III SA/Po 1191/16

Dnia 24 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi G.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art.72, art. 92a ust1 i 3 art. ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 1.4, 6.2.1. 6.1.4. 6.3.11, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – zwanej dalej u.t.d., art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006,), rozdział I lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr. 3821/85 art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr. 581/2010 Dz. U. z 2007r. nr. 159, poz. 1128 z późn.zm.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 02.07.2010), art. 29, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (t.j. Dz. Urz. UE L z.2014, 60.1 ze. zm.), art. 5 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE t.j. (Dz. U. z 2013r. poz. 1414), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015r. nr [...] o nałożeniu na G. Z., prowadzących działalność gospodarczą pod firma M. w K. kary pieniężnej w wysokości 7.800,00 złotych za stwierdzone naruszenia z tytułu: 1. nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. 2 . naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę l.p. 6.3.11. załącznika nr 3 do u.t..d. 3. niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji zmian danych, o których mowa w art. 7a . w wymaganym terminie l.p. 1.4 załącznika 3 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne. Przedstawione powyżej naruszenia zostały stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy Zakres kontroli obejmował okres od lipca 2014 roku do lipca2015 roku . Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2015 roku nr. [...] Organ wyjaśnił ,że zgodnie z art. 34 rozporządzenia 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów .Konsekwencją nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi jest nałożenie sankcji określonej lp. 6.2.1 zał. Nr .3 do u.t.d. Dokonana podczas kontroli analiza danych cyfrowych pobranych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe nr. rej. [...] i danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy D. P. wykazała, że w dniu 16 maja 2015 roku o godz. 3;41 na karcie kierowcy i pamięci tachografu rejestrowana była aktywność "odpoczynek". W tym czasie pojazd poruszał się drogą krajowa nr. [...]. Kierowca przesłuchany na tą okoliczność przyznał się do używania magnesu przytwierdzonego do impulsatora skrzyni biegów co pozwalało kierowcy na dowolne manipulowanie aktywnościami rejestrowanymi przez tachograf tj. rejestrować aktywność "odpoczynek" w czasie gdy pojazd pozostaje w ruchu, i na karcie kierowcy oraz w pamięci urządzenia powinna być rejestrowana aktywność "prowadzenie pojazdu" Ustalono także, że dane z kart kierowców D. O., M. K., T. H. i P. Z. były wczytane po wymaganym terminie Organ wskazał, że dane z karty kierowcy winny być pobrane co najmniej raz na 28 dni, a z urządzenia rejestrującego co najmniej raz na 90 dni. Organ wyjaśnił ,że kierując się treścią pkt. 3 preambuły do rozporządzenia Komisji nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, określając maksymalne okresy na wczytanie danych brał pod uwagę wyłącznie dni zarejestrowanej działalności .Zaniechanie obowiązku sczytywania danych z karty kierowcy jest sankcjonowane zgodnie z treścią zał. nr. 3 do u.t.d. lp.6.3.11. Organ wskazał, że w toku postępowania ustalono także, iż pojazd o nr. rej. [...] przedsiębiorca sprzedał w dniu [...] marca 2015 roku zaś wycofał z wykazu pojazdów w dniu 25 sierpnia 2015 roku, zgłaszając w jego miejsce pojazd o nr. rej. [...], którym wykonywał przewóz w okresie kontrolowanym. Stanowi to naruszenie obowiązku zgłaszania przez przewoźnika drogowego w terminie 28 dni od dnia powstania wszelkich zmian danych organowi, który udzielili licencji – art. 14 ust. 1 u.t.d. Zaniechanie obowiązku powyższego skutkuje nałożenie sankcji określonej l.p. 1.4. zał nr. 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, że organ I instancji nie zgromadził w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył w sposób należyty materiału dowodowego oraz ,że jako przedsiębiorca nie miał wpływu na działania kierowcy organ odwoławczy wyjaśnił ,iż zgodnie z przepisami u.t.d. za naruszenia przepisów odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak i kierowca , co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 3 u.t.d. Strona w toku kontroli i postępowania odwoławczego nie przedstawiła dowodów potwierdzających istnienie okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisu art. 92 c u.t.d., a zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do sankcjonowania stwierdzonych naruszeń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania – art. 6,7,8,10,68,77 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ustalenie przez organy stanu faktycznego niezgodnie z regułami postępowania , nie wyjaśnienie istotnych okoliczności, w tym nie przesłuchanie kierowcy i strony, nie zebranie wystarczającego materiału dowodowego, nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 4 pkt. 22 u.t.d. w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach u.t.d.; zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr. 561/2006 i ustawy o czasie pracy kierowców . W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że za naruszenie w postaci nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości , pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi odpowiedzialność winien ponosić wyłącznie kierowca, który dopuścił się naruszenia z własnej woli , gdyż jako podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na zaistnienie naruszenia . Zdaniem skarżącego w odniesieniu do naruszenia polegającego na wczytywaniu danych z karty kierowcy po wymaganym prawem terminie organ przyjął dni kalendarzowe zamiast dni roboczych kierowcy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 7a, art. 72 art. 92a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 września 2001r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2013r. poz. 1414 ze zm.) i l.p. 6.2.1., 6.3.11. 1.4, załącznika nr 3 do tej ustawy. Organy orzekające uznały, że zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do sankcjonowania stwierdzonych w toku kontroli w przedsiębiorstwie strony naruszeń określonych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – l.p. 6.2.1, 6.3.11, 1.4 . Ustaleń dokonały na podstawie zapisów urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy , czas jazdy i czas postoju , obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku , w tym dane cyfrowe oraz dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu pochodzące od 6 kierowców wykonujących przewozy w ramach działalności przedsiębiorstwa skarżącego w okresie od 1.04.2015 r. do 31.05.2015 r. a także w odniesieniu do naruszenia opisanego lp. 6.2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym na podstawie zeznań świadka D. P. Strona skarżąca nie kwestionuje ukarania za naruszenie polegające na nie zgłoszeniu w wymaganym terminie organowi , który udzielił licencji, zmian do wykazu pojazdów.- lp. 1.4. zał nr.3 do ustawy. Uważa , że organy błędnie przyjęły, iż ponosi odpowiedzialność za naruszenie polegające na nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości, pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi gdyż nie miał wpływu na działanie kierowcy . Nie zgadza się także z nałożeniem sankcji w zakresie naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy . Analiza akt administracyjnych sprawy i zgromadzonego w nich materiału dowodowego w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że organy dokonały prawidłowych i wyczerpujących ustaleń faktycznych zaś ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest spójna i logiczna. W sprawie dokonano ustaleń stanu faktycznego pozwalających na prawidłowe jej rozpoznanie, dokonano również właściwej jego kwalifikacji prawnej, z zachowaniem reguł postępowania i z zapewnieniem stronie w nim udziału. Wbrew zarzutom skargi organy nie uchybiły zasadom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Zebrany materiał dowodowy dawał organom podstawę do podjęcia ustaleń co do stwierdzenia wobec strony wskazanych naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 ustawy oraz przyjęcia stanowiska, że nie spełnienia ona przesłanek określonych w art. 92b i art. 92c ustawy, dających organom możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej Zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85; b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym; c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Przepis ten daje możliwość nie nakładania kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów , wymaganych przerwach i okresach odpoczynku . Nie ma on zastosowania do naruszenia stwierdzonego podczas kontroli spowodowanego manipulowaniem w urządzenie rejestrujące – zamontowanie magnesu – powodującym sfałszowanie danych dotyczących faktycznego czasu pracy , przejechanych kilometrów i wskazań prędkości. Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c ustawy spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie tylko wskazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Dokonana przez organ w okolicznościach niniejszej sprawy w powyższym zakresie ocena zdaniem Sądu jest prawidłowa Nie wystarczy wykazanie braku winy przedsiębiorstwa, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa, przy czym okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92c ustawy powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. To na przedsiębiorcę nałożony został obowiązek wyboru właściwych rozwiązań organizacyjnych dotyczących dyscyplinowania osób wykonujących na jego rzecz usługi kierowania pojazdem; przedsiębiorcę obciążają kwestie właściwego doboru osób współpracujących, właściwego systemu motywacyjnego czy szkoleniowego. Wykonywanie przewozu przez kierowcę najczęściej odbywa się z wyłączeniem możliwości sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę, co nie może oznaczać zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenia, których dopuszcza się kierowca. Samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyroki: WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 171/16 i WSA w Krakowie z dnia 13 lipca 2016r., sygn. akt III SA/Kr 35/16). Zdaniem Sądu Skarżący nie przedstawili w toku postępowania żadnych dowodów wskazujących no to ,że winien być zwolniony z odpowiedzialności. Na podkreślenie zaś zasługuje to, iż organ w skierowanych do przedsiębiorcy pismach z dnia 31 sierpnia 2015r. i dnia 13 października 2015r. informował stronę o przedmiocie prowadzonego postępowania, szczegółowo wskazywał zakres naruszeń, pouczył o prawie przeglądania akt i sporządzania notatek, kopii i odpisów (art. 73 § 1 k.p.a.), zgłaszania zarzutów i dowodów, złożenia wyjaśnień (art. 10 § 1 k.p.a.). W badanej sprawie skarżący podnosi , że to rolą organu zgodnie z wynikającym z zasady prawdy obiektywnej i zasady działania organów na podstawie prawa obowiązkiem podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy ( art. art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a.). Z argumentacją strony nie można się zgodzić. Sąd rozpatrujący sprawę w całości podziela pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 5 marca 2015 roku sygn. akt II GSK 188/14 (orzeczenia.nsa.gov.pl.), że "co prawda, w procedurze administracyjnej regułą jest, że to na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże również na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń zwłaszcza, gdy postępowanie zmierza do nałożenia na nią obowiązków, a udowodnienie konkretnego faktu może prowadzić do wydania decyzji dlań korzystnej". Może zatem zaistnieć sytuacja, że to na stronie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia określonej okoliczności faktycznej. Nie ulega wątpliwości, na organie spoczywał obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem obowiązków rejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi . Sąd zauważa, że po stwierdzeniu naruszenia na podstawie analizy danych z zapisów tachografu cyfrowego pojazdu o nr. rej. [...] organ przesłuchał kierowcę D. P., który zeznał, że wykonując przewóz w dniu 16.05.2015r. o godz. 3.41 wykonywał przewóz drogą krajowa nr [...] używając niedozwolonego urządzenia – magnesu podpiętego do impulsatora. Przejechał 30 km albowiem chciał dojechać do domu i załatwić pilne sprawy. Sąd w całości podziela stanowisko organu, że takie działanie stwarza zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, gdyż pozwala to kierowcy na samowolne zmienianie i fałszowanie rzeczywistych okresów odpoczynku i kierowania pojazdem. Świadczy także o złej organizacji pracy w przedsiębiorstwie strony i braku należytej staranności w nadzorze. Nie zasadny jest zarzut skargi, że organy błędnie ustaliły przekroczenie terminów wymaganych do wczytywania danych z kart kierowców D. O., T. H., P. Z., M. K. Z przedstawionych w zaskarżonej decyzji szczegółowych wyliczeń organu wynika jednoznacznie, że uwzględniły jedynie dni zarejestrowanej działalności kierowców. Znajduje to także potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy – wykresach tygodniowych. Jest to zgodne z wymogami stawianymi w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (ww.) oraz celem określonym w preambule rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010r. z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L10.168.16). Zgodnie z jej treścią Komisja Europejska, uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (1), w szczególności jego art. 10 ust. 5 lit. c), a także mając na uwadze, co następuje (...) (3) określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Zarówno prawodawcy europejskiemu jak i krajowemu chodziło o ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego, poprzez między innymi kontrolę czasu pracy kierowców. W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo obliczyły długość maksymalnych okresów na wczytanie danych przyjmując, jako dni zarejestrowanej działalności (o których mowa w rozporządzeniu nr 581/2010) , uwzględniając dni kiedy karta kierowcy znajdowała się w tachografie i manualne wpisy dokonane przez kierowców. Podstawę wymierzenia stronie skarżącej kar stanowiły przepisy art. 92a u.t.d. zgodnie, z którymi podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1 art. 92a u.t.d.). Suma kar pieniężnych nałożona za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć kwoty 15.000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (ust. 3 pkt.1). Wykaz naruszeń obowiązków i warunków, o których mowa w ust. 1 art. 92a oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 roku odpowiadają prawu . Mając na uwadze powyższe, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.