III SA/Po 1050/21

Dnia 18 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska - Cybulska Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2022 roku sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę w całości. Starosta [...], decyzją z dnia 17 grudnia 2020 roku (nr [...]), skierował S. D., posiadającego uprawnienia AM, A1, A2, A, B1 i B, na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że decyzja została wydana z uwagi na pozyskaną informację o przekroczeniu liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 15 kwietnia 2021 roku (nr [...]), po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podało, że przyczyną wszczęcia postępowania w sprawie był wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. zawierający informację o przypisaniu w okresie od 26 lipca 2016 roku do 14 lipca 2017 roku liczby 26 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że w toku postępowania o skierowanie na badania psychologiczne nie dokonuje się oceny zasadność uznania, czy ktoś, wobec kogo Komendant Wojewódzki wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji, przekroczył przepisy ruchu drogowego. Ilość punktów jest pochodną stwierdzenia wykroczenia oraz kwalifikacji takiego przekroczenia. Kolegium oraz Starosta są związane wnioskiem Wojewódzkiego Komendanta Policji w P. z dnia 26 października 2020 roku Na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie ma wpływu podnoszone zatarcie skazania za czyny stanowiące naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie należy do wyłącznej kompetencji Policji. Takie czynności nie mogą być weryfikowane przez organy administracji publicznej. Mając na uwadze brak uprawnień do kwestionowania ustaleń Wojewódzkiego Komendanta Policji, ale realizując obowiązek odniesienia się do podnoszonej w odwołaniu kwestii zatarcia skazania oraz zgłoszonego wniosku dowodowego, organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzuty związane z zatarciem ukarania za wykroczenie z dnia 12 lipca 2017 roku są nieuzasadnione, a wniosek dowodowy nie ma znaczenia dla podejmowanego rozstrzygnięcia. S. D., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego i zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącego decyzja została wydana z naruszeniem: 1) art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń poprzez jego błędne niezastosowanie, gdyż wykonanie w dniu 20 września 2017 roku kary grzywny nałożonej mandatem karnym z dnia 12 lipca 2017 roku, z uwagi na regułę określoną w art. 46 § 2 Kodeksu wykroczeń, spowodowało, iż zatarciu uległy wcześniejsze wykroczenia, tj. wykroczenia z 26 lipca 2016 roku, 25 sierpnia 2016 roku, 13 marca 2017 roku, 31 marca 2017 roku oraz 15 maja 2017 roku; zgodnie z regułą wyrażoną w art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego obwinionego (skarżącego) do dnia 5 lutego 2020 roku (w zakresie dotyczącym wykroczenia z dnia 14 lipca 2017 roku) uważało się za niewinnego, dopóki wina jego nie została udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem - zgodnie z zasadą domniemania niewinności, co powodowało, iż Komendant Wojewódzki Policji w P. nie był uprawniony do wskazania we wniosku kierowanym do Starosty punktów karnych za wykroczenia, za które w dacie sporządzenia tego wniosku nastąpiło już zatarcie ukarania, 2) art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami poprzez jego błędne zastosowanie, 3) art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak ustalenia, które z wykroczeń wskazanych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., w dacie sporządzenia wniosku uległo zatarciu, brak ustalenia kiedy skarżący zapłacił grzywnę wynikającą z nałożonych mandatów za wykroczenia drogowe wskazane we wniosku Komendanta, 4) art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 8 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia poprzez ich błędne niezastosowanie w szczególności, co do wykroczenia z dnia 14 lipca 2017 roku, które prawomocnie zostało przypisane skarżącemu dniu 5 lutego 2020 roku, a do tego czasu obwinionego (skarżącego) uważało się za niewinnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zażądało oddalenia skargi oraz podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329; dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna. Analiza dokumentów włączonych do akt administracyjnych, treść uzasadnienia wydanych decyzji oraz treść skargi i odwołania ujawnia następujące okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy, które Sąd przyjmuje, jako własne ustalenia w sprawie. Sąd Rejonowy w N. , wyrokiem z dnia 13 listopada 2019 roku, uznał S. D. winnym popełnienia w dniu 14 lipca 2017 roku wykroczenia polegającego na przekroczeniu dozwolonej prędkości w obszarze zabudowanym o 46 km/h. Sąd Okręgowy w P., wyrokiem z dnia 5 lutego 2020 roku, zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w N. , utrzymał w mocy. Komendant Wojewódzki Policji w P., wnioskiem z dnia 26 października 2020 roku ([...]), wystąpił do Starosty [...] o skierowanie na badania psychologiczne S. D., gdyż otrzymał on łącznie 26 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w okresie od 26 lipca 2016 roku do 14 lipca 2017 roku wyżej wymieniony wielokrotnie naruszał przepisy ruchu drogowego: . 26 lipca 2016 roku naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego (2 punkty karne), . 25 sierpnia 2016 roku naruszenie obowiązku używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego (2 punkty karne), . 13 marca 2017 roku przekroczenie prędkości od 11 do 20 km/h (2 punkty karne), . 31 marca 2017 roku przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h (4 punkty karne), . 15 maja 2017 roku przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h (6 punktów karnych), . 12 lipca 2017 roku przekroczenie prędkości od 11 do 20 km/h (2 punkty karne), . 14 lipca 2017 roku przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h (8 punktów karnych). Starosta, pismem z dnia 4 listopada 2020 roku ([...]), na podstawie art. 61 § 4 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, powiadomił S. D., że na wniosek Komendanta Wojewódzki Policji w P. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie skierowania na badania psychologiczne. Pismem z dnia 18 grudnia 2020 roku, w odpowiedzi na pismo S. D. z dnia 9 grudnia 2020 roku, Komendant Wojewódzki Policji w P. wyjaśnił, że wniosek o sprawdzenie kwalifikacji oraz wniosek o skierowanie na badania psychologiczne z dnia 26 października 2020 roku pozostają aktualne. W związku ze skutecznie złożonym sprzeciwem od wyroku nakazowego (sygn. akt II W 346/17) dotyczącego naruszenia przepisów ruchu drogowego w dniu 14 lipca 2017 roku sprawa trafiła do ponownego rozpatrzenia przez sąd. Wyrok nakazowy utracił moc i został usunięty z ewidencji ukaranych kierowców. Przypisane 8 punktów za wykroczenie z dnia 14 lipca 20187 roku uzyskało status punktów tymczasowych. Komendant wycofał wniosek o sprawdzenie kwalifikacji z dnia 16 stycznia 2018 roku. W dniu 5 lutego 2020 roku uprawomocnił się wyrok w sprawie wykroczenia z dnia 14 lipca 2017 roku i tym samym 8 punktów tymczasowych uzyskało status punktów ostatecznych, co stanowi podstawę do sporządzenia wniosku o sprawdzenie kwalifikacji. Wyrok w sprawie wykroczenia zapadł w 2020 roku, zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 roku Kodeks wykroczeń przedmiotowe wykroczenie będzie można uznać za niebyłe "po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary". Okres ten może ulec wydłużeniu jeśli "ukarany przed upływem okresu przedawnienia w § 1 popełni nowe wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny". Sąd nałożył grzywnę, wyrok można uznać za wykonany po jej zapłaceniu. Pismem z dnia 30 grudnia 2020 roku S. D. wystąpił z żądaniem zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia przez WSA w Poznaniu skargi na wnioski Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. oraz odmowę ich cofnięcia. W odpowiedzi na żądanie zawieszenia postępowania Starosta wyjaśnił stronie (pismo z dnia 8 stycznia 2021 roku), że brak jest podstaw do zwieszenia postępowania, a zagadnienie zostało już wyjaśnione. Tymczasowe punkty karne za wykroczenie z dnia 14 lipca 2017 roku uzyskały status ostatecznych z dniem 5 lutego 2020 roku na skutek uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w N. Starosta [...], decyzją z dnia 17 grudnia 2020 roku, skierował S. D. na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami S. D., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, skorzystał z prawa do złożenia odwołania. Do odwołania załączono dowód przelewu z dnia 20 września 2017 roku na kwotę 250 zł na okoliczność zapłaty "mandatu karnego [...] – [...], N. [...]". Odwołujący się podniósł, że Komendant Wojewódzki Policji w P. nie był uprawniony do wskazania we wniosku kierowanym do Starosty [...] punktów karnych za wykroczenia, za które w dacie sporządzania tego wniosku nastąpiło już zatarcie ukarania. W treści skargi do sądu administracyjnego wyjaśniono, że kary grzywny za wykroczenia z dnia 12 lipca 2017 roku oraz z dnia 15 maja 2017 roku zostały wykonane, co spowodowało, że z dniem 20 września 2019 roku łącznemu zatarciu uległy wykroczenia popełnione w okresie od dnia 16 lipca 2016 roku do 12 lipca 2017 roku. Skarga okazała się nieuzasadniona. Sąd nie ujawnił podstaw dla przyjęcia stanowiska, że zaskarżona decyzja, została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lit. c) P.p.s.a. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. 2020, poz. 1268 ze zm.) starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta wydaje wskazaną decyzję administracyjną na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b i d. Kolegium trafnie uznało, że przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami ma charakter obligatoryjny i związany, co oznacza, iż w przypadku wystąpienia określonej w nim przesłanki, starosta ma obowiązek wydać decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne. Okolicznością faktyczną na podstawie której organ stwierdza wystąpienie tej przesłanki jest przekroczenie przez kierowcę liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustaleń tych organ dokonuje zaś w oparciu o informację otrzymaną od organu prowadzącego ewidencję (Policji), zawartą np. we wniosku o skierowanie na badanie psychologiczne w związku z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych za naruszenia w ruchu drogowym (wyrok NSA z 4.12.2020 r., I OSK 3381/18, LEX nr 3179681). Wyjaśnić zatem należy, że z art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 roku o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957) przepis art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.), w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy zmienianej. Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających weryfikację danych o kierującym pojazdem w centralnej ewidencji kierowców i wprowadzanie do centralnej ewidencji kierowców informacji o zatrzymaniu wydanego w kraju prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem oraz o ich zwrocie został ustanowiony na dzień 5 grudnia 2020 roku, co na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 roku o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1517) ogłoszone zostało w Komunikacie Ministra Cyfryzacji z dnia 4 września 2020 roku w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających weryfikację danych o kierującym pojazdem w centralnej ewidencji kierowców i wprowadzanie do centralnej ewidencji kierowców informacji o zatrzymaniu wydanego w kraju prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem oraz o ich zwrocie (Dz. U. poz. 1533) Z aktualnej na gruncie niniejszej sprawy treści art. 130 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 4 pkt 1-5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2017, poz. 1260 ze zm.) wynika, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub 20 punktów w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. Na podstawie art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488) ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Mając na uwadze powyższe za skarżonym organem powtórzyć należy, że starosta nie jest uprawniony do tego, aby podważać skuteczność wpisów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 prawa o ruchu drogowym jest rejestrem, w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji, tylko on ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. W sytuacji, w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów (wyrok NSA z 9.06.2017 r., I OSK 2358/15, LEX nr 2314073). Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia stanowiska, że ustalenia stanowiące postawę faktyczną dla wydania zaskarżonej decyzji zostały przyjęte z istotnym naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, czy art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.). Organ rozpoznał/ustosunkował się do zarzutów dotyczących braku wyjaśnienia sprawy w kontekście instytucji zatarcia ukarania. O zasadności zarzutów skargi nie mogła świadczyć argumentacja odwołująca się do instytucji zatarcia ukarania, którą, na co wskazywało już w uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, należy podnosić w toku postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego skargi na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji (wyrok WSA w Łodzi z 18.10.2018 r., III SA/Łd 646/18, LEX nr 2576814). Samorządowe Kolegium Odwoławcze z poszanowaniem art. 7, art. 8 oraz art. 11 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego trafnie wyjaśniło, że w okolicznościach rozstrzyganej sprawy nie ma warunków do formułowania twierdzeń o zatarciu ukarania w rozumieniu art. 46 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 roku Kodeks wykroczeń (Dz. U. 2021, poz. 281). Zapłata grzywny (20 września 2017 roku) za wykroczenie z dnia 12 lipca 2017 roku nie mogła prowadzić do zatarcia ukarania skoro skarżący w dniu 14 lipca 2017 roku (dwa dni później) popełnił kolejne wykroczenie, co do którego prawomocnie wypowiedziały się Sąd Rejonowy w N. oraz Sąd Okręgowy w P.. Zgodnie z treścią art. 46 § 2 Kodeksu wykroczeń jeżeli ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § 1 popełnił nowe wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania albo od przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie. Autor skargi błędnie przyjmuje, że Komendant Wojewódzki Policji wskazał we wniosku kierowany do Starosty punkty karne za wykroczenia, za które w dacie sporządzenia tego wniosku ukaranie uległo już zatarciu. Kontrolowane postępowanie administracyjne zostało wszczęte i było prowadzone w oparciu o wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji opatrzony datą 26 października 2020 roku, który wpłynął do Starostwa Powiatowego w dniu 30 października 2020 roku. Skoro wskazany wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji pochodzi z dnia 30 października 2020 roku, a wywołane nim postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 4 listopada 2020 roku i toczyło się, już po prawomocnym rozstrzygnięciu kwestii winy skarżącego za wykroczenie popełnione w dniu 14 lipca 2017 roku (tj. 5 luty 2020 roku), to uznać należało, że zarzut naruszenia zasady domniemania niewinności z art. 5 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku Kodeks postępowania karnego (Dz. U. 2021, poz. 534) w związku z zasadą zaufania do władzy publicznej z art. 8 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, został sformułowany z całkowitym pominięciem okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329), skarga podlegała oddaleniu.