie decyduje fizyczne "przyleganie" do drogi publicznej, lecz wybór przez inwestora szlaku komunikacyjnego, którym ma odbywać się dojazd do drogi publicznej (wyrok NSA z 3.10.2019 r., II OSK 2730/17, LEX nr 2865961). Tym samym aby zweryfikować prawidłowość ustaleń organów, należało zatem ustalić, gdzie wedle intencji Wnioskodawcy, zlokalizowany ma być - główny - wjazd i wyjazd z działki celem obsługi komunikacyjnej planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W świetle wniosku o ustalenie warunków zabudowy organy prawidłowo przyjęły, że frontem działki budowlanej jest ta cześć działki, która przylega do nr [...]. Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż fakt, że na przedmiotowej działce zrealizowana zabudowa i obsługa komunikacyjna odbywa się od strony ul. [...] nie może przesądzać, iż w niniejszej sprawie błędnie określono front działki. Skoro inwestor ma dostęp do drogi z dwóch stron działki, to składając wniosek o warunki zabudowy dla nowej inwestycji, to on określa od której strony będzie odbywać się główny wjazd dla nowego zamierzenia. Należy podkreślić, iż przepisy prawa nie stoją na przeszkodzie lokalizowania kilku inwestycji na jednym terenie, a co za tym idzie każda z realizowanych inwestycji może mieć odrębny wjazd, a co za tym idzie również front działki. Wobec prawidłowego przyjęcia frontu organy słusznie uznały, iż wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości 150 m jako trzykrotności szerokości frontowej granicy przedmiotowej działki wynoszącej 50m od strony dz. nr [...] jest zgodne z przepisami prawa. Tym samym organ w oparciu o sporządzoną analizę i przedłożone przez stronę dokumenty obowiązany był zbadać czy spełnione zostały łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż niewątpliwie działka ma dostęp do drogi publicznej poprzez projektowany zjazd z drogi gminnej o nr. ewid.[...] Również warunek odpowiedniego uzbrojenia uznać należy za spełniony, co wynika z opinii odpowiednich gestorów sieci tj pisma E. Sp. z o.o. nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., pisma M. Sp. z o.o. nr [...] z dnia [...] czerwca 2020r., oświadczenia P. Sp. z o.o., znak [...] z dnia [...] czerwca 2020r.. Ponadto w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne gdyż stosownie do treści art. 10a ustawy z dnia [...] lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1326) przepisów rozdziału 2 tej ustawy (zatytułowanego: Ograniczanie przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i nieleśne) nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Zatem skoro w niniejszej sprawie działka będąca przedmiotem wniosku położona jest w granicach administracyjnych Miasta W. (co wynika ze znajdującego się w aktach wypisu gruntów –k. 13), to tym samym uznać należy, że został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Ponadto Sąd podziela stanowisko organu, iż decyzja jest zgodne z przepisami odrębnymi, co spełnia przesłankę określoną w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Ponadto nie budzi wątpliwości Sądu, iż spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Odnosząc się natomiast do ostatniej przesłanki określonej art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wskazać należy, iż przepis ten wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ład przestrzenny konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Z. Niewiadomski (red.), C.H.BECK, Wydanie 7, Warszawa 2013, s. 506). W tym miejscu warto podkreślić, że przy analizie ustawowych przesłanek, wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., należy opowiedzieć się za funkcjonalną interpretacją pojęcia "działki sąsiedniej" przyjmując, iż wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym są działkami sąsiednimi. Takie samo, szerokie rozumienie, należy zastosować w odniesieniu do pojęcia "działki dostępnej z tej samej drogi publicznej" uwzględniając definicję zawartą w art. 2 pkt 14 u.p.z.p., gdzie przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Wszystkie działki, znajdujące się w obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 582/08, Lex nr 562841, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1555/08, Lex nr 529569). Podkreślić w niniejszej sprawie należy, iż pojęcia działki sąsiedniej nie można ograniczać tylko do działek zlokalizowanych przy tej samej drodze publicznej, tak jak tego chce organ. Pojęcie to należy odnosić do nieruchomości, czy też terenów położonych w okolicy i tworzących pewną całość. Przez pojęcie "działka sąsiednia" należy rozumieć nieruchomość znajdującą się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym pewną urbanistyczną całość (zob. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1890/17). Przy określaniu parametrów przyszłej inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy dopuszczalne więc będzie nawiązywanie także do cech tych nieruchomości niegraniczących bezpośrednio z przyszłą zabudową, które jednak znajdują się w obszarze tworzącym urbanistyczną całość (zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2266/17). Należy zatem stwierdzić, że wystarczające jest spełnienie przez działkę sąsiednią ogólnego wymogu dostępności do drogi publicznej. Skoro działka sąsiednia to nieruchomość znajdująca się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym pewną urbanistyczną całość, za oczywiste należy uznać, że dostępność z tej samej drogi nie oznacza, że działka sąsiednia musi być położona przy tej samej drodze publicznej, co teren, na którym ma powstać planowana inwestycja. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż w obszarze analizowanym działki sąsiednie są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż planowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna kontynuuje dominującą w obszarze analizowanym zabudowę jednorodzinna mieszkaniową. Odnosząc się natomiast do ustalonych parametrów zabudowy stwierdzić należy, iż zostały one określone prawidłowo, w oparciu o dane wynikające z analizy urbanistycznej. W myśl § 4 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 4 ust. 4). W niniejszej sprawie linię zabudowy ustalono na 4 m od działki drogowej nr [...] m od ul. [...]. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż tak określony parametr zabudowy nawiązuje wprost do lokalizacji istniejącej już na tej działce zabudowy. Warto w tym miejscu również wskazać, iż zabudowa na działce [...] zlokalizowana jest w zbliżonej odległości od działki [...] Tym samym w ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ zasadnie wyznaczył linie zabudowy jako kontynuację linii istniejącej na działkach sąsiednich. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż organ linie zabudowy od strony ul. [...] określił na 5 m a więc jako kontynuacje linii istniejącej na działkach 813, 814. Natomiast powyższe działki nie leżą przy działce drogowej 799. Z tych też względów organ określając powyższy parametr od działki drogowej 799 zasadnie nawiązał do zabudowy istniejącej na działce inwestycyjnej oraz działce nr [...]. Z powyższych względów zarzut naruszenia § 4 rozporządzenia nie zasługiwał na uwzględnienie. Zastrzeżeń Sądu nie budzi również określenie parametru wielkości powierzchni zabudowy na 20-23 % z zaznaczeniem, iż dotyczy on łącznie planowanej i istniejącej zabudowy na działce. Zgodnie z treścią § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się jednak wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). Jak wynika z analizy urbanistycznej wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi w obszarze analizowanym średnio 23,4% (od 17,3% do 49,1%), a dla zabudowy jednorodzinnej 23,5%. Tym samym określenie powyższego parametru nastąpiło zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia. Dalej wskazać należy, iż w obszarze analizowanym szerokość elewacji frontowej kształtuje się na poziomie od 9 m do 36m , przy czym średnio szerokość elewacji frontowej wynosi 18,8 m ( od 9 m do 36m), a dla zabudowy jednorodzinnej 10,1 m. Zgodnie z treścią § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. Tym samym dopuszczalne byłoby ustalenie w zaskarżonej decyzji szerokości elewacji frontowej na poziomie od 8,0 m do 12,0 m. Odnośnie wysokości budynku wskazać należy, iż zgodnie z treścią § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Na działce bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji tj. dz. nr [...] wysokość górnej krawędzi elewacji wynosi 4 m (wysokość kalenicy 8 m), na działce nr [...] (stanowiącej własność Skarżącego) wysokość górnej krawędzi elewacji wynosi 4,5 m (wysokość kalenicy 8 m), a na działce nr [...] wysokość ta wynosi 4m (9 m w szczycie). Zgodnie natomiast z treścią § 7 ust. 3 rozporządzenia jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Z tych też względów określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na 3,5 -4,5 m, a wysokości kalenicy na 8 -9 m uznać należy za zgodne z przepisami, gdyż nawiązuje wprost do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. Jak wynika z analizy urbanistycznej w obszarze analizowanym geometria dachów zabudowy mieszkalnej to dachy dwuspadowe i wielospadowe, a także płaskie. Z tych tez względów za prawidłowe uznać należy ustalenie tego parametru dla planowanego budynku jako dachu dwuspadowe o kącie nachylenia 20°- 35°, w szczególności jeżeli uwzględni się, iż w obszarze analizowanym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w większości charakteryzuje się właśnie takim parametrem. Z tych też względów nie ulega wątpliwości, iż wszystkie parametry zostały określone zgodnie z przepisami. Ponadto wskazać należy, iż analiza urbanistyczna zawiera niezbędne dane pozwalające na zweryfikowanie ich prawidłowości. W tym miejscu zaznaczyć należy, że prawo do zabudowy jest podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym, a nie decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego, a rozstrzygnięcie podejmowane po przeprowadzeniu postępowania jest warunkowane całkowicie ustalonym stanem faktycznym i przepisami prawa. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1542/09 – powołane orzeczenia są dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynika to z treści art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którymi nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wobec powyższego skoro w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, to organ nie miał prawa odmówić ich ustalenia. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia procesowego zauważyć należy, iż projekt decyzji wymagał uzgodnień i które zostały dokonane z Marszałkiem Województwa W. jako organem właściwym administracji Geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska jako organem właściwym w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przede wszystkim nietrafne okazały się zarzuty naruszenia art. 77 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ administracji dołożył wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizował wnikliwie sprawę. Odzwierciedlenie tej analizy znalazło swój wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w piśmie z dnia [...] lutego 2022 r. wskazać należy, iż Skarżący błędnie interpretuje datę wszczęcia postępowania. Fakt, iż poprzednia decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze powoduje, iż poprzednie postępowanie odżywa na nowo i rozpoznaniu podlega pierwotny wniosek. Również późniejsza modyfikacja wniosku nie powoduje, iż mamy do czynienia z nowym wnioskiem. Tym samym zarzutu dotyczące błędnego określenia daty wniosku jest całkowicie nieuzasadniony. Ponadto za nieuzasadniony należało uznać zarzut nie zakreślenia markerem wszystkich działek, które były przedmiotem analizy. To jakie działki zostały uwzględnione w analizie urbanistycznym wynika z analizy urbanistycznej. Natomiast fakt nie zaznaczenia "zielonym markerem" pomimo, że znajdują się w obszarze analizowanym pozostaje bez jakiegokolwiek znaczenia w sprawie. Istotne jest aby nieruchomości wzięte do analizy znajdowały się w obszarze analizowany, który to warunek został spełniony w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu pominięcia w tabeli działki [...] wskazać należy, iż działka ta została uwzględniona jako część nieruchomości zabudowy wielorodzinnej (poz. 7 tabeli) składającej się oprócz z ww. działki również z działek nr [...], [...], [...], [...], [...]. Warto w tym miejscu odnotować, iż w analizie prawidłowo wzięto pod uwagę całą nieruchomość, a nie poszczególne działki. Brak dokonania powyższego skutkować musiałoby uznaniem, iż niektóre nieruchomości, tak jak ma to miejsce w przypadku działki [...], zabudowane są w 100 %, co całkowicie mogłoby wypaczyć intensywaność istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Ponadto wskazać należy, iż bez znaczenia w sprawie pozostaje również kwestia planowanego podziału nieruchomości. Podkreślić należy, iż zamierzenie inwestycyjne dotyczy działki [...] jako całości. Na etapie rozpoznawania wniosku działka nie została podzielona z tych też względów przyszłe zamierzenia inwestora co do kształtu działki pozostają bez znaczenia w sprawie. Natomiast za zasadny ale pozostający bez wpływu na wynik sprawy Sąd uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez brak doręczenia załączników do decyzji. W niniejszej sprawie w aktach sprawy znajduje się zwrócona korespondencja, w której znajduje się wyłącznie decyzja bez załączników. Z tych tez względów nie ulega wątpliwości, iż Skarżącemu nie doręczono wymaganych prawem załączników do decyzji. Powyższe nie oznacza jednak, iż brak doręczenia powyższych załączników skutkować musi uchyleniem zaskarżonej edycji. Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z notatki służbowej (k. 96) Skarżący zapoznał się z treścią wyników analizy. Powyższe znajduje również potwierdzenie we wniesionych środkach odwoławczych, w których Skarżący odwołuje się do danych zawartych w analizie urbanistycznej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.