III SA/Po 1285/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi x na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji X złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie udzielenia ochrony tymczasowej strona skarżąca wskazała, że w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne wymienione w art. 62 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), stojące na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. Strona zwróciła uwagę na fakt braku jednolitego orzecznictwa Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu oraz różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Strona skarżąca wskazała również na podobieństwo niniejszej sprawy do szeregu spraw rozpoznawanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w których zapadły wyroki uchylające zaskarżone decyzje wraz z poprzedzającymi je decyzjami organów pierwszej instancji. Strona podniosła też, że w tożsamych przedmiotowo sprawach wojewódzkie sądy administracyjne wstrzymywały wykonanie zaskarżonych decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Podkreślenia wymaga fakt, że – jak przyjęto w judykaturze – chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja w sprawie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej. Podkreślić należy, że egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, gdyż wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uzasadnia stwierdzenie, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w nim w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie wykazała w sposób przekonywujący, że w razie wykonania przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Celnej zostanie narażona na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja nakładająca na skarżącego obowiązek zapłacenia określonej kwoty pieniężnej (kary administracyjnej) – jak zaznaczono wyżej – per se nie może prowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. m.in. postanowienie NSA z 21 września 2011 r., sygn. akt I OZ 699/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych, które ukazywałyby jego aktualną sytuację rodzinną, finansową i majątkową. Wprawdzie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia, jednak uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych tylko twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (zob. postanowienie NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1302/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że skarżący wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej, nie uprawdopodobnił, by w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.