II SAB/Po 6/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100;- (sto) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Wnioskiem z dnia 29 listopada 2024 r. (data wpływu do organu) R. B. (dalej jako: "wnioskodawca" albo "skarżący") zwrócił się do Wójta Gminy (dalej również jako: "Wójt" albo "organ I instancji") o udostępnienie informacji publicznej poprzez pisemne udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: "Na jakiej podstawie nadano numer porządkowy "[...]" dla budynku usytuowanego na działce oznaczonej nr ewidencyjnym [...] m-ci M. , o którym zostałem powiadomiony przez Urząd Gminy w K. pismem [...] z dnia 05.01.2010 r. dot. nadania numeru porządkowego pomimo, iż w chwili składania wniosku o nadanie numeru porządkowego na tej posesji istniał już budynek o takim samym numerze porządkowym?". Odpowiadają na powyższy wniosek Wójt Gminy pismem z dnia 18 grudnia 2024 r. (nadanym w dniu 19 grudnia 2024 r.) wyjaśnił, że numer porządkowy [...] został nadany w trybie postępowania uproszczonego przed 2010 r. prowadzonego na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 października 2004 r. w sprawie nadania numeracji porządkowej nieruchomości. Powyższy numer porządkowy należał do budynku wcześniej istniejącego na działce nr [...] w miejscowości M.. Stan taki trwał do chwili wybudowania i zamieszkania w kolejnym budynku na tej samej nieruchomości, który został zgłoszony do urzędu gminy w 2010 r. Wówczas do nowopowstałego budynku ponownie przypisano ten sam numer budynku. Trudno wyjaśnić, w jakiej sytuacji ten sam numer przypisano drugiemu nowemu budynkowi (czy na podstawie wówczas składanych ustnych deklaracji o wyburzeniu poprzedniego istniejącego budynku, czy innych okoliczności, których nie można obecnie odtworzyć). R. B. pismem z dnia 23 grudnia 2024 r. (data wpływu do organu – 23 grudnia 2024 r.) wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy podnosząc zarzuty naruszenia: art. 61 ust. 1 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek w terminie przewidzianym w ustawie; 2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny oraz o zasądzenie kosztów na rzecz skarżącego według norm przepisanych. W treści skargi skarżący wskazał, że wobec braku terminowego udostępnienia informacji Wójt pozostawał w bezczynności, Odpowiadając na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przedmiotem wniesionej skargi jest bezczynność Wójta w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Okoliczności faktyczne sprawy nie są przy tym sporne – na złożony w dniu 29 listopada 2024 r. wniosek organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 18 grudnia 2024 r. (nadanym w dniu 19 grudnia 2024 r.). W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1-2 u.d.i.p). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy podmiot ten, będąc w posiadaniu żądanej informacji, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Uwzględnienie skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej jest uwarunkowane upływem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., od daty złożenia wniosku. Przesłanka ta ma w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej charakter materialnoprawny. W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy zasadne jest twierdzenie skarżącego o bezczynności podmiotu, w kontekście obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zdaniem Sądu z akt sprawy w sposób dostateczny wynika, iż skarżącemu udzielono kompletnej i wyczerpującej odpowiedzi na jego wniosek z dnia 29 listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, którą wysłano w dniu 19 listopada 2024 r. Argumentacja skarżącego przedstawiona w skardze nie wskazuje przy tym, aby informacji była niepełna, czy też wadliwa. Skarżący wskazuje jedynie, że doszło do naruszenia ustawowych terminów udzielenia informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, należało przyjąć, że w chwili wniesienia przez skarżącego skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku podmiot zobowiązany udostępnił skarżącemu żądaną informację w całości. W momencie wniesienia skargi organ nie pozostawał tym samym w bezczynności. Ustalenie to ma kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi. Jak bowiem przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 – wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Uchwała ta – w oparciu o art. 269 P.p.s.a. – pozostaje wiążąca również dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną i wbrew twierdzeniu jej autora znajduje odpowiednie zastosowanie w sytuacji, gdy organ, udzielając informacji publicznej, nie pozostaje w bezczynności, a jednocześnie nie jest przy tym wydawana decyzja administracyjna. W w/w uchwale wskazano, że zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. W rozpoznawanej sprawie usunięciem stanu bezczynności jest udostępnienie żądanej informacji publicznej. Skarga na bezczynność skierowana jest zatem przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Pod pojęciem "przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu skargi", którym posłużono się w przedmiotowej uchwale, należy rozumieć inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przesłanka ta zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem wniesienie przez skarżącego skargi na bezczynność Gminy Wójta Gminy po zakończeniu przez ten organ prowadzonego postępowania stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Sąd podziela w tym zakresie argumentację zaprezentowaną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3789/21 oraz z dnia 07 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 7055/21. W literaturze prawniczej trafnie zwrócono uwagę, że stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji załatwi sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie, chociażby nawet uczynił to po wymaganym terminie (M. Bogusz. Niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na "historyczną" bezczynność organu administracji publicznej. Glosa do uchwały NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, publ. OSP z 2021/1/5). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można zatem mówić o bezczynności organu, gdy organ ten, uwzględniając wniosek, udostępni uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej przed wniesieniem skargi. Mając na względzie powyższe Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powyższej ustawy.