II SAB/Po 59/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji Pomocy Samotnej Matce [...] z siedzibą w P. w likwidacji na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie wydania zaświadczenia; I. umarza postępowanie, II. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. W dniu 12 stycznia 2018 r. do Burmistrza Miasta i Gminy (dalej Burmistrz) wpłynął wniosek Fundacji Pomocy [...] reprezentowanej przez likwidatora K. J. (dalej jako skarżąca lub fundacja) o wydanie zaświadczenia poświadczającego brak zameldowania na pobyt stały lub czasowy oraz o przeznaczeniu działki w planie miejscowym lub o braku MPZP oraz aktualnej decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o wyznaczeniu lub niewyznaczeniu obszaru rewitalizacji odnoszącego się do nieruchomości ujawnionej w KW nr [...] nr działki [...] w W. (k. 8). 18 stycznia 2018r. wnioskodawca uiścił opłatę skarbową od wniosku o wydanie zaświadczenia w kwocie [...]zł (k. 9 akt adm.), podając, że przesyła potwierdzenie opłaty w nawiązaniu do rozmowy telefonicznej (k. 10 akt adm.). 23 stycznia 2018r. na podstawie art. 64 § 1 oraz art. 218 § 2 k.p.a. oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz.U. 2016.1827) wezwano likwidatora fundacji do uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości [...] zł za wydanie zaświadczenia w terminie 7 dni (k.11). Organ wskazał, że przedmiotem żądania są dwa zaświadczenia a skarżąca uiściła tylko jedną opłatę. Skarżący nie uiścił opłaty za drugie zaświadczenie i pismem z dnia 15 lutego 2018r. wniósł 15 lutego 2018r r. ponaglenie. Wskazał a w nim, że domaga się wydania jednego dokumentu- jednego zaświadczenia i nie podziela stanowiska Burmistrza, ze potrzebne są dwie opłaty. Pouczono, że nie usunięcie braków w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Skarżąca wezwanie odebrała 8.02.2018r. (k. 14 akt adm.). Pismem z 15 lutego 2018r. skarżąca skierowała ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na działanie Burmistrza K. w przedmiocie wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu podała, że jej zdaniem nie ma podstaw do wyzwania o uiszczenie dwóch opłat od jednego wniosku o wydanie zaświadczenia. Zdaniem fundacji wezwanie o uiszczenie dodatkowej opłaty jest bezpodstawne. Akta sprawy do SKO w P. zostało przekazane przez Burmistrza 23 lutego 2018r. z pismem przewodnim z 20 lutego 2018r. (k. 14 i 16 akt adm.). Postanowieniem z dnia [...] marca 2018r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdziło, że Burmistrz dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy z wniosku Skarżącej, a przewlekłość w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. SKO zobowiązało organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni oraz ustalenia przyczyn winnych bezczynności. Postanowienie to wpłynęło do organu 15.03.2018r. (k. 17 akt adm.). Jak wynika z akt sprawy w dniu 29 marca 2018 r. wydano zaświadczenie o treści: pod adresem [...] nie jest zameldowana żadna osoba na pobyt stały, jak również na pobyt czasowy (k.18). Zaświadczenie to skarżący odebrał 11.04.2018r. (k. 18 b akt adm.) 29 marca organ wezwał skarżącą do uiszczenia opłaty [...] zł za wydanie drugiego zaświadczenia o przeznaczeniu terenu. Wezwanie to skarżąca odebrała 11.04.2018r. (k. 21 akt adm.) 17 kwietnia 2018 r. Fundacja wniosła skargę na bezczynność Burmistrza, w której wniosła o 1. zobowiązanie Burmistrza do rozpoznania podania o wydanie zaświadczenia z 10 stycznia 2018 r. zgodnie z treścią wniosku; 2. zasądzenie od Burmistrza na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącej za nieuzasadnione uznać należy postępowanie Burmistrza żądającego uiszczenia dwóch odrębnych opłat za zaświadczenie. Tym bardziej, że podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem urzędu gminy skarżący został poinformowany, że opłata skarbowa wynosić będzie [...] zł. Po uiszczeniu tej opłaty telefoniczne skarżąca została poinformowana o konieczności uiszczenia drugiej opłaty, której uiszczenia likwidator fundacji odmówił. Burmistrz wezwał fundację o uiszczenia drugiej opłaty. Działanie Burmistrza w ocenie skarżącej, stanowi bezczynność albowiem wniosek o wydanie jednego zaświadczenia został podzielony na dwa wnioski podczas gdy przedmiotem żądania był jeden dokument (zaświadczenie). Skarżący wskazał na niekonsekwencję Burmistrza, gdyż przy takim rozdzielaniu żądań we wniosku znajdowały się trzy a nie dwa żądania, tj. o zameldowaniu, o przeznaczeniu działki w mpzp lub wydaniu decyzji o warunkach zabudowy oraz o wyznaczeniu lub nie obszaru rewitalizacji. Zdaniem skarżącej winno być wydane jedno zaświadczenie od którego uiścił on jedną opłatę. Wniosek o wydanie jednego zaświadczenia nadal nie został rozpoznany. Zdaniem skarżącej Burmistrz narusza zasadę z art. 8 k.p.a. albowiem pobrał wpłaconą opłatę, wydał zaświadczenie zgodnie ze swoją koncepcją i domaga się kolejnej opłaty. Nadto organ przed sporem w SKO zażądał dodatkowej wpłaty [...] zł za to, że zostanie wydany jeden dokument, na którym znajdzie się zaświadczenie co do wnioskowanych okoliczności a aktualnie jest tak, że nawet gdyby zapłacić [...] zł to i tak wniosek o wydanie zaświadczenia nie zostałby rozpoznany zgodnie z wolą wnioskodawcy. Fundacja domaga się bowiem wydania jednego dokumentu dlatego uiściła jedną opłatę. Organ zaś bezpodstawnie zarachował jedną opłatę na część zaświadczenia. Również 17 kwietnia 2018 r. Fundacja wniosła do Burmistrza ponaglenie na procedowanie organu – Burmistrza w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia. Postanowieniem z 26 kwietnia 2018 r. Burmistrz zwrócił podanie z dnia 12 stycznia 2018 r. w części dotyczącej wydania zaświadczenia o przeznaczeniu terenu działki w planie miejscowym lub o braku MPZP oraz aktualnej decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o wyznaczeniu lub niewyznaczeniu obszaru rewitalizacji odnoszącego się do nieruchomości ujawnionej w KW nr [...] nr działki [...] w W. . Organ wskazał, że w wyznaczonym terminie 7 dni fundacja nie uiściła brakującej opłaty od zaświadczenia. Na to postanowienie skarżący pismem z dnia 12 maja 2018r. wniósł zażalenie (k. 45 akt adm.) Postanowieniem SKO w P. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] stwierdziło, że ponaglenie jest niezasadne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że opłata skarbowa jest uiszczana od wydanego zaświadczenia a nie od wydanego dokumentu, w którym jest zaświadczenie. Zatem w przypadku wydawania kilku zaświadczeń zawartych nawet w jednym dokumencie, konieczne jest uiszczenie opłaty odrębnie od każdego z nich, a nie wysokości jednokrotnej stawki opłaty od dokumentu. Wnioskowane zaświadczenia dotyczyły potwierdzenia dwóch różnych stanów faktycznych i prawnych. Pierwszy dotyczył kwestii zameldowania osób pod wskazanym adresem a drugi przeznaczenia nieruchomości i objęcia jej "obszarem rewitalizacji". Zdaniem organu zasadne było więc wezwanie od każdego z zaświadczeń. Wobec braku uiszczenia opłaty skarbowej za drugie zaświadczenie organ 26 kwietnia 2018r. na podstawie art. 261 § 2 k.p.a. wydał postanowienie o zwrocie wniosku w części dotyczącej drugiego nieopłaconego zaświadczenia. Organ podał, że skoro zaświadczenie nie mogło być wydane z uwagi na brak wymaganej ustawą opłaty skarbowej, nie może być podstaw do uznania, iż organ pozostawał w bezczynności. Wniosek skarżącego został bowiem rozpoznany w takim zakresie w jakim odpowiadał wymogom formalnym nałożonym przez obowiązujące przepisy. Postanowieniem Referendarza Sądowego z dnia 14 września 2018r. skarżąca została zwolniona od kosztów sądowych (k. 61). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga jest zasadna aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty i wnioski były uzasadnione. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej: "p.p.s.a.") obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4, tj. takich, w których wydana być powinna decyzja administracyjna, postanowienie lub inna czynność z zakresu administracji publicznej. Przedmiotem skargi rozpatrywanej w niniejszej sprawie jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 10 stycznia 2018r. o wydanie zaświadczenia. Zasadniczym warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest – zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. - uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Powyższy wymóg dotyczy również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ), dalej jako k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Jak wynika z akt sprawy skarżąca spełniła powyższy warunek, bowiem przed wniesieniem skargi do Sądu, wniosła dwa razy ponaglenie. Pismem z dnia 15 lutego 2018 r., po którego rozpoznaniu SKO stwierdziło, że Burmistrz dopuścił się bezczynności (postanowienie z dnia 6 marca 2018 r. k. 17) oraz pismem z dnia 17 kwietnia 2018 r. Jak wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując drugie ponaglenie nie dopatrzyło się w postępowaniu organu cech bezczynności (k. 44). Stanowisko tego organu nie podlega ocenie sądu, a tym samym nie wiąże w zakresie rozstrzygnięcia czy w sprawie miała miejsce bezczynność. Istotne jest bowiem ustalenie, czy skarżąca Fundacja przed wniesieniem skargi spełniła warunek wniesienia ponaglenia. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w sprawach dotyczących skarg na bezczynności i przewlekłości organów sąd po uznaniu spełnienia warunków formalnych skargi uwzględnia stan sprawy na dzień orzekania. Ustanie stanu przewlekłości i bezczynności po wniesieniu skargi skutkuje bowiem umorzeniem postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a), pozostawiając konieczność rozstrzygnięcia zasadności skargi w pozostałym zakresie. Należy również wskazać, że z bezczynnością mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana (por. T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 3 opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex Wolters Kluwer, 2016 oraz powołane w tym komentarzu orzecznictwo). Przedmiotem niniejszego postepowania był zarzut bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku z 10.01.2013r. o wydanie zaświadczenia. Wydawanie zaświadczeń regulują przepisy działu VII kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 217 § 1 kpa, organ administracji wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści § 2 tego artykułu wydanie zaświadczenia następuje, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1), a osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Jak w przypadku każdego postępowania inicjowanego z woli strony, organ jest związany zakresem zgłoszonego żądania i nie ma możliwości samodzielnej zmiany jego przedmiotu. Jeżeli w danej sprawie nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, na podstawie art. 219 kpa, organ administracyjny odmawia wydania zaświadczenia. Odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści następuje w drodze postanowienia. Ma ona miejsce wówczas, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, gdy strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a brak przepisu nakazującego wydanie takiego zaświadczenia, a także, gdy organ nie może spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia. Postanowienie takie powinno być wydane w formie pisemnej i zawierać elementy zaskarżalnego postanowienia, a więc m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środku zaskarżenia. Zaświadczenie traktuje się jako potwierdzenie (świadectwo) pewnych stosunków prawnych i faktycznych mających znaczenie dla prawa, istniejących w dniu jego wydania. Są więc one wyłącznie przejawem wiedzy organu co do określonych okoliczności faktycznych i prawnych, a więc nie mogą być traktowane jako oświadczenie woli organu, co nadawałoby im charakter władczy. Zaświadczenia nie wywołują bezpośrednio żadnych skutków prawnych, nie mają więc charakteru prawotwórczego, ani interpretacyjnego, nie rozstrzygają sprawy administracyjnej i nie tworzą nowej sytuacji prawnej. To sprawia, że kwalifikowane są one do tzw. działań faktycznych administracji (por. M. Wierzbowski, Zasady i tryb wydawania zaświadczeń według kodeksu postępowania administracyjnego, PiP 1981, Nr 1, s. 51). W orzecznictwie wskazuje się, że zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli a oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się więc do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku" (zob. wyr. NSA z 10.3.2011 r., II SA/Gd 971/10, Legalis). Z tych też względów ustawodawca zastrzegł krótki termin na wydanie zaświadczenia. Zaświadczenie powinno zostać wydane w terminie 7 dni od dnia wniesienia żądania o jego wydanie. Przyjmuje się przy tym, że w wypadkach, gdy organ dysponuje danymi z kartotek, ewidencji, rejestrów lub akt innego rodzaju, powinien wydać zaświadczenie bez zbędnej zwłoki. Jeżeli powodem niewydania zaświadczenia jest brak opłaty skarbowej, do której uiszczenia strona została zobligowana, to również nie zwalnia organu od wydania postanowienia. Kwestie opłat reguluje art. 261 k.p.a. Jeżeli strona nie uiści należności, a minął termin do ich wniesienia, to organ wyda postanowienie o zwrocie podania bądź zaniechania czynności (art. 261 § 2 k.p.a). Na postanowienie o zwrocie podania służy zażalenie.(art. 261 § 3 k.p.a.). Przekładając powyższe na stan faktyczny przedmiotowej sprawy uznać należy, że bezzasadnym było zobowiązywanie Burmistrza do rozpoznania podania o wydanie zaświadczenia z 10.01.2018r. Zostało ono bowiem na dzień wyrokowania, w całości rozpoznane. Organ wydał skarżącemu zaświadczenie w przedmiocie zameldowania a postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2018r. zwrócił podanie w części dotyczącej wydania zaświadczenia o przeznaczeniu terenu oraz aktualnej decyzji o warunkach zabudowy (obowiązującej), decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o wyznaczeniu lub niewyznaczeniu obszaru rewitalizacji dla działki nr [...] w W. , czym merytorycznie zakończył sprawę zainicjowaną wnioskiem skarżącej o wydanie zaświadczenia. Sąd w niniejszej sprawie nie ma podstaw do badania czy zasadnym było wydanie przez organ postanowienia z 26 kwietnia 2018r. o zwrocie podania, czy też wydania osobnego zaświadczenia w przedmiocie zameldowania. Nie ma też podstaw do zobowiązywania organy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, szczególnie zaś w sytuacji zakończenia sprawy przez organ. Kwestia legalności postanowienia z 26 kwietnia 2018r. kończącego sprawę o wydanie zaświadczenia podlega odrębnemu zaskarżeniu i nie może być przesądzana w przedmiotowej sprawie o bezczynność. Stanowiłoby to bowiem naruszenie zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) i wyjście poza granice sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Rozpoznając skargę na bezczynność sąd z uwagi na przewidziane w art. 149 § 1 p.p.s.a możliwości rozstrzygnięcia winien ustalić czy wniosek skarżącego został w całości rozpoznany i tym samym nie ma podstaw do zobowiązywania organy do jego rozpoznania w określonym terminie, czy też nie został rozpoznany co winno skutkować zobowiązaniem do załatwienia sprawy. Przy czym za "rozpoznanie wniosku" nie można uznać tylko pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Przy ustaleniu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, że wniosek został w całości rozpoznany postępowanie w przedmiocie zobowiązania do dokonanej czynności podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a, o czym orzeczono w pkt I wyroku. Rozstrzygnięcie takie w sprawach o bezczynność nie zwalania sądu od orzeczenia czy w sprawie miała miejsce bezczynność a w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia tej kwestii czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a). W sprawie niniejszej, za zasadny uznać należało zarzut bezczynności. Przekroczony został termin 7 dni na wydanie zaświadczenia. Wniosek o wydanie zaświadczenia został złożony 10 stycznia 2018r. a sprawa w całości zakończona została 26 kwietnia 2018r. Organ wezwał skarżącą o uiszczenie dodatkowej opłaty 23 stycznia 2018 r. (a więc już z uchybieniem 7-dniowego terminu). Powołując przepisy art. 261 § 1 k.p.a. oraz przepisy o opłacie skarbowej organ argumentował celowość wezwania, co było sporne dla skarżącej. Spór co do wysokości opłaty nie stanowi jednak o bezczynności w zakresie postepowania organu co do kwestii samego wezwania. Organ uznając, że wezwanie do uiszczenia opłaty było zasadne po bezskutecznym siedmiodniowym terminie do jej uiszczenia, który upłynął 15.02.2018r. winien wniosek rozpoznać (art. 261 § 2 k.p.a.). Skarżąca podnosząc zarzuty wobec żądania uiszczenia opłaty nie wskazywała na okoliczności z art. 261 § 4 k.p.a. uzasadniające załatwienie wniosku mimo nieuiszczenia należności takie jak względy społeczne lub ważny interes strony, konieczność dochowania terminu zawitego czy fakt zamieszkania za granicą. Wezwanie do uiszczenia opłaty w sytuacji gdy organ uzna, że jest on należny przy braku w/w przesłanek z art. 261 § 4 k.p.a. uzasadnia oczekiwanie przez organ na upływ terminu do uiszczenia tej opłaty (art. 261 § 1 i 2 k.p.a.) i nie może być kwalifikowany jako bezczynność. W niniejszej sprawie organ jednak po bezskutecznym upływie tego terminu dopuścił się bezczynności - nie rozpoznał bowiem wniosku tylko bezzasadnie ponowił 29 marca 2018r wezwanie do uiszczenia opłaty (w tym dniu wydał też zaświadczenie o zameldowaniu) a postanowienie rozstrzygające o pozostałej części wniosku wydał dopiero 26 kwietnia 2018r. Wniesienie przez skarżącą ponaglenia nie uzasadniało przedłużenia terminu do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia. Z uwagi na powyższe sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a stwierdził że organ procedując jak wyżej wskazano dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono w pkt II wyroku. W ocenie Sądu, stwierdzonej bezczynności nie można jednak przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy możemy powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Wyjaśnienie tego pojęcia musi zostać osadzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (vide: wyrok NSA z dnia 21.06.20122r. I OSK 675/12, CBOSA). W sprawie rozpoznawanej, organ nie pominął milczeniem wniosku o wydanie zaświadczenia. Kwestia uiszczenia dwóch opłat od żądania zawartego w piśmie z 10 stycznia 2018r. była sporna między organem i stroną. Nie można w takiej sytuacji zarzucić organowi działania lekceważącego czy oczywistego naruszenia prawa. Tym samym nie ma podstaw do uznania, w oparciu o treść art. 149 § 2 p.p.s.a, że stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Tak też orzeczono w pkt III wyroku.