II SAB/Po 57/18

Dnia 5 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 września 2018 roku sprawy ze skargi M. Spółki Jawnej z siedzibą w [...] na bezczynność Burmistrza Gminy O. w przedmiocie warunków zabudowy I. zobowiązuje Burmistrza Gminy O. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 22 sierpnia 2017 roku w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Burmistrza Gminy O. na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 22 sierpnia 2017 roku do Urzędu Miejskiego [...] wpłynął wniosek M. Spółka Jawna z siedzibą w [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego w [...] na działce [...]. W dniu 15 września 2017 roku został złożony przez wnioskodawcę wniosek o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, który został uwzględniony przez organ. Postępowanie zostało podjęte w dniu 19 grudnia 2017 roku. W dniu 8 stycznia 2018 roku Burmistrz wezwał w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a.") do uzupełnienia wniosku o "wskazanie przebiegu budowy sieci wodociągowej (z ujęcia własnego) do projektowanego budynku mieszkalnego (wniosek należy uzupełnić o działki ewidencyjne przez które będzie przebiegać sieć wodociągowa zaznaczyć w formie tekstowej i graficznej)". W odpowiedzi pismem z dnia 23 stycznia 2018 roku wnioskodawca wniósł o zmianę zapisu wniosku w punkcie "Przewidywane zapotrzebowanie na media p.p.2" z istniejącego zapisu "własne ujęcia-studnia" na nowy zapis w brzmieniu "z projektowanego ujęcia własnego". W dniu 30 stycznia 2018 roku Burmistrz wezwał w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia wniosku stwierdzając, iż w związku ze zmianą zapisu dotyczącą sposobu zaopatrzenia w wodę z własnego ujęcia na zapis z projektowanego ujęcia, należy przedłożyć dokumenty stwierdzające istnienie własnego ujęcia (studni) na wnioskowanej działce. Organ wskazał jednocześnie, iż nieusunięcie braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje, iż podanie zostanie pozostawione bez rozpoznania. W odpowiedzi M. Spółka Jawna pismem z dna 6 lutego 2018 roku wyjaśniła, iż inwestor dopiero planuje wykonanie własnego ujęcia wody (studni) i tym samym niemożliwe jest przedłożenie dokumentów potwierdzających istnienie tego ujęcia. Pismem z dnia 19 lutego 2018r. Burmistrz poinformował o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy z powołaniem na art. 64 § 2 K.p.a. Pismem z dnia 9 mara 2018 r. pełnomocnik M. spółka jawna wniósł ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., a następnie, pismem 17 kwietnia 2018 r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Burmistrza w przedmiocie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego w [...] na działce [...]. W skardze zarzucono naruszenie: 1) art. 7a K.p.a., art. 8 K.p.a. poprzez zaniechaniu rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony oraz nieprzestrzeganiu i naruszeniu ustalonej praktyki, 2) art. 64 § 2 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, a także niewyznaczenie długości terminu do uzupełnienia wniosku, 3) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a, ust. 3 oraz art. art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 5 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu przestrzennym oraz w związku z art. 64 § 2 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że ostatnia zmiana części wniosku jest podstawą do żądania uzupełnienia wniosku z zastrzeżeniem pozostawienia sprawy bez rozpoznania oraz błędnym przekonaniu, że dokumenty stwierdzających istnienie własnego ujęcia (studni) na wnioskowanej działce, są dokumentami wymaganymi i niezbędnymi jako załączniki do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zarazem skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności Burmistrza; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązania Burmistrza do rozpatrzenia w terminie 14 dni wniosku w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; w przypadku orzeczenia o bezczynności z rażącym naruszeniem prawa o przyznanie od Burmistrza na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości jednokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów. Spółka wystąpiła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. M. sp. j. podniosła, iż dopiero planuje wykonanie studni, zatem brak było podstaw do przedłożenia dokumentacji stwierdzających istnienie własnego ujęcia (studni). Podniesiono, że o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może wystąpić każdy, nie posiadający na tym etapie prawa do nieruchomości. Zauważono, iż zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu przestrzennym zaopatrzenie w wodę jest możliwe nie tylko z sieci wodociągowej, lecz także z indywidualnego ujęcia wody. Zaznaczono, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia szeregu warunków, w tym m.in. wówczas gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3). Warunek, o którym mowa wyżej, uznaje się za spełniony również wtedy, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (art. 61 ust. 5), o ile takie ma plany jednostka organizacyjna. Powyższe przepisy dotyczą wyłącznie momentu rozstrzygania wniosku o wydanie decyzji warunkach zabudowy, a nie etapu jego składania. Stwierdzono przy tym, iż etap ustalania warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji, dlatego zbyt rygorystycznym byłoby wymaganie, aby już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny. Wymóg, aby na etapie decyzji o ustaleniu warunku zabudowy, która to decyzja nie rodzi żadnych skutków w sferze materialnej i może być wydana w zasadzie dla każdego zainteresowanego (także podmiotu, który na tym etapie nie wykazuje się posiadaniem uprawnień do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), wymagać od wnioskodawcy zawarcia umowy na rozbudowę jakiejkolwiek sieci (nie tylko wodociągowej) lub budowy studni głębinowej, jest nieracjonalne i co więcej nie wynika także z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wskazuje na uzbrojenie istniejące, a nie planowane. Dalej skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przy tym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.) lub dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej (art. 61 § 3a K.p.a.). Braki formalne dają, w razie ich nieusunięcia, podstawy do pozostawienia podania bez rozpoznania; braki materialnoprawne - do odmowy przyznania uprawnienia. Tymczasem dokumenty, o których uzupełnienie wezwał Burmistrz, nie są dokumentami wymaganymi jako załączniki do wniosku o wydanie decyzji warunkach zabudowy. Art. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o planowaniu przestrzennym stanowi wyraźnie, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie zapotrzebowania na wodę. Natomiast art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 5 ustawy o planowaniu przestrzennym dotyczy określenia warunków, po spełnieniu których jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Są to – zdaniem skarżącej – dwie różne kwestie. Skoro organ nie może ocenić spełnienia tego warunku bez merytorycznej oceny przedstawionych dowodów w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy oraz okoliczności sprawy, a to wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego w całości oraz zapewnienia czynnego udziału stronie. Odpowiadając na skargę Burmistrza wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu nie pozostaje on w bezczynności, bowiem dążył do merytorycznego załatwienia sprawy, wielokrotnie wzywając skarżącego do uzupełnienia wniosku o wymagania przewidziane przepisami prawa. Wskazał, że zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. Uzbrojeniem terenu, posiłkując się przepisem art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, są wszystkie urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 3 w zw. z ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Skarżący, mimo wezwań, nie przedstawił organowi żadnych projektów lub ewentualnie umowy z właściwą jednostką organizacyjną, które zabezpieczałyby prawidłowe uzbrojenie terenu w zakresie dostaw wody. Wskazując na powyższe, organ stoi na stanowisku, że działając w granicach przepisów prawa, w szczególności art. 64 § 2 K.p.a. oraz art. 61 ust 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, był uprawniony do pozostawienia wniosku bez rozpoznania i nie pozostawał bezczynny. Zarzuty skarżącego w tej mierze, w ocenie organu nie zasługują na uwzględnienie. Dalej organ przytoczył swoje stanowisko dotyczące zarzutu odmowy zwodociągowania przez Gminę nieruchomości należących do skarżącej. W piśmie procesowym z 14 czerwca 2018 r. skarżąca podtrzymała swoją skargę stwierdzając, iż Burmistrz powinien konsekwentnie wydać rozstrzygnięcie merytoryczne oparte na przepisie art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 5 ustawy o planowaniu przestrzennym, określającym warunki po spełnieniu których jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Odnosząc się do okoliczności sprawy zauważyć należy, że pismo informujące o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. nie podlega zaskarżeniu. Kontrola tej czynności materialno-technicznej następuje natomiast w ramach skargi na bezczynność organu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, pozostawienie nieuzasadnione podania (wniosku) bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na to, że skarga została wniesiona do Sądu po uprzednim wniesieniu ponaglenia do organu wyższego stopnia uznać należy, że spełniony został warunek formalny, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, mimo upływu terminów określonych w art. 35 K.p.a., organ niewątpliwie nie załatwił sprawy, bowiem nie wydał decyzji, o którą ubiegał się skarżący. Jest to okoliczność niesporna, choć organ stoi na stanowisku, iż nie dopuścił się bezczynności, albowiem wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, a odpowiedź strony, którą otrzymał, nie spełniała jego oczekiwań, co – zdaniem organu – uzasadniało pozostawienie wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. W związku z powyższym zauważyć raz jeszcze należy, że pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. nie wyklucza zarzutu milczenia organu i nie zawsze oznacza zasadność skargi na nierozpatrzenie sprawy w ustawowym terminie. Zależy to od tego, czy organ miał rzeczywiste podstawy do powołania się na ten przepis. Art. 64 § 2 K.p.a., stanowi, iż jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w piśmiennictwie zgodnie wskazuje się, iż wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 K.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma, wynikających ze ściśle określonych przepisów prawa określających te wymogi. W powyższym przepisie chodzi zatem o uzupełnienie braków formalnych podania, wynikających z braku w nim elementów wymaganych przepisami prawa. Organ administracji nie może wykorzystać trybu określonego w tym przepisie do merytorycznej oceny złożonego podania oraz jego załączników (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94 oraz z dnia 26 września 2017 r., II OSK 1071/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem tylko wtedy, gdy przepis prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może żądać ich spełnienia i uzupełnienia pisma (podania) o brakujące elementy. Żądając usunięcia określonych braków formalnych pisma (podania) należy jednoznacznie wskazać te braki, wskazując jednocześnie podstawę prawną owych wymogów formalnych pisma (podania). Pozostawienie podania bez rozpoznania, dokonane z naruszeniem art. 64 § 2 K.p.a., nie daje podstaw do uznania skargi na bezczynność organu za nieuzasadnioną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2006 r., I OSK 869/05, orzeczenia.nsa.gov.pl) Reasumując, w wypadku, gdy organ pozostawia podanie bez rozpoznania, osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej bezpodstawność tego stanowiska i nieuprawnione zaniechanie wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania, przysługuje na ogólnych zasadach skarga na bezczynność organu. W rozpatrywanej sprawie dla oceny zasadności skargi podstawowe znaczenie ma to, czy wniosek o ustalenie warunków złożony przez Spółkę M. sp.j. był wystarczający do wszczęcia postępowania jurysdykcyjnego. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm., dalej "u.p.z.p.") przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. I tak, zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. W myśl art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Z powyższego wynika m.in. iż część opisowa wniosku o ustalenie warunków zabudowy powinna zawierać określenie zapotrzebowania na wodę a także określenie "innych potrzeby w zakresie infrastruktury technicznej". Powołany przepis nie wymaga załączenia do wniosku dokumentacji potwierdzającej istnienie lub projektowanie tej infrastruktury, nakłada natomiast na wnioskodawcę obowiązek opisania planowanej inwestycji ze wskazaniem zapotrzebowania na wodę jaką ze sobą ona niesie oraz wskazanie jakie potrzeby z zakresu infrastruktury technicznej związane są z tą inwestycją. Informacje te są istotne dla merytorycznej oceny wniosku, stanowią bowiem podstawę do ustalenia, czy planowane zamierzenie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia szeregu, wymienionych w tym przepisie warunków, do których zalicza uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W świetle art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z kolei art. 61 ust 5 u.p.z.p. przewiduje, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Zdaniem Sądu rację ma strona skarżąca, że skoro art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie przewiduje obowiązku załączenia do wniosku dokumentów wskazujących na istnienie lub projektowanie uzbrojenia terenu w tym udowadniających istnienie ujęcia wody (studni), to brak jest podstaw do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie takiej dokumentacji w trybie art. 64 § 2 K.p.a. Kwestia zagwarantowania stosownego uzbrojenia terenu, w tym zapewniającego pokrycie wskazanego we wniosku zapotrzebowania na wodę, jest ustalana w trakcie merytorycznej oceny wniosku pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z zasadami stosowanymi przy czynnościach dowodowych – Dział II, Rozdział 4 Kodeksu postępowania administracyjnego – które to czynności są wykonywane w ramach wszczętego postępowania administracyjnego. Jakkolwiek ustalenie, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, może wymagać przeprowadzenia stosownych czynności dowodowych, m. in. dowodu z dokumentów (patrz art. 61 ust,. 5 u.p.z.p. ), to jednak dokumenty te nie stanowią obligatoryjnego elementu wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Innymi słowy informacje, o które zwrócił się organ do wnioskodawcy w piśmie z dnia 30 stycznia 2017 r., nie dotyczyły braków formalnych jego wniosku, a kwestii merytorycznych, które miały wpływ na merytoryczne rozpoznanie i załatwienie wniosku. Nie uprawniało to zatem organu do pozostawienia wniosku o wydanie wnioskowanych warunków zabudowy bez rozpoznania. W tej sytuacji uznać należało, iż organ bezzasadnie pozostawił podanie skarżącego bez rozpoznania, tym samym dopuścił się naruszenia art. 35 K.p.a. oraz bezczynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 P.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zobowiązał zatem skarżony organ do wydania stosownego aktu (pkt I sentencji wyroku). Ustalając termin, w którym organ powinien rozpoznać sprawę, Sąd miał na względzie jej charakter (przedmiot) oraz m.in. wynikający z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązek przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Należy podkreślić, iż niniejsze orzeczenie Sądu nie przesądza o treści rozstrzygnięcia organu, to jest pozytywnym bądź negatywnym załatwieniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd zobowiązany jest też stwierdzić, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy organowi zarzutu takiego postawić nie można. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W niniejszej sprawie stwierdzona bezczynności wynikała niewłaściwego odczytania przez organ treści art. 64 § 2 K.p.a. i jego zastosowania (pkt II sentencji wyroku). W związku z powyższym brak też podstaw do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w oparciu o art. 149 § 2 P.p.s.a., zatem wniosek w tym zakresie Sąd oddalił (pkt III sentencji wyroku) Pozostałe wnioski i żądania skargi nie znajdują podstawy prawnej w art. 149 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 li. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (pkt IV sentencji wyroku) . Na wysokość zasądzonej od organu odwoławczego kwoty składa się uiszczony wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (w wysokości 480 złotych.) oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a.