II SAB/Po 131/15

Dnia 10 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2016 roku sprawy ze skargi E. L. na bezczynność A sp. z o.o. z siedzibą w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od A sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. E. L., reprezentowana przez pełnomocnika (dalej: "Wnioskodawczyni" lub "Skarżąca"), działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (dalej "u.d.i.p."), zwróciła się wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. do Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawczyni zobowiązała Spółkę do udostępnienia informacji w postaci treści decyzji wydanych na rzecz Spółki na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w 2014 r. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej przesłano na adres e-mail Spółki, jednakże pozostał on bez odpowiedzi. Wnioskowana informacja nie była także ujawniona na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Spółki. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Wnioskodawczyni złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Spółki, wnosząc o: 1) zobowiązanie Spółki do rozpoznania wniosku Skarżącej z dnia [...] października 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2) stwierdzenie, że Spółka dopuściła się bezczynności; 3) stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) przyznanie sumy pieniężnej w kwocie 500 zł; 5) przeprowadzenie uzupełniającego dowodu; 6) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 7) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Spółka dopuściła się bezczynności. Nie odpowiedziała bowiem na złożony wniosek w 14-dniowym terminie, przewidzianym w przepisie art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jak również nie zawiadomiła o braku możliwości załatwienia wniosku w powyższym terminie, na podstawie przepisu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Niewykonanie powyższych obowiązków uzasadnia stwierdzenie, że Spółka pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Skarżącej. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Skarżąca cofnęła skargę na bezczynność, wskazując jednocześnie, że w dalszym ciągu wnosi o stwierdzenie, iż Spółka dopuściła się bezczynności. Skarżąca wskazał, że wnioskowana informacja została jej udzielona. W odpowiedzi na skargę oraz powyższe pismo z dnia [...] grudnia 2015 r. Spółka podniosła, że udostępniła Skarżącej żądaną informację. Wobec cofnięcia skargi Spółka wniosła o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "P.p.s.a."). Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Skarżąca wskazała, że podtrzymuje dotychczasowe wnioski i oświadczenia. Mając na uwadze niejednoznaczne w swej treści żądania zawarte w treści pism Skarżącej, Sąd wezwał ją do jednoznacznego sprecyzowania, czy wniosek o cofnięcie skargi z dnia [...] grudnia 2015 r. i pismo procesowe z dnia [...] grudnia 2015 r. stanowią: a) wniosek o cofnięcie skargi; b) wniosek o stwierdzenie, że skarżony organ dopuścił się bezczynności – pod rygorem przyjęcia, że pisma procesowe Skarżącej stanowią wniosek o cofnięcie skargi ze wszystkimi rygorami wynikającymi z art. 161 § pkt 1 P.p.s.a. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, Skarżąca doprecyzowała, że wnosi o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 P.p.s.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot sprawy odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania, 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Podkreślić należy, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi między innymi wówczas, gdy po złożeniu skargi na bezczynność organu, organ ten wyda w sprawie decyzję, bądź podejmie inne rozstrzygnięcie wstrzymujące bieg postępowania w sprawie, co wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas, gdy decyzja ta lub inne rozstrzygnięcie zostało podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1431/12; publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była bezczynność Spółki w zakresie udzielenia Skarżącej informacji publicznej w postaci treści decyzji wydanych na rzecz Spółki na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w 2014 r. Jak wynika z przekazanych Sądowi akt, w dniu wniesienia skargi organ pozostawał bezczynny w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia [...] października 2015 r. Stan ten jednak został usunięty po wniesieniu skargi, a przed przekazaniem skargi przez organ do Sądu. Nie budzi wątpliwości okoliczność, że bezczynność – będąca przedmiotem skargi – przestała istnieć po jej wniesieniu, ponieważ organ załatwił wniosek strony. W tym stanie rzeczy uwzględnić należało, że zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skoro wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej został już załatwiony, to postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i podlega w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Nie stało się jednak bezprzedmiotowe postępowanie sądowe w całości. Podjęcie działania przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie zwalnia Sądu z obowiązku rozważenia i dokonania oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz, w zależności od tej oceny, ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 259/15 i wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Ol 107/14; orzeczenia publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Stosownie bowiem do treści art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przedstawionych okolicznościach faktycznych sprawy Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że organ nieznacznie uchybił terminowi, określonemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.). Przy czym organ nie zignorował wniosku o udzielenie informacji publicznej, lecz po otrzymaniu skargi w tej sprawie, a jeszcze przed przekazaniem jej do Sądu rozpoznał wniosek skarżącej. Okoliczności te uzasadniają rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi w kwocie [...] zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie [...] zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, rozstrzygnięto w pkt III sentencji wyroku na zasadzie art. 201 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 490).