III SA/Po 1169/16

Dnia 8 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu [...] grudnia 2016 roku, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2016 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2016 r., wydanej w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry – w wysokości [...] zł - sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżący podniósł, że z uwagi na sytuację majątkową nie jest w stanie uregulować wymierzonej kary pieniężnej. Zapłata wynikających stąd należności może wywołać dla niego daleko idące, niekorzystne skutki, zarówno w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, jak i codziennego funkcjonowania. Liczne zobowiązania wobec kontrahentów, koszty związane z prowadzoną działalnością i konieczność spłaty wymaganych należności powoduje, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do poważnego zachwiania płynności finansowej. Strat stąd wynikłych, prowadzących do zaprzestania działalności gospodarczej, nie będzie można w przyszłości zrekompensować. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części. Treść powyższych przepisów wskazuje, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów administracyjnych, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Co istotne, obowiązkiem strony, która dąży do udzielenia jej powyższej ochrony tymczasowej, jest przedstawienie takich twierdzeń oraz dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Artykuł 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o przewidzianą w nim ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, CBOSA). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadny (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 595/10, CBOSA). W świetle poczynionych wyżej rozważań stwierdzić trzeba, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że choć skarżący w argumentacji wniosku wywodzi, iż w przypadku wykonania decyzji może utracić płynność finansową co doprowadzi do zaprzestania prowadzonej działalności gospodarczej, to podniesione w tym względzie twierdzenia są bardzo ogólne i zupełnie pomijają przedstawienie jego aktualnej sytuacji majątkowej oraz osobistej. Ponadto na poparcie wywiedzionego wniosku skarżący nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji. Nie sposób zatem uznać, że wykonanie wskazanego zobowiązania rzeczywiście może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Zaakcentować trzeba, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest zaprezentowanie (wraz ze stosowną dokumentacją) aktualnych i pełnych danych o stanie majątkowym skarżącego. Weryfikacja tego, czy wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbyć z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich danych skarżący nie przedłożył, przez co jego twierdzenia o możliwości zaprzestania działalności gospodarczej - wskutek wykonania zaskarżonej decyzji - są gołosłowne. Nie można bowiem zweryfikować, czy rzeczywiście nie dysponuje on środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, czy wykonanie tej decyzji prowadziłoby do wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15, CBOSA). Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że skarżący wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania skarżonej decyzji, nie uprawdopodobnił, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Na marginesie tut. Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.