III SA/Po 1038/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania uprawnień do kierowania pojazdami, po wznowieniu postępowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga K. D. na decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] kwietnia 2014 r., w przedmiocie uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie wydania uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B oraz odmowy wydania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. W petitum skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że za wnioskiem tym przemawia przede wszystkim fakt zatrudnienia w przedsiębiorstwie znajdującym się w miejscowości Ż. Skarżący codziennie dojeżdża, swoim samochodem, z miejsca zamieszkania do pracy - ok. 25 km. Nie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje zatem, że skarżący zostanie pozbawiony możliwości dojazdu do miejsca zatrudnienia, a tym samym zaistnieje realne zagrożenie utraty pracy. Skarżący nadmienił jednocześnie, że nie ma możliwości skorzystania z publicznych środków komunikacji bowiem miejscowość, w której zamieszkuje, nie posiada połączenia z miejscowością, w której mieści się zakład pracy. Wskazane powyżej okoliczności sprawiają, w ocenie strony skarżącej, że zachodzi przesłanka wyrażona w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") w postaci spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w powyższym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności sąd orzeka na wniosek skarżącego, przez co to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia tego wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie tej ochrony należy do strony postępowania, która winna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji swoją argumentację oparł na twierdzeniu, zgodnie z którym nie wstrzymanie wykonania powyższej decyzji spowoduje, że zostanie on pozbawiony możliwości dojazdu do miejsca zatrudnienia, a tym samym istnieje realne zagrożenie utraty pracy. Chociaż okoliczności zawarte w tak skonstruowanej argumentacji wpisują się w przesłankę niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w postaci ryzyka utraty pracy, w realiach niniejszego postępowania są one niewiarygodne i nie zasługują na zastosowanie omawianej ochrony tymczasowej. Zaskarżona decyzja wydana została dnia [...] czerwca 2014 r., natomiast jej skuteczne doręczenie profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego nastąpiło w dniu [...] czerwca 2014 r. Należy zatem uznać, że poczynając od tego dnia (brak jest bowiem okoliczności przemawiających za tym aby twierdzić, że profesjonalny pełnomocnik nie poinformował skarżącego o treści podjętego rozstrzygnięcia - niezwłocznie) skarżący miał świadomość ostatecznego uchylenia decyzji Starosty R. z dnia [...] marca 2012 r., na mocy której przyznano mu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, a także odmowy wydania uprawnień do kierowania pojazdami w powyższym zakresie. Konsekwentnie należy przyjąć, że od dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący winien brać pod uwagę, iż nie posiada już uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, abstrahując już od tego, że nawet przed tym dniem - a po doręczeniu decyzji organu I instancji - powinien on liczyć się z możliwością wystąpienia takich okoliczności. Pomimo świadomości powyższych okoliczności skarżący dnia [...] lipca 2014 r. zawarł umowę o pracę z przedsiębiorstwem, którego zakład pracy oddalony jest od miejsca zamieszkania skarżącego o ok. 25 km (vide załączona do skargi umowa o pracę, k. 7 akt sądowych). Na tle powyższego niewiarygodne staje się twierdzenie, że skarżący pozbawiony jest innych możliwości dojazdu do zakładu pracy niż z wykorzystaniem samochodu, we własnym zakresie. Zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego nie pozwalają bowiem uznać, że skarżący podpisał umowę o pracę wiedząc, iż nie będzie miał możliwości dotarcia do zakładu pracy. W powyższych okolicznościach nie do przyjęcia jest zatem twierdzenie, że nie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez pozbawienie skarżącego możliwości dojazdu do miejsca zatrudnienia, wiąże się z zagrożeniem utraty pracy przez skarżącego. Skarżący nie wykazał zatem aby w jego przypadku zaistniała któraś z okoliczności wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 94 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 482 ze zm.) kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd, nie mając do tego uprawnienia, podlega karze grzywny. Tymczasem, jak twierdzi profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej – "skarżący dojeżdża codziennie, swoim samochodem, z miejsca zamieszkania do pracy ok. 25 km". Twierdzenie to, na tle już ustalonych okoliczności, sugeruje, że skarżący pomimo braku uprawnień odpowiedniej kategorii prowadzi pojazd, co może świadczyć o wypełnianiu przez niego "codziennie" hipotezy art. 94 § 1 Kodeksu wykroczeń. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.