III SA/Po 121/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Gminy Święciechowa z dnia 26 czerwca 2025 r. nr XIV/150/2025 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie Święciechowa gmina Święciechowa w granicach określonych na załączniku graficznym 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części, tj. w zakresie: - § 15 ust. 1 pkt 2 lit. b, - § 15 ust. 1 pkt 2 lit. d w zakresie wyrażenia "-20%"; 2. zasądza od Gminy Święciechowa na rzecz skarżącego Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda Wielkopolski (dalej: Wojewoda: skarżący) pismem z dnia 3 listopada 2025 r. złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Gminy Święciechowa Nr XIV/150/2025 z dnia 26 czerwca 2025 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie Święciechowa gmina Święciechowa w granicach określonych na załączniku graficznym ( dalej: Uchwała ). Wojewoda w oparciu o art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm. dalej: u.s.g.) zaskarżył Uchwałę w części, tj. w zakresie: § 15 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 15 ust. 1 pkt 2 lit. d w zakresie wyrażenia: "- 20 %" i wniósł o; 1) stwierdzenie nieważności w części, tj. w zakresie: § 15 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 15 ust. 1 pkt 2 lit. d w zakresie wyrażenia: "—20 %", uchwały Nr XIV/150/2025 Rady Gminy Święciechowa z dnia 26 czerwca 2025 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie Święciechowa gmina Święciechowa w granicach określonych na załączniku graficznym - ze względu na istotne naruszenie prawa, 2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta na sesji w dniu 26 czerwca 2025 r. Uchwała została przekazana Wojewodzie Wielkopolskiemu 4 lipca 2025 r. Podstawę prawną podjętej uchwały stanowiły art. 18 ust. 2 pkt 5 art. 40 ust.1 u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. dalej: u.p.z.p.) w związku z art. 67 ust. 3 pkt 1, 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688, ze zm.) oraz art. 39 w związku z art. 54 ust 2 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.). Wojewoda wskazał, że dokonując oceny zgodności z prawem przedmiotowej Uchwały w zakresie zgodności z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [w brzmieniu obowiązującym 26 czerwca 2025 r. z uwzględnieniem przepisu art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1688)], w zakresie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdził co następuje: w § 15 ust. 1 pkt 2 lit. b i d Uchwały ustalono w zakresie wskaźników zagospodarowania terenu infrastruktury technicznej, oznaczonego na rysunku planu symbolem IWU: "maksymalna powierzchnia zabudowy działki urządzeniami infrastruktury technicznej" (bez podania wartości) oraz: "intensywność zabudowy — minimalna - 0,01; maksymalna — 0,1, —20 %". Skarżący podniósł, że w pozyskanym w toku postępowania nadzorczego wyjaśnieniu (pismo z 16 lipca 2025 r., znak: ZP.6721.1.2023) Wójt Gminy Święciechowa nie objaśnił, jakie powinno być prawidłowe brzmienie tych ustaleń, ponieważ omyłkowo odniósł się do zapisów § 15 ust. 1 pkt 1 lit. b i d Uchwały. W ocenie Wojewody należy domniemywać, że intencją rady gminy było ustalenie maksymalnej powierzchni zabudowy działki urządzeniami infrastruktury technicznej na poziomie 20% powierzchni tej działki. Z drugiej strony jednak ustalona w § 15 ust. 1 pkt 2 lit. d uchwały maksymalna intensywność zabudowy w wysokości 0,1 powierzchni działki, przy uwzględnieniu, że na terenie IWU nie dopuszczono realizacji budynków, a jedynie obiekty infrastruktury technicznej związane z ujęciem wody, do których odnosi się maksymalna powierzchnia zabudowy, nie umożliwia zastosowania wskaźnika 20%. Ponadto Wojewoda wskazał, że należy wziąć pod uwagę, że podjęcie uchwały było konsekwencją uchwały Nr LVI/503/2023 Rady Gminy Święciechowa z dnia 23 marca 2023 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości Święciechowa gmina Święciechowa w granicach określonych na załączniku graficznym. Zmiana art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy wprowadzająca do obowiązkowych ustaleń planu miejscowego wskaźnik maksymalnego udziału powierzchni zabudowy nastąpiła w wyniku nowelizacji ustawy z dniem 23 września 2023 r. Tak więc dla przedmiotowej procedury planistycznej nie było obowiązkowe ustalenie wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy dla terenów. W związku z tym, Uchwała może pozostać w obrocie prawnym zawierając dla terenu IWU jedynie ustalenie maksymalnej intensywności zabudowy działki urządzeniami infrastruktury technicznej na poziomie 0,1 powierzchni działki, co pozwala na zastosowanie maksymalnej powierzchni zajętej przez te urządzenia na poziomie 10 %. W związku z powyższym, ustalenia § 15 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 15 ust. 1 pkt 2 lit. d w zakresie wyrażenia: "—20 %" należy w ocenie Wojewody uznać za nieważne. Ponadto, Wojewoda wskazał również, na nieistotne naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: 1. W § 7 pkt. 1 i 2 uchwały ustalono dopuszczenie możliwości łączenia działek geodezyjnych i dokonywania wtórnego podziału działek. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości, a zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 10, w zależności od potrzeb można określić również minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych. Rada gminy nie ma uprawnienia do dopuszczenia lub zakazania podziału i łączenia działek w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podział nieruchomości objętych obowiązującym planem miejscowym, w odniesieniu do gruntów, które nie są przeznaczone w planie na cele rolne lub leśne, następuje na zasadach określonych w art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.). Art. 93 ust. 1 tej ustawy mówi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność ta zależy jednak, według art. 93 ust. 2, od przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, a także od ww. ustalenia w planie minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych. Dodatkowo, podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego w przypadkach określonych w art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Na zgodny wniosek właścicieli albo użytkowników wieczystych nieruchomości ukształtowanych w sposób uniemożliwiający ich racjonalne zagospodarowanie, można także dokonać połączenia i ponownego podziału na działki gruntu. Z powyższego wynika, że ustalenie § 7 pkt 1i 2 Uchwały nie ma zastosowania w świetle powszechnie obowiązujących. .....2. Wojewoda wskazał, także, że w rozdziale 3 Działu II ustalenie w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego o następującej treści " Teren objęty ustaleniami planu leży w granicach chronionego krajobrazu "Kompleks leśny Śmigiel – Święciechowa". Przepis ten nie został oznaczony kolejnym numerem paragrafu (§). Zasady oznaczania i systematyzacji przepisów aktu prawa miejscowego reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r. poz. 283). Z analizy przepisów załącznika do tego rozporządzenia (m.in. Rozdział 7 Działu I, w związku z § 124 i § 143) wynika, że podstawową jednostką redakcyjną uchwały rady gminy jest paragraf (§). Brak takiego oznaczenia przepisu uchwały wyklucza m.in. prawidłowe jego zacytowanie, odwołanie się do niego i zastosowanie go w późniejszych postępowaniach administracyjnych. Należy również wziąć pod uwagę, że zgodnie z wyżej cytowanym wyjaśnieniem Wójta Gminy Święciechowa, omawiany przepis, zgodnie z intencją, miał stanowić, że teren objęty planem leży w granicach obszaru chronionego krajobrazu "Kompleks leśny Śmigiel - Święciechowa" i zbiornika międzymorenowego Leszno (GZWP 305). Obie te informacje zostały jednak zawarte na rysunku planu — załączniku nr 1 do uchwały. Ponadto, o ochronie głównego zbiornika wód podziemnych mowa jest w § 11 ust. 1 pkt 4 uchwały. .....3. Natomiast w § 13 ust. 3 uchwały ustalono: "W przypadku natrafienia w trakcie prowadzenia prac na przedmiot, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem, inwestor jest zobowiązany zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1294): 1) wstrzymać wszelkie roboty mogące uszkodzić lub zniszczyć odkryty przedmiot; 2) zabezpieczyć przy użyciu dostępnych środków, ten przedmiot i miejsce jego odkrycia; 3) niezwłocznie zawiadomić o tym właściwego konserwatora zabytków, a jeśli nie jest to możliwe, właściwego Wójta. Następnie, jeśli konserwator uzna to za konieczne uzyskać pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych." Ustalenie to stanowi powtórzenie przepisów powszechnie obowiązujących na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z "Zasadami techniki prawodawczej" (§ 4, w związku z § 143) uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może powtarzać przepisów zamieszczonych w ustawach. Niezależnie od tego dla obszaru objętego uchwałą mają zastosowanie powszechnie obowiązujące przepisy z zakresu ochrony zabytków. .....Wojewoda podniósł, że ze względu na upływ terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 u.s.g., organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności przedmiotowej uchwały, stąd też - w oparciu o art. 93 ust. 1 u.s.g.- wnosi o to do Sądu. .....W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Święciechowa uznała zasadność skargi w zakresie stwierdzenia nieważności w części tj. § 15 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 15 ust. 1 pkt 2 lit. d w zakresie wyrażenia: "—20 %" Uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna. Sąd miał na uwadze, że skargę wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów rozdziału 10 u.s.g. W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy jego zdaniem akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 320/05 i postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2005 r. sygn. akt I OSK 572/05 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie nie orzekł o nieważności kwestionowanej obecnie uchwały, wobec czego był władny ją zaskarżyć później w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. W następnej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. tylko istotne naruszenie zasad sporządzania oraz istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepis art. 28 u.p.z.p. jako lex specialis stanowi niewątpliwie modyfikację ogólnej reguły wyrażonej w art. 91 ust. 1 w zw. z ust. 4 u.s.g., zgodnie z którą uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważne, jeżeli naruszenie prawa jest istotne (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1981/16). Za istotne naruszenie prawa w tym zakresie, skutkujące nieważnością aktu planistycznego w całości lub w części, należy rozumieć jedynie takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania aktu planistycznego. Pojęcie trybu sporządzania planu miejscowego (tzw. procedury planistycznej), którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa, odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Z kolei pojęcie zasad sporządzania planu miejscowego, których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA z dnia: 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 i 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08 - dostępne jw.). Zasady sporządzania planu miejscowego w aspekcie jego wymaganej oraz dopuszczalnej treści zostały szczegółowo określone przede wszystkim w przepisach art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. – określających katalog zagadnień (elementów treściowych) podlegających normowaniu w planie miejscowym obowiązkowo (ust. 2) oraz w zależności od potrzeb (ust. 3). W tym miejscu należy podkreślić, że na gruncie przywołanych przepisów przyjmuje się, że pojęcie "sprzeczności z prawem" obejmuje niezgodność postanowień aktu prawa miejscowego z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem - co w konsekwencji oznacza, że również z załącznikiem do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r., poz. 283) - dalej również: ZTP. Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w ZTP będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasadom techniki prawodawczej trzeba będzie zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa. Warto zatem przypomnieć, że zgodnie z § 135 ZTP w uchwale i zarządzeniu zamieszcza się przepisy prawne regulujące wyłącznie sprawy z zakresu przekazanego w przepisie, o którym mowa w § 134 pkt 1, oraz sprawy należące do zadań lub kompetencji podmiotu, o których mowa w § 134 pkt 2. Zgodnie zaś z § 143 ZTP wskazane przepisy stosuje się również przy stanowieniu aktów prawa miejscowego. W orzecznictwie ugruntowany jest też pogląd, że powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy stanowione przez organy uchwałodawcze jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie (rozporządzeniu). Tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, a modyfikacja niedopuszczalna bez wyraźnego upoważnienia ustawowego. Jest to również dezinformujące, trzeba bowiem liczyć się z tym, że powtórzony – a tym bardziej zmodyfikowany – przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono (zmodyfikowano), co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy, a więc do naruszenia wymagania adekwatności. Uchwała nie powinna zatem powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1077/09, dostępny jw.). Dodać jeszcze należy, że w świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że zasadniczo bada zaskarżoną uchwałę w granicach sprawy wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu, przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej była w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy Święciechowa Nr XIV/150/2025 z dnia 26 czerwca 2025 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie Święciechowa gmina Święciechowa w granicach określonych na załączniku graficznym (Dz.Urz.Woj.Wielk. z dnia 1 sierpnia 2025 r., poz. 5961), Zaskarżona w części tj. § 15 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 15 ust. 1 pkt 2 lit. d w zakresie wyrażenia: "—20 %" W § 15 ust. 1 pkt 2 lit. b i d Uchwały ustalono w zakresie wskaźników zagospodarowania terenu infrastruktury technicznej, oznaczonego na rysunku planu symbolem IWU: "maksymalna powierzchnia zabudowy działki urządzeniami infrastruktury technicznej" (bez podania wartości) oraz: "intensywność zabudowy — minimalna - 0,01; maksymalna — 0,1, —20 %". W tym miejscu należy zgodzić się z Wojewodą, że intencją Rady Gminy Święciechowa było ustalenie maksymalnej powierzchni zabudowy działki urządzeniami infrastruktury technicznej na poziomie 20% powierzchni tej działki. Jednak ustalona w § 15 ust. 1 pkt 2 lit. d uchwały maksymalna intensywność zabudowy w wysokości 0,1 powierzchni działki, przy uwzględnieniu, że na terenie IWU nie dopuszczono realizacji budynków, a jedynie obiekty infrastruktury technicznej związane z ujęciem wody, do których odnosi się maksymalna powierzchnia zabudowy, nie umożliwia zastosowania wskaźnika 20%. Jak słusznie wskazał Wojewoda, że podjęcie zaskarżonej Uchwały było konsekwencją uchwały z dnia 23 marca 2023 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości Święciechowa gmina Święciechowa w granicach określonych w załączniku graficznym. Zmiana art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wprowadzająca do obowiązkowych ustaleń planu miejscowego wskaźnik maksymalnego udziału powierzchni zabudowy nastąpiła jak słusznie wskazał Wojewoda w wyniku nowelizacji z dniem 23 września 2023 r. Wobec powyższego dla przedmiotowej procedury nie było obowiązkowe ustalenie wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy terenów. Zatem zgodzić należy się ze skargą, że przedmiotowa uchwała może pozostać w obrocie prawnym zawierając dla terenu IWU jedynie ustalenie maksymalnej intensywności zabudowy działki urządzeniami infrastruktury technicznej na poziomie 0,1 powierzchni działki co pozwala na zastosowanie maksymalnej powierzchni zajętej przez te urządzenia na poziomie 10 %. W związku z powyższym ustalenia Uchwały § 15 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 15 ust. 1 pkt 2 lit. d w zakresie wyrażenia " -20 %" należało uznać za nieważne. Sąd przypomina, że to nie natura (przyczyna) danego błędu, lecz jego skutki są rozstrzygające dla oceny, czy dane naruszenie trybu lub zasad uchwalania planu miejscowego ma charakter istotnego naruszenia prawa. W tym wypadku, z przyczyn wyłożonych powyżej należało omawiane uchybienia uznać za istotne. W okolicznościach sprawy Sąd podzielił również stanowisko Wojewody co do nieistotnego naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w § 7 pkt 1 i 2 poprzez dopuszczenie możliwości łączenia działek geodezyjnych i dokonanie wtórnego podziału działek, w Rozdziale 3 Działu II "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego" poprzez brak kolejnego numeru § dla ustaleń :"Teren objęty ustaleniami planu leży w granicach obszaru chronionego krajobrazu" "Kompleks leśny Śmigiel-Święciechowa" oraz § 13 ust. 3 stanowiące powtórzenie przepisów powszechnie obowiązujących z zakresu ochrony zabytków. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.