II SAB/Po 138/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie remontu drogi postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Drzazga Pismem z dnia 6 października 2014 r. F. K. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Starosty K. w sprawie – jak wskazał – "nieprawidłowości, jakie wystąpiły podczas remontu drogi powiatowej nr ... M.-D. oraz lokalizacji i budowy zatoki autobusowej i chodnika na zasypanej części rowu w m. D. K. na wysokości wjazdu i wejścia na naszą posesję". W odpowiedzi Starosta K. wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Wyjaśnił, iż roboty dotyczące przebudowy ciągu dróg powiatowych: drogi powiatowej od skrzyżowania z drogą wojewódzką nr ... do skrzyżowania z droga powiatową nr ... w m. Florentyna, drogi powiatowej nr ... na odcinku F.-G., drogi powiatowej nr ... G.-M., drogi powiatowej nr ... M.-D., drogi powiatowej nr ... D. – granica powiatu K. były prowadzone na podstawie zgłoszenia robót budowlanych z dnia ...2013 r. W ramach tych robót przed posesją F. K. w miejscu istniejącego przystanku autobusowego wybudowano zatokę autobusową wraz z chodnikiem i zjazdem do jego posesji. Starosta wskazał, że zatoka i chodnik zostały wykonane w granicach pasa drogowego zgodnie z projektem i zasadami sztuki budowlanej. Jednocześnie Starosta podał, że otrzymał od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zawiadomienie o kontroli prawidłowości budowy zatoki autobusowej i chodnika na drodze powiatowej nr ... w m. D. K. przez posesją F. K.. Przedmiotowa kontrola odbyła się 10 lipca 2014 r. i w jej wyniku Inspektor nie stwierdził nieprawidłowości związanej z budową zatoki autobusowej i chodnika przed posesją skarżącego. Pomimo to F. K. zwrócił się o wyjaśnienie nieprawidłowości, których według niego dopuszczono się przy tej budowie. Starosta zaznaczył, że odpowiadając skarżącemu wyjaśnił, że roboty te wykonano zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie naruszyły one własności i praw osób trzecich, a potwierdziła to kontrola Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Sąd pismem z dnia 30 stycznia 2015 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania skargi – w terminie 7 dni – poprzez podanie w jakiej konkretnie sprawie administracyjnej bezczynność Starosty Powiatowego w K. zaskarża do tutejszego Sądu, pod rygorem rozpoznania sprawy na podstawie treści skargi. Równocześnie Sąd pouczył skarżącego o treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.),dalej: p.p.s.a. W odpowiedzi F. K. podał, że "od zasypania części rowu i dewastacji z premedytacją przepustu pod wjazdem i wejściem na jego posesję w dniu 14 maja 2014 r. Starostwo Powiatowe w K. nie uczyniło nic, aby wyjaśnić i usunąć nieprawidłowości, jakie wystąpiły podczas remontu drogi powiatowej nr ... oraz zmiany lokalizacji i budowy zatoki autobusowej, chodnika i peronu na zasypanej części rowu i zniszczonego przepustu w m. D. K. na wysokości wjazdu i wejścia na jego posesję położoną na działce nr 281, obręb D. K., gm. M.". Skarżący wyjaśnił, że w piśmie z dnia 31 października 2014 r. Starosta K. stwierdził, że inwestor czyli Powiat K. wykonał roboty budowlane w pasie drogi powiatowej zgodnie z dokumentacją projektową na podstawie zgłoszenia robót budowlanych oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie naruszając własności i praw osób trzecich. Skarżący wskazał też, że przedmiotowa inwestycja została wykonana niezgodnie z projektem i wyjaśnił zakres niezgodności. Następnie stwierdził, że w świetle tego i wezwania Sądu o sprecyzowanie skargi wnosi o rozpatrzenie skargi jako skargi na bezprawie, jakiego dopuszczono się wobec niego począwszy od 14 maja 2014 r. do chwili obecnej tj. 9 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w takim przypadku, gdy przedmiotem bezczynności jest bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a., a więc niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi (postanowienie NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 496/08, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Skarga na bezczynność Starosty K. oznacza zgłoszony pod adresem tego podmiotu zarzut, że jako organ właściwy i kompetentny do załatwienia sprawy w formie rozstrzygnięcia przewidzianego art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., nie załatwił sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu podnoszona przez skarżącego w pismach kierowanych przez skarżącego do Starosty K. kwestia niezgodności wykonania robót budowlanych polegających na budowie zatoki autobusowej i chodnika w ramach remontu drogi powiatowej nr ... w m. D. K. przy należącej do niego nieruchomości z zatwierdzonym projektem budowlanym należy do właściwości rzeczowej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Zgodnie bowiem z art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) do zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Przepis art. 84a ust. 1 pkt 1 tej ustawy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmuje m.in. kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zważywszy zatem, że skarżący swój wniosek odnośnie nieprawidłowości przy remoncie drogi powiatowej nr ... w m. D. K. skierował do Starosty K. organ ten powinien był zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. przekazać sprawę niezwłocznie organowi właściwemu tj. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K.. Zważyć przy tym należy, że w obecnym stanie prawnym postanowienie o przekazaniu wniosku z art. 65 § 1 k.p.a. zostało zastąpione zwykłym pismem, przez co instytucja przekazania pisma w trybie art. 65 § 1 k.p.a. Dnia 11 kwietnia 2011 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Na mocy tej ustawy zmieniona została treść art. 65 § 1 k.p.a. Przepis ten w obecnie obowiązującym brzmieniu stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Art. 65 § 1 k.p.a. zdanie drugie w brzmieniu obwiązującym do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił natomiast, że przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przekazanie podania według właściwości podlegało zatem kontroli sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., następowało bowiem w formie postanowienia, na które służyło zażalenie. Z obecnie obowiązującego brzmienia art. 65 § 1 k.p.a. wynika zaś, że przekazanie podania do organu właściwego następuje w formie zwykłego pisma. Przekazanie podania do organu właściwego w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a. nie podlega zatem obecnie kontroli sądu administracyjnego. Przekazanie to nie jest dokonywane w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Nie stanowi również czynności, o jakiej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie rozstrzyga bowiem o uprawnieniach lub obowiązkach strony postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa. Pogląd o niedopuszczalności skargi w tym zakresie zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 stycznia 2012 r., I OSK 38/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl; również: postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2014 r., I OSK 1545/14, dostępny: jak wyżej). Z uwagi na to uznać należy, że pismo F. K. z dnia 27 maja 2014 r. skierowane do Starosty K. w niniejszej sprawie zostało skierowane do organu niewłaściwego, który powinien przekazać je pismem na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. To ten organ winien podjąć niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia, czy przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z prawem. Skarżący zaś będąc stroną postępowania prowadzonego przez Inspektora będzie miał możliwość czuwania m.in. nad terminowym załatwieniem przez właściwy organ sprawy. W świetle powyższych okoliczności uznać należało, że skarga w niniejszej sprawie na bezczynność Starosty K. jest niedopuszczalna i dlatego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. ją odrzucił. /-/ B. Drzazga