II SO/Po 10/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. o przywrócenie terminu do wniesiona zażalenia w sprawie z wniosku Gminy M. o wymierzenie Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. grzywny w związku niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia przywrócić Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 października 2014 r. o sygn. akt II SO/Po 10/14. /-/ T.Świstak W dniu 29 sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynął wniosek Gminy M. o wymierzenie Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. grzywny za niezastosowanie się do obowiązku przekazania do Sądu skargi wraz z aktami spraw i odpowiedzią na skargę. Postanowieniem z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II SO/Po 10/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wymierzył Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. grzywnę w wysokości 3.500 zł oraz zasądził na rzecz wnioskodawcy zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 100 zł. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 85/15 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. zatytułowane jako skarga kasacyjne. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż od postanowienia, o którym mowa w art. 55 § 1 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) zgodnie z art. 173 § 1 in fine P.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 pkt 10 P.p.s.a. służy stronie zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Sąd wskazał przy tym na uchwałę NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FPS 1/08. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z art. 194 § 3 P.p.s.a.. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Jeżeli zatem zaskarżone postanowienie doręczono Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. w dniu 14 listopada 2014 r., zaś środek odwoławczy w postaci zażalenie, błędnie nazwany przez niego skargą kasacyjną wniósł dopiero w dniu 12 grudnia 2012 r., to powyższe zażalenia jako złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia podlegało odrzuceniu. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że błędne pouczenie strony o przysługujących środkach odwoławczych, nie może mieć wpływu na ocenę zachowani ustawowego terminu do wniesienia zażalenia. Fakt ten może ewentualnie stanowić podstawę wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 85/15 doręczone zostało pełnomocnikowi Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w dniu 16 lutego 2015 r. Pismem z dnia 20 lutego 2015 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wskazując, iż strona została błędnie pouczona o przysługującym środku zaskarżenia, co wskazuje na brak winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności procesowej. Powyższy wniosek wraz z zażaleniem nadany został w Urzędzie pocztowym w P. w dniu 23 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponadto we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 2 i 4 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjny dominuje pogląd, iż błędne pouczenie strony o przysługujących środkach odwoławczych nie może powodować, że stronie przysługuje inny środek odwoławczy niż wynika to z P.p.s.a. Jeżeli natomiast na skutek błędnych działań sądu administracyjnego strona uchybi terminowi do złożenia środka odwoławczego, to jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej, co pozwoli na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybień powstałych bez winy strony (por. postanowienia NSA z dnia 14 marca 2012 r. o sygn. akt I OZ 148/12 oraz z dnia 23 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OZ 238/13 – oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż błędne pouczenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. o przysługującym mu środku odwoławczym od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 30 października 2014 r. stanowi przesłankę wyłączającą winę strony w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Nieprawidłowe pouczenie może bowiem wprowadzić stronę w błąd co do przysługującego jej środka zaskarżenia. Tym samym w rozpoznawanej sprawie uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia było następstwem błędu leżącego po stronie Sądu. Nadto zauważyć, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia spełnia pozostałe przesłanki formalne określone w art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. Wniosek został bowiem złożony w terminie 7 dni od dnia doręczenia stronie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r., a wiec od dnia w którym strona dowiedziała się, o tym jaki faktycznie środek zaskarżenia jej przysługuje oraz, iż uchybiła terminowi do jego wniesienia. Ponadto strona wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dokonała czynności, której dotyczył ten wniosek – wniosła zażalenie. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji. /-/ T.Świstak