II SAB/Po 278/25

Dnia 21 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel (sprawozdawca) Sędzia WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi K. K. i A. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę K. K. i A. K. (dalej również jako: "wnioskodawcy" lub "skarżący") w piśmie z dnia 18 września 2025 r. (data wpływu podania od organu: 22 września 2025 r.) wystąpili z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej również jako: "PPIS", "PPIS w [...]" lub "organ") poprzez udzielenie odpowiedzi na 22 następujące pytania. 1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu? 2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego? 3. Według informacji od prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 4. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania całego kraju urzędu na przestrzeni ostatniego roku? 5. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania Państwa urzędu i całego kraju na przestrzeni ostatnich 5 lat? 6. Czy w statystykach Państwa urzędu, jak i całego kraju rozróżnia się przypadki gruźlicy poszczepiennej? Jeśli tak, to ile takich było (w zakresie pytań 4 i 6), a jeśli nie, to co jest przyczyną braku takiego rozróżnienia? 7. Z jakiego powodu Główny Inspektor Sanitarny w przypadku wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego po szczepieniu przeciwko gruźlicy nie zaleca wykonywać posiewu w kierunku prątka szczepionkowego BCG? 8. Czy prawdą jest, że większość przypadków gruźlicy wśród dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna? 9. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? 10. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 11. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? 12. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne? 13. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie? 14. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym? 15. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia? 16. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności. 17. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie? 18. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień, w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka? 19. Czy Minister Zdrowia, wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego, dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych? 20. Jeśli tak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą? 21. Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzenie jest zgodne z Konstytucją RP? 22. Z czego wynika różnica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób - np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązkowe od 2017 r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień? Odpowiadając na ten wniosek, dwoma jednobrzmiącymi pismami z dnia 3 października 2025 r., doręczonymi każdemu z wnioskodawców w dniu 8 października 2025 r. za pośrednictwem Publicznej Usługi Hybrydowej, PPIS w [...], powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: "u.d.i.p."), wyjaśnił wnioskodawcom, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są te organy władzy publicznej, które są w posiadaniu takich informacji. Udostępnieniu na wniosek nie podlega zatem informacja nie będąca informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej lub informacja publiczna nie będąca w posiadaniu organu. W trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej PPIS w [...] nie udziela informacji dotyczących zadań i kompetencji innych organów administracji publicznej, gdyż nie mieści się to w pojęciu udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. oraz nie sporządza opinii medycznych lub innych eksperckich, a jedynie udostępnia informacje i dokumenty będące w jego posiadaniu, przez niego wytworzone, przez niego przetwarzane lub mu przekazane, jeżeli zawierają żądaną we wniosku informację. Następnie odnosząc się do poszczególnych punktów PPIS wskazał, co następuje. Ad.1. PPIS w [...] zgodnie ze swoimi ustawowymi kompetencjami nie prowadzi badań dotyczących czasookresu utrzymywania się odporności poszczepiennej i nie posiada danych w tym zakresie. Ad.2. PPIS w [...] nie prowadzi rejestru osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077, z późn. zm.) obowiązek szczepień ochronnych przeciw chorobom zakaźnym istnieje do ukończenia 19 roku życia. Ad.3. Dane dotyczące wykonanych szczepień ochronnych, podawane przez podmioty lecznicze nie obejmują narodowości. Ad.4. Od 1 stycznia 2024 r. do dnia 1 października 2025 r. odnotowano dwa przypadki zachorowania na gruźlicę na terenie działalności PPIS w [...]. Ad.5. PPIS w [...] nie jest w posiadaniu danych dotyczących zachorowań na gruźlicę na terenie kraju. Ad.6,7,8. PPIS w [...] nie prowadzi statystyk w żądanym zakresie. Ad.9. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wykluczenie przeciwskazań do przeprowadzenia szczepienia ochronnego następuje w ramach przeprowadzonego lekarskiego badania kwalifikacyjnego poprzedzającego wykonanie szczepienia. O zakresie takiego badania decyduje lekarz przeprowadzający badanie. Ad.10. PPIS w [...] nie pozyskał informacji o braku zgłoszenia przez lekarza NOP-u, w związku z czym w ciągu ostatnich 5 lat nie nałożono grzywny na lekarza z powodu niedopełnienia obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego. Ad.11. W ciągu ostatnich 5 lat w tutejszym organie nie zarejestrowano zgonu czasowo powiązanego ze szczepieniem ochronnym (do 4 tygodni od przeprowadzonego szczepienia) u dzieci i dorosłych do 19 roku życia. Ad.12. Na terenie działania PPIS w [...] w latach 2020-2025 odnotowano 1 przypadek ciężki niepożądanego odczynu poszczepiennego. Po szczepieniu p/ko Covid-19. Ad.13. Pytanie to dotyczy udzielenia informacji o ustaleniach, których dokonywanie nie leży w kompetencji PPIS w [...]. Ad.14. PPIS w [...] informuje, że zgodnie ze swoimi ustawowymi kompetencjami nie jest powołany do rozstrzygania zgodności obowiązujących przepisów prawnych z Konstytucją. Ad.15. Pytanie to dotyczy udzielenia informacji o ustaleniach, których dokonywanie nie leży w kompetencji PPIS w [...]. W związku z tym, pytanie nie może być przedmiotem odpowiedzi w trybie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ad.16. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wykluczenie przeciwskazań do przeprowadzenia szczepienia ochronnego następuje w ramach przeprowadzonego lekarskiego badania kwalifikacyjnego poprzedzającego wykonanie szczepienia. Ad.17. PPIS w [...] nie jest w posiadaniu przedmiotowych informacji. Ad.18. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 8 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2024 r. poz. 924 ze zm.), osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Aktem wykonawczym do wyżej cytowanej ustawy jest rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077 ze zm.). Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia obowiązkiem szczepień ochronnych objęte są następujące choroby zakaźne: 1) błonica, 2) gruźlica, 3) inwazyjne zakażenie Haemophilus influenzae typu b, 4) inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumoniae, 5) krztusiec, 6) nagminne zakażenie przyusznic (świnka), 7) odra, 8) ospa wietrzna, 9) ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis), 10) różyczka, 11) tężec, 12) wirusowe zapalenie wątroby typu B, 13) wścieklizna, 14) zakażenia wywołane przez rotawirusy. Ad.19,20,21,22. PPIS w [...] nie jest w posiadaniu przedmiotowych informacji. Pismem z dnia 21 października 2025 r. (wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) K. K. i A. K., reprezentowani przez pełnomocnika - ad T., wnieśli skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. Mając na uwadze wskazane zarzuty wniesiono o: 1. zobowiązanie PPIS w [...] do rozpoznania wniosku skarżących o udostępnienie informacji publicznej i udzielenie informacji publicznej; 2. orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że skarżący wystąpili do PPIS w [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym szczepień ochronnych. Podniesiono, że "pismem z dnia 3 października 2025 r. PPIS udzielił odpowiedzi udzielając w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania i odsyłając do publikacji. [...] Do dnia dzisiejszego skarżącym nie udostępniono innych informacji poza zawartymi w piśmie z dnia 3 października 2025 r. mimo obowiązku PPIS. [...] Przesłane przez Organ odpowiedzi są niewystarczające podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącym informacji publicznej." Ponadto skarżący podnieśli, że "udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) wyczerpuje znamiona bezczynności w udostępnieniu informacji", co uzasadnia również przyjęcie, że "bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Na koniec zauważyli, że w niniejszej sprawie "organ winien był udostępnić informację publiczną na żądanie strony skarżącej, albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję". W odpowiedzi na skargę, PPIS w [...], reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, wniósł o oddalenie skargi w całości. Organ wyjaśnił, że odpowiedzi na wniosek skarżących udzielono pismem z dnia 3 października 2025 r., tj. po 9 dniach od jego wpływu, odnosząc się do wszystkich 22. zadanych pytań. Odnosząc się do zarzutów skargi PPIS wskazał, że skarżący nie wskazali, co do którego z zadanych pytań odpowiedź organu miała być niewystarczająca i z jakiego powodu, powołując się jednocześnie na okoliczność, że odesłanie do publikacji jest niewystarczające do przyjęcia, że została udzielona odpowiedź, choć w odpowiedzi na żadne z pytań organ nie odesłał skarżących do publikacji. Organ podkreślił przy tym, że większość pytań sformułowanych we wniosku nie dotyczyła w ogóle informacji publicznej. Nie sposób powiem przyjąć, że informacją publiczną, w posiadaniu której byłby PPIS w [...], była okoliczność oceny zgodności z konstytucją danych przepisów czy też zaleceń WHO lub GIS, które nie stanowią dla organu podstawy działania. Kolejna część pytań nie dotyczyła z kolei działalności PPIS, w związku z czym organ nie był zobowiązany do ich udzielenia. Mając na uwadze powyższe PPIS w [...] stwierdził, że nie sposób stwierdzić, że pozostawał on w bezczynności, a tym bardziej, że miała ona charakter rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się jeszcze do skargi organ stwierdził, że nie sposób ustalić, jakie konkretnie zarzuty stawiają skarżący wymieniając szereg przepisów u.d.i.p., następnie w uzasadnieniu ograniczając się jedynie tylko do cytowania wyrwanych z kontekstu fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych, które nawet nie odnoszą się do działań organu. Końcowo organ podkreślił, że skargi o identycznej treści (z uwzględnieniem wyłącznie innych danych skarżących) w ostatnim czasie były już rozpoznawane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Wszystkie te skargi, wnoszone przez skarżących reprezentowanych przez tego samego pełnomocnika mają identyczną, ogólnikową treść, z której nie sposób wywieść jakichkolwiek merytorycznych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga, jakkolwiek dopuszczalna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. mających za przedmiot m.in. decyzje administracyjne (pkt 1) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), w tym przybierające postać tzw. czynności materialno-technicznych. Zakres kontroli sądu w sprawach na bezczynność organu w załatwieniu sprawy sprowadza się do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze wydania określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego bądź podjęcia czynności materialno-technicznej oraz, czy wydanie określonego aktu prawnego nastąpiło w ustawowo określonym terminie. W myśl art. 149 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, publ. CBOSA). W odniesieniu do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine P.p.s.a. w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. np. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2433/18, publ. CBOSA). Poza tym, w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) - dalej: k.p.a., z wyjątkiem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - wobec czego przed wniesieniem skargi nie ma obowiązku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2b P.p.s.a., a zatem nie zachodzi konieczność wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 1917/18 i 21 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4287/18; publ. CBOSA). Warto jeszcze zauważyć, że zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie" - a które to określenie musi być postrzegane w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 973/19; publ. CBOSA). Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi, Sąd wyjaśnia, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei rodzaje informacji, które ustawa w ramach katalogu otwartego uznaje w szczególności za informację publiczną, określone zostały w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów. Wobec tego należy zauważyć, że adresat wniosku – tj. w tym wypadku państwowy powiatowy inspektor sanitarny – jest co od zasady podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest organem władzy publicznej. Zagadnienie to pozostawało zresztą poza sporem w niniejszej sprawie. Udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o ich organizacji oraz o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i lit. d u.d.i.p.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., informację publiczną stanowi również informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym między innymi o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (pkt 3 lit. a) oraz dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a). Na tym tle w orzecznictwie stwierdza się, że co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 416 ze zm.), w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie. Przede wszystkim informację publiczną stanowią informacje zbierane przez organ dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które gromadzone są w powiatowym rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych. Powyższe dane stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Zdaniem Sądu, z obszernego zakresu pytań przedstawionych we wniosku skarżących z dnia 18 września 2025 r. nie wszystkie z podniesionych kwestii w ogóle mogły być uznane za żądanie udzielenia przez organ informacji publicznej, czyli informacji, które odnoszą się do publicznej sfery działalności tego organu, a zostały wytworzone lub są posiadane przez ten organ. Część podnoszonych kwestii dotyczy informacji ogólnych dotyczących ochrony zdrowia, w szczególności związanych z problematyką szczepień, w których posiadaniu są inne organy. Sąd w pełni zgadza się w tym względzie ze stanowiskiem przedstawionym przez organ w odpowiedzi na skargę. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagali się w swoim wniosku z dnia 18 września 2025 r. udzielenia informacji w zakresie szczegółowo przedstawionym we wstępnej części niniejszego uzasadnienia obejmującym 22 pytania. Wniosek wpłynął do organu w dniu 22 września 2025 r. Organ w ustawowym terminie 14 dni, tj. 3 października 2025 r. udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte we wniosku. Odpowiedź została doręczona odrębnie każdemu z wnioskodawców w dniu 8 października 2025 r. W związku z tym całkowicie chybiony okazał się zarzut naruszenia przepisów art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy pozwalają stwierdzić, że organ wypełnił obowiązek określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a który to przepis przewiduje, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jakichkolwiek podstaw faktycznych pozbawiony jest także zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 czy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.. Organ nie przyjmował, że żądanie wniosku dotyczy informacji przetworzonej. Ponadto z akt sprawy wynika jednoznacznie, że organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżących, a przy tym na żadnym etapie załatwiania wniosku nie formułował wobec wnioskodawców oczekiwań wykazania interesu faktycznego, czy prawnego w uzyskaniu informacji. W ocenie Sądu, mając na względzie wcześniejsze uwagi, organ prawidłowo i w możliwie pełny sposób oraz w ustawowym terminie wywiązał się z obowiązku udostępnienia posiadanej informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, że organ udzielił odpowiedzi na wszystkie zadane pytania od 1 do 22, odnosząc się merytorycznie do wszystkich wskazanych przez skarżących kwestii. Organ udzielił możliwie wyczerpujących wyjaśnień i nie pozostawił żadnego z pytań bez odpowiedzi. Jeżeli któreś z pytań nie dotyczyło informacji publicznej organ wprost o tym komunikował, argumentując dlaczego tak stwierdził. W przekonaniu Sądu organ podjął zatem wszelkie prawem wymagane działania celem wyjaśnienia skarżącym zagadnień, które były dla nich szczególnie istotne, gdyż dotyczyły kwestii związanych z obowiązkowymi szczepieniami ich dziecka. W następnej kolejności Sąd wyjaśnia, że nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej, farmakologii, jakości i skuteczności leków i szczepień, ochrony zdrowia oraz metod postępowania leczniczego (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 211/22 i wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 10/23; publ. CBOSA). Zagadnienia te nie mieszczą się w zakresie informacji o sprawach publicznych, rozumianych jako informacje wytworzone przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, ani też informacje odnoszące się do władz, osób i innych podmiotów publicznych. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażane przez sądy administracyjne, w myśl którego organ w trybie informacji publicznej nie jest też zobowiązany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania przez organ wykładni przepisów (por. m.in. wyroki WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 664/20; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt III SAB/Gd 170/22, wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 139/22; publ. CBOSA). W tym miejscu Sąd wskazuje, że z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wprost wynika, iż zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W razie niedysponowania żądaną informacją publiczną, po stronie adresata wniosku nie powstaje zatem również obowiązek wydania decyzji przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że wskazanie, iż podmiot, do którego skierowano żądanie udzielenia informacji publicznej, informacji tej nie posiada, nie stanowi odmowy jej udzielenia. W takiej sytuacji adresat wniosku – tak jak i w przypadku żądania informacji niebędącej informacją publiczną – zobowiązany jest jedynie powiadomić pisemnie wnioskodawcę o tym fakcie (por. wyroki NSA: z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02 i 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1644/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 103/12 i wyrok WSA w Kielcach z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt SAB/Ke 42/08; publ. CBOSA). Co więcej, za prawidłowe Sąd uznaje stanowisko, że organ nie ma obowiązku wydawania decyzji w sytuacji, gdy podanie o udzielenie informacji obejmuje żądania udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Go 18/23; publ. CBOSA). Udostępnieniu nie podlega bowiem informacja, która nie jest informacją publiczną, ani informacja, która nie jest w posiadaniu danego organu. W tym trybie należy udostępnić informacje i dokumenty będące w posiadaniu organu, przez niego wytworzone, przetwarzane lub mu przekazane, jeżeli zawierają żądana we wniosku informację. W związku z tym PPIS w [...] nie był obowiązany do udziela informacji dotyczących zadań czy kompetencji innych organów administracji publicznej. Przypomnieć również należy, że prawo dostępu do informacji publicznej jest prawem politycznym obywatela, mającym na celu realizację jego konstytucyjnego uprawnienia do kontroli władz publicznych. Charakter tego uprawnienia powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać lub z chce się z nimi zapoznać (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 59/17; publ. CBOSA). Natomiast skarga nie zawiera indywidualnych zarzutów, odnoszących się do okoliczności faktycznych tej konkretnej sprawy. Skarga nie wskazuje chociażby, z jakich powodów udzielona skarżącym informacja i w jakim punkcie nie wyczerpuje zakresu przedmiotowego wniosku. Samo tylko niezadowolenie strony z uzyskanych informacji nie może kreować zasadności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Trzeba także zwrócić uwagę na to, że po uzyskaniu odpowiedzi skarżący nie zgłaszali organowi żadnych zastrzeżeń co do kompletności lub jasności udzielonych informacji, lecz od razu skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego, w której zarzucili niewystarczające, niepełne i niejasne udzielenie odpowiedzi. Przy czym, z powyższym zarzutem w przekonaniu Sądu nie można się zgodzić. Organ udzielił odpowiedzi na pytania, które dotyczyły informacji publicznej i którą posiada. Ponadto poinformował skarżących o tym, że pewnych kategorii informacji nie posiada lub że sprawami takimi się nie zajmuje, czy że zagadnienia, o które pytają wnioskodawcy nie należą do jego kompetencji, zatem informacji publicznej w takim zakresie nie może udzielić. Ponadto poinformował skarżących w kwestiach, które nie dotyczyły bezpośrednio działań organu zgodnie z posiadaną wiedzą i w zakresie, w jakim organ dysponuje daną informacją. Natomiast w skardze pełnomocnik stron wyraził ogólnikowe niezadowolenie z udzielonych przez organ odpowiedzi, wspierając się stanowiskami orzecznictwa sądów administracyjnych, których nawet nie odniesiono do konkretnych punktów odpowiedzi organu. Odnosząc się zatem do głównego zarzutu skargi, że przesłane odpowiedzi są niewystarczające dla uznania zrealizowania obowiązku udzielenia informacji publicznej, Sąd podkreśla, że skuteczne postawienie zarzutu dotyczącego udzielenia niewyczerpujących odpowiedzi na pytania postawione we wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego wskazania, które odpowiedzi są niejasne (niepełne) oraz w jakim zakresie organ powinien je uzupełnić. Ogólne wskazanie, że organ udzielił "w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania" jest niewystarczające. Podsumowując powyższe, Sąd stwierdza, że organ udzielił odpowiedzi na pytania skarżących w ustawowym terminie, w miarę posiadanych informacji – w sposób możliwie pełny i konkretny. Uczynił to, udzielając wystarczająco szczegółowych odpowiedzi na wszystkie zadane pytania. Stąd też brak podstaw do zarzucenia organowi bezczynności w udostępnieniu żądanej informacji publicznej. W zapytaniach dotyczących kwestii niebędących w zakresie kompetencji PPIS organ wskazał, w jakich specjalistycznych jednostkach można uzyskać odpowiedzi. Żadne z 22 pytań nie pozostało bez odpowiedzi. Zarzuty skargi okazały się zatem bezpodstawne. Brak jest też dokładnego wskazania przez skarżących, w jakim zakresie – ich zdaniem – odpowiedzi były "nikłe", co nie pozwala na szersze ustosunkowanie się do tego zarzutu. Skoro PPIS w [...] udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżących, na które zobowiązany był odpowiedzieć, to nie można zasadnie zarzucać organowi naruszenia prawa, w szczególności zaś powołanych w skardze przepisów art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W konsekwencji należało uznać, że wniosek skarżących w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej został, wbrew ogólnikowym twierdzeniom skargi, załatwiony prawidłowo i w ustawowo określonym terminie. Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że organ nie dopuścił się zarzucanej bezczynności i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.