I OZ 699/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 584/11 odmawiające wstrzymania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) stycznia 2011 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie placówki bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 4 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 584/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) stycznia 2011 r. nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Śląskiego z dnia (...) października 2010 r. (...) w sprawie ze skargi S. M. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie placówki bez zezwolenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż S. M. pismem z dnia 14 lutego 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) stycznia 2011 r., sygn. (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Śląskiego z dnia (...) października 2010 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie placówki bez zezwolenia, nie uzasadniając wniosku. Sąd pierwszej instancji podniósł, iż skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku oraz nie podał żadnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd pierwszej instancji, opierając swoje rozstrzygnięcie o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w aspekcie wystąpienia, bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uznał, że wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Niezależnie od powyższego Sąd ten stwierdził, że skutki realizacji zobowiązań pieniężnych z natury rzeczy są odwracalne. W zażaleniu na powyższe postanowienie S. M. podniósł, iż narusza ono art. 183 §2 pkt 5 P.p.s.a. poprzez niepowiadomienie o terminie rozprawy oraz art. 61 §3 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób wszechstronny, a w szczególności niewzięci pod uwagę przesłanek zawartych w tym przepisie. Wskazał, iż cały czas ponosi wydatki związane z zaleceniami Wojewody Śląskiego, w tym kredyt. Decyzja organu w przedmiocie wymierzenia kary znacząco pogorszy jego sytuację finansową. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana (vide postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OZ 773/10, z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OZ 99/09, z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09, z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II GZ 327/08, z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 355/08, z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt II OZ 1266/08, z dnia 24 października 2008 r., sygn. akt I OZ 810/08). Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (vide postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 ). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest oceną subiektywną, bowiem opiera się na pojęciach "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków", które w każdym przypadku wymagają dookreślenia w kontekście danej sprawy. Tym samym nie jest możliwe ustalenie zaistnienia tych przesłanek bez uprawdopodobnienia ich przez stronę. Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Trafnie bowiem zauważył Sąd pierwszej instancji, że wobec braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartego w skardze na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 stycznia 2011 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie placówki bez zezwolenia, niemożliwym było dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Trafnie również Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zaskarżona decyzja nakładająca na skarżących obowiązek zapłacenia określonej kwoty pieniężnej nie może prowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż uiszczenie kwoty pieniężnej ma ze swojej natury charakter odwracalny. Zaskarżone postanowienie nie narusza również art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Postanowienie to zostało wydane na posiedzeniu niejawnym, które zgodnie z art. 22 § 2 P.p.s.a, które co do zasady prowadzone jest bez udziału stron postępowania, a zapadłe na takim posiedzeniu orzeczenie doręczane jest z urzędu stronom postępowania. Wprawdzie art. 95 zd. 2 P.p.s.a. stwarza Sądowi możliwość wezwania osób na posiedzenie niejawne, jednakże z reguły podyktowane to jest potrzebą odebrania od danej osoby dodatkowych oświadczeń. Skoro takiej potrzeby nie było, to Sąd prawidłowo nie zawiadamiał skarżącego o terminie posiedzenia niejawnego, a jego prawo do sądu zostało zrealizowane poprzez doręczenie mu zapadłego na tym posiedzeniu postanowienia wraz ze stosowanym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Ze wskazanych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw