II SAB/Po 5/25

Dnia 20 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga A. M. (zwanej dalej "wnioskodawczynią" lub "skarżącą") na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (zwanego dalej "PPIS") w związku z udostępnieniem informacji publicznej. Zarzucana bezczynność miała powstać w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Wszystkie poniżej powołane orzeczenia sądowe są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl, chyba że wyraź-nie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia. Dnia 18 listopada 2024 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w K. wpłynął wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek ten obejmuje prośbę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1) "Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, polimyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa Urzędu? 2) Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19. roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie, to dlaczego? 3) Według informacji prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonywanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie Państwa Urzędu? 4) Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? 5) Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 6) Ile dzieci i dorosłych do 19. roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu? 7) Ile odnotowano ciężkich niepożądane odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne? 8) Za ile tych z niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie? 9) Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dn. 21 grudnia 2010 r. w sprawie NOP oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia 3 rodzaje NOP: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, które gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym? 10) W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek NOP wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia? 11) W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności. 12) Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie? 13) W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień, w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka?" W odpowiedzi na wniosek skarżącego, PPIS udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania. Co do niektórych, PPIS stwierdził, że pytanie jest kierowane do niewłaściwego organu. PPIS uznał także, że pytania, które zmierzają do zajęcia przez niego stanowiska wobec stanu prawnego, jak chociażby po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, czy też udzielenia porady prawnej co do sposobu postępowania w sprawach o odszkodowanie, nie są informacjami publicznymi. Na pytanie nr 2, PPIS odpowiedział, że nie posiada listy dorosłych powyżej 19. roku życia uchylających się od szczepień. Obowiązek szczepień obowiązuje w Polsce do ukończenia 19. roku życia. Powyżej tego wieku obowiązku już nie ma i nie prowadzi się statystyk. W zakresie pytania nr 5, PPIS wskazał, że w ostat-nich pięciu latach nie nałożono żadnej grzywny. W ciągu ostatnich pięciu lat nie odnotowano także żadnego zgonu z powodu niepożądanego odczynu poszcze-piennego (pytanie nr 6). PPIS wskazał, że w ciągu ostatnich pięciu lat odnotowano 3 ciężkie niepożądane odczyny poszczepienne u osób dorosłych. Pozostałe miały charakter łagodny (pytanie nr 7). W odniesieniu do pytania nr 8 i 9, PPIS skierował wnioskodawczynię do Ministerstwa Zdrowia, jako podmiotu właściwego do udzielenia odpowiedzi na te pytania. Z kolei w odniesieniu do pytania nr 10 i 11 – PPIS wskazał szereg podmiotów, jako właściwe do odpowiedzi na nie. W kwestii zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia należy pytań tężę organizację (pytanie nr 12). PPIS nie poddaje ocenie konstytucyjności przepisów, ponieważ tym zajmuje się Trybunał Konsty-tucyjny. Podstawą prawną do egzekwowania szczepień są przepisy ustawowe, a nie kalendarz szczepień ogłaszany dotąd przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego w tej materii niczego nie zmienia (pytanie nr 13). Co do pozostałych pytań, PPIS wskazał, że albo nie posiada wiedzy na dany temat, nie prowadzi statystyk w obszarach, które przepisy prawa nie wskazują albo wskazał inny podmiot, do którego należy się zwrócić, aby uzyskać oczekiwaną informację. Niektóre z pytań nie dotyczą informacji publicznych. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – adw. A. T. – wniosła skargę na bezczynność PPIS w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej. Zarzucono organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwanej dalej "u.d.i.p.") poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie PPIS do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 5 marca 2024 r., orzeczenie, że bezczynność PPIS miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że PPIS udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej, ale były to odpowiedzi nikłe albo odsyłające do publikacji. Udzielone odpowiedzi i odesłania są dla skarżącej niewystarczające. Dalej skarżąca wyjaśniła na czym polega dostęp do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej i zachował on termin, jaki go do tego obligował. Wszystkie odpowiedzi były rzetelne i pełne. W skardze nie wskazuje się pytań, co do których pozostawały wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania". Niewątpliwie wniesiona skarga dotyczy bezczynności PPIS w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 19 lutego 2025 r. Zastępca Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 20 marca 2025 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje bezczynność oraz przewlekłość prowadzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. w związku z art. 21 u.d.i.p.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd z urzędu powinien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności, które mają wpływ na ocenę trafności kontrolowanego rozstrzygnięcia, a także bezczynności, nawet jeśli nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą. Podkreślenia wymaga legitymacja skarżącej do wniesienia skargi na bezczyn-ność organu. Jest ona wywodzona z art. 21 u.d.i.p., w której wskazuje się, że do ska-rg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. sądowa kontrola admi-nistracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Należy zatem uznać, że skarga na bezczynność PPIS mogła zostać wniesiona i podlegała rozpoznaniu przez tut. Sąd. Należy zacząć od tego, że PPIS jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Jest on bowiem organem władzy publicznej, a zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., podlega on obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej (wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II SAB/Lu 161/22). Wynika to choćby z faktu, że PPIS jest podmiotem administracji publicznej – organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej – który wykonuje zadania publiczne wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (zob. np. wyrok WSA w Opolu z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt II SA/Op 410/15). Nie ma najmniejszych wątpliwości, że PPIS był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji, o które starał się skarżący w swoim wniosku. Skarżąca podnosi w swojej skardze, że odpowiedź PPIS na jej wniosek była niepełna i niesatysfakcjonująca, a odnosi się to do wszystkich pytań. Z drugiej strony skarżąca nie wskazała żadnego konkretnego pytania, nie polemizowała z organem, ani nie przedstawiła własnego stanowiska w sprawie. Skarżąca nie kwestionuje terminowości udzielenia odpowiedzi na jej wniosek. Już teraz należy wskazać, że PPIS udzielił odpowiedzi terminowo i zrobił to kompletnie w odniesieniu do każdego jednego pytania. Aby ustosunkować się do zarzutów skargi, niezbędne jest poczynienie kilku uwag ogólnych. Sąd z urzędu ma wiedzę, że środowiska, które powszechnie negują obowiązek szczepień podejmują działania pozorne, które mają na celu wykreowanie wrażenia jakoby takie osoby były "ostrożnymi zwolennikami" szczepień. W tym celu korzystają z doskonale znanych Sądowi internetowych baz danych i wiedzy (forma internetowe), aby przyjąć metodykę postępowania utrudniającą egzekwowalność obowiązków szczepień. W tym celu osoby takie zadają te same pytania, z którymi tut. Sąd spotyka się już od kilkunastu miesięcy. Jest to także droga do powstrzymania postępowań egzekucyjnych, gdyż organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, obciążane reżimem u.d.i.p., muszą uczynić wszystko, aby terminowo udzielić odpowiedzi, w celu uchylenia się od zarzutu popadnięcia w bezczynność. Powtarzalność zadawanych pytań w sposób oczywisty wskazuje na brak rzeczywistej chęci uzyskania informacji publicznej, a samo ich zadawanie zmierza do próby sparaliżowania działań organów. Potwierdza to chociażby każde pismo, jakie skarżący wysyłają do organów inspekcji sanitarnej, ponieważ każde ma jednakowe brzmienie. Sąd w składzie orzekającym upatruje w tym nadużycia prawa do infor-macji publicznej, ponieważ sposób postępowania stron skarżących jest z góry znany i nie zmierza on do wykonywania prawa dostępu do informacji publicznej. Mając jednak na uwadze całokształt sprawy, Sąd nie uczynił z nadużycia prawa do infor-macji publicznej podstawy wydania wyroku oddalającego skargę. Uczynił to w opar-ciu o postawę PPIS, która zasługuje na aprobatę. W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasa-dach i w trybie w niej określonych. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Definicja pojęcia "informacji publicznej" wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p. ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. W orzecznictwie zwraca się uwagę, iż katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i obejmuje jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14). Podkreśla się przy tym, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej musi odnosić się do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń, bądź informacji, których organ nie wytworzył, nie jest w ich posiadaniu lub zdarzeń przyszłych (zob. wyrok NSA z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1187/21). Nie jest także informacją publiczną własna ocena sytuacji prawnej, porządku prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 4504/21), czy też kwestia poinstruowania wnioskodawcy jak ma postępować w danej sprawie (zob. szerzej wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 12/24). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, o czym stanowi już ust. 2 cytowanego przepisu, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w for-mie zgodny z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określony we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Stan bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej oznacza sytuację, w której pomimo upływu ustawowych terminów organ, jako podmiot zobowiązany, nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji w przypadkach, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo do umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, iż objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy. Należy zauważyć, że fakt dokonania przez organ jednej z wymienionych czynności nie zawsze zwalnia go z zarzutu bezczynności. Jest to konsekwencją ukształtowania się w judykaturze szerokiego rozumienia przedmiotu skargi na bezczynność. Przysługuje ona m. in. w sytuacji zawiadomienia strony przez podmiot zobowiązany, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej, podczas gdy mają one taki charakter. W orzecznictwie podkreśla się także, że bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce nie tylko, gdy w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku w ogóle nie zareagował na ten wniosek, ale również wówczas, gdy udziela on informacji niebędącej przedmiotem wniosku lub informacji niepełnej, niejasnej czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, a ponadto gdy nie informuje wnoszącego podanie, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok NSA z dnia: 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14, 17 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2321/14, 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 811/15). Z uwagi na adresata wniosku o udzielenie informacji publicznej, jakim w sprawie jest organ inspekcji sanitarnej – tu: PPIS – wyjaśnić należy, że co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej zgodnie z art. 2 w związku z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 416, zwanej dalej "u.P.I.S.") w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 96/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 119/18, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 172/23). Informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p. stanowią w konsekwencji m.in. informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych i wojewódzkich inspek-torów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP), o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 924, zwanej dalej "u.z.z.") oraz § 8 i n. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 138). Nadzór organów inspekcji sanitarnej w zakresie realizacji obowiązku szczepień ochronnych nie obejmuje także kwestii odszkodowawczych. Zgodnie bowiem z art. 17a ust. 6 u.z.z. właściwe w tym przypadku świadczenia kompensacyjne (w związku z wystąpieniem określonego rodzaju odczynów poszczepiennych) są przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta, a nie przez organy inspekcji sanitarnej. Jakkolwiek zatem informacje o odszkodowaniach z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych – jako dotyczące majątku publicznego – mają walor informacji publicznej, to nie sposób przyjąć, by informacje te pozostawały w dyspozycji organów inspekcji sanitarnej. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie PPIS – w odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 15 listopada 2024 r. – wystosował do skarżącej pismo z dnia 25 listopada 2024 r., znak [...], w którym udzielił odpowiedzi na zadane przez skarżącą pytania. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do formułowania stanowiska o naruszeniu art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Skoro zobowiązany organ udzielił odpowiedzi w terminie 14 dni od wpływu wniosku, a więc nie wydłużał terminu załatwienia wniosku do dwóch miesięcy, to nie można zasadnie stawiać zarzutu opóźnienia, czy też nieuzasadnionego opóźnienia, w udzieleniu informacji publicznej. Na gruncie okoliczności niniejszej sprawy należy dostrzegać, że organ udzielił odpowiedzi na każde z 13 pytań. Za bezprzedmiotowe uznać zatem należało zarzuty dotyczące naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Powodu do uwzględnienia skargi nie stanowi ogólnikowa argumentacja, że organ nie udzielił odpowiedzi na zadane pytania. W świetle treści pisma organu jest to twierdzenie nieuzasadnione. Organ odpowiedział na pytania nr 2, 5, 6, 7 oraz 13. Z kolei w zakresie pytań nr 1, 3, 4, 8, 9, 10, 11 oraz 12 organ nie zakwalifikował wniosku jako informacji publicznej oraz wskazał, iż nie jest w posiadaniu informacji będących przedmiotem tych pytań, jak również nie prowadzi statystyk, gdyż nie ma takiego obowiązku. Mimo to organ zajął jednak stanowisko, chociaż nie musiał odnosić się do meritum sprawy, gdyż nie stanowią one informacji publicznej. Organ wyjaśnił w tym kontekście, że nie wytwarza i nie dysponuje badaniami naukowymi czy też informacjami, o których mowa w powyższych punktach. Jednocześnie organ wskazał, iż pytania dotyczące prawdopodobieństwa wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych, składu szczepionek oraz celu ich stosowania należy kierować do Polskiego Towarzystwa Wakcynologii, Państwowego Zakładu Higieny oraz firm farmaceutycznych, jako podmiotów kompetentnych do udzielenia odpowiedzi na wątpliwości strony. Z kolei na pytania 3 oraz 4 udzielono odpowiedzi, w myśl której PPIS nie posiada wiedzy na ten temat, gdyż nie prowadzi statystyk. Organ wskazał skarżącej, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakre-sie pozostałych punktów powinien skierować do rozmaitych podmiotów (wskazanych z nazwy), które są podmiotami posiadającymi niezbędną wiedzę, jaka frapuje skarżącą. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, sformułowany przez skarżącą zarzut nieudostępnienia wnioskowanej informacji uznać należy za oczywiście bezzasadny. Organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma bowiem obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 lipca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 119/17). Co więcej, Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko, że oceny czy organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może kształtować wyłącznie przypisywanie organowi powinność dysponowania żądaną informacją. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy zdaniem wnioskodawcy winien nią dysponować (wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 83/20). Z tego względu odpowiedź organu udzieloną skarżącej uznać należy za kompletną. Na marginesie należy zauważyć, iż ani u.P.I.S., ani u.z.z. nie nakładają na PPIS obowiązku gromadzenia informacji objętych powyższymi pytaniami. Skoro zatem PPIS udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżącej, na które zobowiązany był odpowiedzieć, to nie można zasadnie zarzucać naruszenia prawa art. 2 ust. 2 u.d.i.p. Jakichkolwiek podstaw faktycznych pozbawiony jest również zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ nie przyjmował, że żądanie wniosku dotyczy informacji przetworzonej. Istotny w niniejszej sprawie jest fakt, iż poza zaprzeczeniem faktowi uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, skarga nie zawiera indywidulanych, odnoszących się do okoliczności faktycznych tej konkretnej sprawy, zarzutów. Skarga nie wskazuje chociażby, z jakich powodów udzielona skarżącej informacja nie wyczerpuje zakresu przedmiotowego wniosku. Odnotować przy tym należy, że po uzyskaniu odpowiedzi skarżąca nie zgłaszała organowi żadnych zastrzeżeń co do kompletności lub jasności udzielonych informacji, lecz od razu skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego, w której przywołała fragment z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż niepełna lub niejasna odpowiedź wyczerpuje znamiona bezczynności. Przypomnieć należy, że prawo dostępu do informacji publicznej jest prawem politycznym obywatela, mającym na celu realizację jego konstytucyjnego uprawnienia do kontroli władz publicznych. Charakter tego uprawnienia powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać lub z chce się z nimi zapoznać. Podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może żądać od niego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania. W tym zakresie nie stosuje się bowiem art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), pozwalającego organowi na wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy k.p.a. w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Tak więc w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez u.d.i.p., uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 59/17). Skoro skarżąca na żadnym etapie postępowania nie skonkretyzowała na czym polega niepełność lub niejasność udzielonej odpowiedzi to zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 u.d.i.p. rozpoznać należało jako niezasadny. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi i jej samej. Kierując się wspomnianym już przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnych przesłanek, które mogłyby skutkować uznaniem, iż PPIS dopuścił się bezczynności. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.