II SAB/Po 13/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. w przedmiocie nieprawidłowości w sprawie odejścia ze służby w Policji; postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). /-/ B. Drzazga Pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. w sprawie indywidualnej z wniosku z dnia [...] 2011r., skierowanego w trybie art. 233 k.p.a. do Prezesa Rady Ministrów z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie nieprawidłowości dotyczących odejścia S. K. ze służby w Policji. Podniósł przy tym, że jego wniosek z dnia 27 czerwca 2011 r. stanowił skargę w indywidualnej sprawie, o której mowa w art. 233 k.p.a. i w związku z tym obligatoryjne było wszczęcie postępowania administracyjnego. Uchylanie się zaś przez organ od załatwienia sprawy w przewidzianej prawem formie uprawniało stronę do złożenia skargi na bezczynność organu. Skarżący wniósł o zobowiązanie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji do merytorycznego zakończenia sprawy w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt organowi, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wydanie postanowienia sygnalizacyjnego na podstawie art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że pismem z dnia 9 września 2013 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi, w której wskazano, że na skutek jego wniosku z dnia 27 czerwca 2011 r. przeprowadzono postępowanie skargowo-wnioskowe na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a. Zaznaczono, że w zakresie tego postępowania nie stosuje się przepisów Działu II k.p.a., nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, lecz czynnością materialno-techniczną w postacie zawiadomienia o załatwieniu sprawy, które nie zostało przez ustawodawcę zaliczone do aktów i czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych. Równocześnie organ podał, że treść pisma skarżącego z dnia 27 czerwca 2011 r. nie zawiera elementów, które kwalifikowałyby sprawę jako indywidualną w rozumieniu art. 233 k.p.a. i w rezultacie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organ stwierdził też, że pełnomocnik skarżącego manipuluje zwrotem użytym przez organ w piśmie z dnia 9 września 2013 r., chcąc wywieść, że sprawa ma charakter indywidualny i powinien znaleźć do niej zastosowanie art. 233 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę S. K. jako niedopuszczalną należało odrzucić. Wyjaśnić należy, iż przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje: legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., takich jak decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, akty prawa miejscowego i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru. Sąd administracyjny jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek wydać decyzję, postanowienie lub inny indywidualny akt, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli skarg tzw. powszechnych (obywatelskich) wymienionych w art. 227 k.p.a., wnoszonych na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a. "Skargi i wnioski". Również w zakresie właściwości sądów administracyjnych nie pozostaje sposób załatwienia skargi powszechnej przez uprawniony organ (art. 237 § 1 i § 3 k.p.a.). W ocenie Sądu pismo skarżącego z dnia 27 czerwca 2011 r. skierowane do Prezesa Rady Ministrów jest w istocie skargą wniesioną w trybie przewidzianym w Dziale VIII k.p.a. Skarżący przedstawiając w niej okoliczności odejścia ze służby w Policji, skarży się na działania przełożonych, które do tego – jak twierdzi – doprowadziły. Jednocześnie skarżący w piśmie tym nie domagał się wszczęcia postępowania administracyjnego, rozpoznania sprawy indywidualnej, o której mowa w Dziale II k.p.a., czy art. 233 k.p.a. W ocenie Sądu zarówno z tegoż pisma z dnia 27 czerwca 2011 r., jak i ze skargi wniesionej w niniejszej sprawie na bezczynność Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji nie sposób wywieść, iżby skarżący domagał się wszczęcia przez organ postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej. Nie wskazał on, jaki miałby być przedmiot tegoż postępowania, podstawy prawnej jego wszczęcia i prowadzenia i czego w istocie miałoby ono dotyczyć, poza ogólnym wyrażeniem uwag co do nienależytego sprawowania przez Komendanta Miejskiego Policji w Poznaniu funkcji przełożonego wobec skarżącego. W związku z powyższym nie sposób uznać, aby skarga wniesiona przez S. K. w niniejszej sprawie mieściła się w granicach kognicji sądu administracyjnego, o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, iż brak jest możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2011 r., II OSK 2692/11, Lex nr 1110181), a taką skargą – w ocenie Sądu – było wspomniane pismo skarżącego z dnia 27 czerwca 2011 r. Zasadą jest, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi, o której mowa w art. 246 § 1 k.p.a. W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu (por. postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r., I OSK 318/13, Lex nr 1305299). W związku z powyższym, uznając skargę S. K. wniesioną w niniejszej sprawie za niedopuszczalną Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w punkcie I postanowienia. Sąd zwrócił jednocześnie skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., z uwagi na jej odrzucenie (punkt II sentencji postanowienia). /-/ B. Drzazga