II SAB/Po 81/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność A. Sp. z o.o. [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, III. zasądza od A. Sp. z o.o. [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. G., reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. Ł. B., pismem z dnia 8 listopada 2012 r., na podstawie art. 3 § 1 pkt 4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270), złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność A. sp. z o.o. z siedzibą w P. [...], polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności spółki "A." sp. z o.o. z siedzibą w P. [...] oraz o zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że pismem z dnia 14 listopada 2011 r. wystąpił do A. sp. z o.o. z siedzibą w P. w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tired pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: udip, o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na nieruchomości nr ewid. [...] położonej w K.. W odpowiedzi spółka w piśmie z dnia 17 lutego 2011 r. poinformowała pełnomocnika skarżącego, że nie jest organem administracji rządowej, ani samorządowej i dlatego nie jest zobowiązana do udzielenia informacji, o które skarżący wnioskował, gdyż stanowią one wewnętrzną tajemnicę Spółki. Pismem z dnia 23 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego ponowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W kolejnej odpowiedzi z dnia 5 marca 2012 r. A. sp. z o.o. poinformowała wnioskodawcę, że nie przesyła kserokopii dokumentów związanych z lokalizacją oraz zmianą ich położenia, jednak w miarę możliwości udostępni upoważnionemu pełnomocnikowi wnioskodawcy powyższą dokumentację, tylko i wyłącznie w siedzibie spółki. Zaznaczono, że termin zapoznania się z dokumentacją należy ustalić pisemnie bezpośrednio z pracownikiem [...]. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 21 czerwca 2012 r. zwrócił się z prośbą do A. sp. z o.o. o nadesłanie drogą e-mailową żądanych dokumentów w formie skanów. W odpowiedzi z dnia 2 lipca 2012 r. spółka podała, że wobec niewskazania dokładnych danych żądanych dokumentów (data wydania, organ wydającym sygnatura akt itp.) rozpatrzenie prośby na tym etapie sprawy jest niemożliwe. Dodano, że udzielenie informacji bez wymienionych wyżej danych dokumentów byłoby udzieleniem informacji przetworzonej. Występując zaś z wnioskiem o udzielenie informacji przetworzonej wnioskodawca zobowiązany jest do wykazania, że występuje w interesie publicznym. Spółka wskazała, że wnioskodawcy przysługuje wybór rodzaju wniosku, z jakim występuje i powinien go dokonać. Skarżący podkreślił, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Na tej podstawie, w świetle dyspozycji art. 13 i art. 17 udip, A. G. stwierdził, że skarga na bezczynność A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. jest w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, ewentualnie o umorzenie postępowania. Wskazano, że podjęte przez spółkę działania doprowadziły do odnalezienia dokumentów stanowiących podstawę lokalizacji i budowy ww. urządzeń elektroenergetycznych. W związku z tym wraz z pismem z dnia 26 listopada 2012 r. udostępniono pełnomocnikowi wnioskodawców decyzję stanowiącą podstawę lokalizacji i budowy urządzeń i linii elektroenergetycznych przebiegających przez działkę nr [...] w m. K., tj. decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] 1968 r. nr [...] ustalającą lokalizację szczegółową i wyrażającą zgodę na elektryfikację wsi K. – budowę linii 15 kV WN i stacji transformatorowej bez dokonania inwestycji budowlanych na terenie wsi K. pow. C., decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...] 1968 r. o lokalizacji liniowej linii wysokiego napięcia SN 15 kV bez dokonania inwestycji budowlanych na terenie położonym w m. K, pismo Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] 1968 r. do P. Przedsiębiorstwa Elektryfikacji Rolnictwa w P., którym zezwolono na przeprowadzenie linii WN-NN nad drogami lokalnymi m.in. Nr 1 /D. – K. – K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Badanie przez sąd administracyjny bezczynności organów na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) zwanej dalej udip, poprzedzone być musi oceną, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w jej obszarze. Przesądzenie, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy dotyczące informacji publicznej, a więc że skarga jest dopuszczalna, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli - to jest do rozstrzygnięcia czy w sprawie występuje bezczynność (por. postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2012 r. I OSK 1475/12, postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 1377/12, postanowienie NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt 1049/12, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym zakresie sąd administracyjny ocenia, czy organ podjął jakiekolwiek działanie, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy wykonany został obowiązek działań wymaganych w u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nakazuje organowi albo udostępnić informację publiczną zgodnie z wnioskiem albo odmówić jej udostępnienia (w całości lub części), co musi przybrać formę decyzji. Natomiast w przypadku potraktowania żądanej informacji, jako informacji nienoszącej cech informacji publicznej, brak podstawy do działania na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a skierowany do organu wniosek nie zawiązuje postępowania jurysdykcyjnego na jej gruncie. Tożsama sytuacja ma miejsce, gdy wniosek o udzielenie informacji zostanie skierowany do podmiotu, który nie mieści się w obszarze podmiotów zobowiązanych na gruncie udip. Wyjaśnić na wstępie należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 udip, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem k.p.a. nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno - technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wprawdzie art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r. sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545). Uwzględniając, iż niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, że jej przedmiotem jest bezczynność A. sp. z o.o. w zakresie udostępnienia skarżącemu decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działce wskazanej we wniosku. Koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest zatem ustalenie czy żądane dokumenty (decyzje) są informacją publiczną oraz czy A. sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Następnie należy stwierdzić, czy działania A. sp. z o.o. podjęte już po wniesieniu skargi nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 udip, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 udip. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 udip). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 udip, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępny na stronie internetowej: http://orzecznia.nsa.gov.pl). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 udip, udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że żądane przez skarżącego informacje tj. decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na wskazanej działce są informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem ustawa znajduje w sprawie zastosowanie. Treść wniosku wskazuje bowiem, że dotyczy on udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej (spraw administracyjnych), prowadzonej przez właściwy organ administracyjny, dotyczącej lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na wskazanej we wniosku nieruchomości. W ocenie Sądu treść wniosku pozwala na skonkretyzowanie aktów administracyjnych. Skarżący konsekwentnie wskazuje bowiem, iż zakresem jego wniosku objęte są decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działce o nr ewid. [...] położonej w m. K., co stanowi wystarczającą podstawę do skonkretyzowania informacji objętych zakresem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Należy dodać, że żądanej przez skarżącego informacji publicznej – kserokopii decyzji, nie można było uznać za informacje przetworzone. Pojęcie informacji przetworzonej nie jest wprawdzie zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, ale w orzecznictwie sądowym pojęcie to jest w przeważającym zakresie definiowane jako taka informacja publiczna, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Informacja przetworzona będzie więc informacją, która została przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy według podanych przez niego kryteriów (np. w formie tabelki). Wykaz taki byłby specjalnie stworzony na potrzeby wnioskodawcy według jego żądania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2010 r., II SA/Wa 1942/09). "Przetworzenie" informacji, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 udip polega na dokonaniu zmian w jej treści, a nie na odjęciu z jakiegoś dokumentu elementów niezwiązanych z jego treścią (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r., II SA/Kr 1258/08, LEX nr 478697). Informacją przetworzoną będzie taka informacja, której podmiot zobowiązany do jej udzielenia nie dysponuje taką "gotową" informacją na dzień złożenia wniosku, ale jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej. Żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej, tj. takiej, która co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Musi więc istnieć informacja źródłowa, podstawowa (prosta), której wykorzystanie w postaci zestawienia, obliczenia, itd. spowoduje powstanie informacji nowej już niejako "przetworzonej" (tak też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r., II SA/Wa 1721/05). Niewątpliwie w piśmie skarżącego z dnia 14 listopada 2011 r., w którym powołuje się on na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.a tired pierwsze udip i w którym domaga się "kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych przebiegających na działce o nr ewid. [...] położonej w m. K., stanowiącej własność wnioskodawcy zawarty został wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a przekazanie kserokopii opisanych wyżej decyzji ma charakter informacji publicznej. W ocenie Sądu sporządzenie kopii określonych konkretnych dokumentów ma charakter informacji publicznej i nie powinno być zaliczane do informacji przetworzonej z tego względu, że ich sporządzenie nie prowadzi do powstania nowych informacji, składających się z cząstkowych informacji prostych. Niewątpliwie decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych są dokumentami, w których posiadaniu pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Z tego względu dostęp do tego dokumentu należy traktować jako dostęp do informacji publicznej. Odnosząc się do podmiotowego aspektu niniejszej sprawy należy stwierdzić, że kwestia statusu prawnego przedsiębiorstwa energetycznego w kontekście ustaleń, czy przedsiębiorstwo takie jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej była badana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z treści art. 4 ust. 1 udip wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10 (publ. LEX nr 737513), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 udip. Jednak dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi" i jedynie działalność przedsiębiorstwa energetycznego niemieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej". Nie budzi zatem wątpliwości, że przedsiębiorstwo energetyczne A. sp. z o.o. jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznych. Uznając, że decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działce wskazanej we wniosku stanowią informację publiczną, a A. sp. z o.o. będąca przedsiębiorstwem energetycznym wykonującym zadania publiczne jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ustalić należy czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej przez skarżącego. Przepis art. 13 ust. 1 tej ustawy określa, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 udip). W niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie żądanych kserokopii decyzji A. sp. z o.o. otrzymała w dniu 25 listopada 2011 r. W piśmie z dnia 22 lutego 2012 r. spółka wskazała pełnomocnikowi skarżącego, że nie jest organem administracji rządowej ani samorządowej i w związku z tym jest zobowiązana do udzielania informacji, o które wnioskuje skarżący. Następnie w piśmie z dnia 5 marca 2012 r. spółka poinformowała pełnomocnika skarżącego, że nie przesyła kserokopii dokumentów związanych z lokalizacją oraz zmianą położenia urządzeń energetycznych, jednak w miarę możliwości udostępni żądaną dokumentację w swojej siedzibie. W kolejnym piśmie z 2 lipca 2012 r. spółka podała, że wobec niewskazania dokładnych danych żądanych dokumentów (data wydania, organ wydającym sygnatura akt itp.) rozpatrzenie prośby na tym etapie sprawy jest niemożliwe. Wyjaśniła, że udzielenie informacji bez wymienionych wyżej danych dokumentów byłoby udzieleniem informacji przetworzonej. Zatem występując z wnioskiem o udzielenie informacji przetworzonej wnioskodawca zobowiązany jest do wykazania, że występuje w interesie publicznym. Wnioskodawcy przysługuje wybór rodzaju wniosku, z jakim występuje i powinien go dokonać. Następnie, już po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu, spółka w piśmie z dnia 26 listopada 2012 r. wskazała, że w jej zasobach odnaleziono dokumenty, który można zidentyfikować jako decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy urządzeń i linii elektroenergetycznych przebiegających przez działkę nr [...] w K. (decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] 1968 r. nr [...] ustalająca lokalizację szczegółową i wyrażająca zgodę na elektryfikację wsi K. – budowę linii 15 kV WN i stacji transformatorowej bez dokonania inwestycji budowlanych na terenie wsi K. pow. C., decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...] 1968 r. o lokalizacji liniowej linii wysokiego napięcia SN 15 kV bez dokonania inwestycji budowlanych na terenie położonym w m. K. oraz pismo Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] 1968 r. do P. Przedsiębiorstwa Elektryfikacji Rolnictwa w P., którym zezwolono na przeprowadzenie linii WN-NN nad drogami lokalnymi m.in. Nr 1 /D. – K. – K.) i przesłała pełnomocnikowi skarżącego kserokopie tych decyzji i pisma. Stosownie do treści art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1); w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2); gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie cofnął skargi, jak również nie zachodzi przypadek objęty punktem drugim wymienionego przepisu, jednakże okoliczności sprawy wskazują, że w toku postępowania sądowego - po wniesieniu skargi wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej skierowany do A. Sp. z o.o. [...] został przez tę Spółkę uwzględniony poprzez doręczenie kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy urządzeń i linii elektroenergetycznych przebiegających przez działkę nr [...] położonej w m. K. Podkreślić trzeba, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy w jego toku wystąpią zdarzenia, które powodują, że dalsze jego prowadzenie nie jest uzasadnione, tj., gdy np. przestanie istnieć przedmiot danego postępowania - decyzja, postanowienie, czy wprost przeciwnie bezczynność organu administracyjnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt l FSK 932/11, Lex nr 948857). Innymi słowy, z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna. Stwierdzić przy tym należy, że w sprawie ze skargi na bezczynność sąd administracyjny bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi oraz w dacie orzekania. Należy bowiem zwrócić uwagę na treść art. 149 § 1 zd. pierwsze ww. p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zatem w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, organ ten wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności konieczne jest umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w trybie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Tak też wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 Sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 roku, l OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009/4/63), wskazując że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Bezspornie w dniu wniesienia skargi A. sp.zo. z siedzibą w P.pozostawała w bezczynności (vide: odpowiedź na skargę). Dopiero po wniesieniu skargi przez A.G.do tutejszego Sądu, pismem z dnia 8 listopada 2012 r. Spółka udzieliła skarżącemu informacji poprzez doręczenie kserokopii decyzji i pism stanowiących podstawę lokalizacji i budowy urządzeń i linii elektroenergetycznych przebiegających przez działkę nr [...]położoną w m. K.tj. decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C.z dnia [...]1968 r. nr [...]ustalającą lokalizację szczegółową i wyrażającą zgodę na elektryfikację wsi K.– budowę linii 15 kV WN i stacji transformatorowej bez dokonania inwestycji budowlanych na terenie wsi K.pow. C. decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S.z dnia [...]1968 r. o lokalizacji liniowej linii wysokiego napięcia SN 15 kV bez dokonania inwestycji budowlanych na terenie położonym w m. K. pismo Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C.z dnia [...]1968 r. do P.Przedsiębiorstwa Elektryfikacji Rolnictwa w P. którym zezwolono na przeprowadzenie linii WN-NN nad drogami lokalnymi m.in. Nr 1 /D.– K.– K.. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I. sentencji wyroku. Sąd pragnie jednocześnie stwierdzić, że przepis art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 Kodeksu cywilnego, wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy więc przyjąć, iż udostępnienie informacji publicznej przez podmiot do tego zobowiązany po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym zatem zakresie, z uwagi na zmianę stanu prawnego, nie można powoływać się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08. Trzeba wyraźnie stwierdzić, że stanowisko przyjęte w tej uchwale może być nadal aktualne w kwestii dotyczącej zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, albowiem tylko w tym przedmiocie, z uwagi na ustanie bezczynności organu (w niniejszej sprawie z uwagi na udostępnienie żądanej informacji publicznej), postępowanie może stać się bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, Lex nr 1219576). Odnosząc się zatem do kwestii, czy w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa w zwłoce co do udostępnienia przez podmiot do tego zobowiązany żądanych przez skarżącego informacji publicznej Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało charakteru rażącego. Wprawdzie należy zauważyć, że wniosek skarżącego z dnia 14 listopada 2011 r. powinien zostać rozpatrzony w ustawowym terminie wynoszącym co do zasady 14 dni (a maksymalnie i wyjątkowo 2 miesiące – art. 13 udip), to bezczynność [...]sp. z o.o. trwająca przeszło rok wynikała z przekonania spółki, że udzielając stronie odpowiedzi pismem z dnia 17 lutego 2012 r., iż nie uznaje się za zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, a następnie pismem z dnia 5 marca 2012 r., iż umożliwi zapoznanie się z żądaną informacją w siedzibie spółki, załatwił sprawę zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne, a zachowanie adresata wniosku w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punkcie II. sentencji wyroku. Na podstawie zaś art. 201 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 i 2, § 3 ust. 1 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) Sąd zasądził od Asp. z o.o. [...]na rzecz skarżącego kwotę 357 zł (100 zł – wpis od skargi, 240 zł – wynagrodzenie pełnomocnika i 17 zł – kwota opłaty skarbowej od pełnomocnictwa) tytułem zwrotu kosztów postępowania (punkt III. sentencji wyroku).