III SA/Po 1401/13

Dnia 19 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie WSA Izabela Kucznerowicz WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka - Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi G. S. "X" w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr SKO-[...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004-2008 rok postanawia: poinformować Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. o istotnym naruszeniu prawa zaistniałym przy rozpoznawaniu odwołania G. S. "X" w P. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] określającej wysokość należnego podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2008 polegającym na uporczywym ignorowaniu wydanych w sprawie prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W dniu 19 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznawał na rozprawie sprawę ze skargi Gminnej Spółdzielni "X" w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr SKO-[...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004-2008 rok. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji orzekających w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zachodzi konieczność poinformowania Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. o istotnym naruszeniu prawa polegającym na uporczywym ignorowaniu wydanych w sprawie prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, którego dopuścił się organ II instancji przy rozpoznawaniu odwołania Gminnej Spółdzielni "X" w P. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] określającej wysokość należnego podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2008. Powyższe postanowienie wydano na podstawie art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.) jako tzw. postanowienie sygnalizacyjne. Istotą postanowienia sygnalizacyjnego jest poinformowanie organu administracji publicznej o nieprawidłowościach w jego funkcjonowaniu, które zostały ujawnione w toku postępowania sądowego. Zgodnie z powołanym przepisem art. 155 § 1 p.p.s.a., w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Przez określone w przepisie art. 155 p.p.s.a. "istotne naruszenie prawa", należy rozumieć naruszenie prawa tego rodzaju, które świadczy w sposób oczywisty o nieprawidłowościach w stosowaniu prawa przez organ administracji. W sprawie, którą aktualnie kontrolował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu doszło uprzednio trzykrotnie do wydania przez tenże Sąd wyroków uchylających decyzje organów podatkowych (orzeczenia o sygnaturach III SA/Po 28/10, III SA/Po 296/11oraz III SA/Po 677/12). Wszystkie wydane dotąd w sprawie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uprawomocniły się wobec niezaskarżenia ich przez żadną ze stron skargą kasacyjną. Orzeczenie wydane w sprawie sygn. III SA/Po 296/11 dotyczyło wyłącznie kwestii procesowej – nienależyte reprezentowanie skarżącej w postępowaniu odwoławczym. W wyrokach z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 28/10 i z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Po 677/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził jednoznaczny pogląd prawny, iż dopuszczalnym jest zanegowanie przez podatnika domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego w postaci ewidencji gruntów i budynków lub zgodności jego treści z prawdziwym stanem faktycznym – poprzez przeprowadzenie odpowiedniego przeciwdowodu przeciwko treści dokumentu (sprawa III SA/Po 28/10) oraz wskazał, że pismo Starostwa Powiatowego - Naczelnika Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru Geodety Powiatowego z dnia [...] lipca 2010 r. w powiązaniu z treścią decyzji Starosty z dnia [...] kwietnia 2008 r., [...] obaliło, wynikające z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, domniemanie prawdziwości ewidencji gruntów i budynków co do wcześniejszej powierzchni działki nr [...], wynoszącej [...] ha a to oznacza, że nie było podstaw do zastosowania art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych lecz należało zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przyjąć jako podstawę opodatkowania w latach 2004 – 2008 powierzchnię ustaloną w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. i uwzględnić korektę podatniczki. Pomimo takich jednoznacznych poglądów prawnych sądu i wynikających z nich wytycznych co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zaaprobowało sprzeczny z nimi pogląd organu I instancji o bezwzględnym charakterze związania organu podatkowego danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków i co za tym idzie utrzymało w mocy decyzje organu I instancji ewidentnie i rażąco naruszająca art. 153 P.p.s.a. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż w krańcowo lakonicznym uzasadnieniu swojego orzeczenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie tylko nie odniosło się w żaden sposób do uprzednio wydanych w sprawie prawomocnych wyroków sądowych, w tym w szczególności do poglądów prawnych w nich wyrażonych, a wręcz w ogóle nie wskazało, aby orzeczenia takie zapadły. Taki sposób procedowania przez organ odwoławczy ocenić należy jako uporczywe ignorowanie prawomocnych wyroków tutejszego Sądu. Uporczywość ta jest szczególnie widoczna w kontekście uzasadnienia wyroku z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. III SA/Po 677/12, w którym to Sąd wskazał już na naruszenie przez organ art. 153 P.p.s.a. i przypomniał o konieczności honorowania zapadłych w sprawie prawomocnych orzeczeń. Ignorowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. prawomocnych wyroków wydanych w sprawie przez Sąd podważa zaufanie do organów administracji publicznej, narusza zasadę szybkości postępowania oraz zasadę praworządności wynikającą nie tylko z przepisów k.p.a., lecz także z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślić przy tym należy, iż o ile Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie podzielało poglądów prawnych zawartych w dotąd wydawanych w sprawie wyrokach winno skorzystać z możliwości ich zakwestionowania w sposób prawem przewidziany – to jest poprzez wywiedzenie środka zaskarżenia, czego jednakże nie uczyniło. Poprzez wydanie niniejszego postanowienia Sąd pragnie ze szczególną mocą podkreślić, że sposób procedowania w sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. świadczy nie tylko o lekceważeniu przez ten organ podstawowych zasad postępowania administracyjnego, lecz także o lekceważącym stosunku do stron postępowania i sprawujących wymiar sprawiedliwości sądów. Wskazując na powyższe uchybienia Sąd oczekuje w terminie 30 dni informacji o zajętym stanowisku w tej sprawie i działaniach podjętych dla wyeliminowania powyższych uchybień. Zgodnie bowiem z art. 155 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ który otrzymał postanowienie, obowiązany jest je rozpatrzyć i powiadomić Sąd w terminie 30 dni o zajętym stanowisku.