III SA/Po 1414/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Asesor sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 lipca 2021 r. nr SKO [...] wydana na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a."; art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z 4 maja 2021 r. o zatrzymaniu M. I. na 3 miesiące prawa jazdy kat. A, B i C. Zaskarżone decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 10 kwietnia 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w S. zawiadomił Prezydenta Miasta P. o zatrzymaniu M. I. prawa jazdy, w związku z kierowaniem pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Do zawiadomienia o zatrzymaniu prawa jazdy dołączona została kopia świadectwa legalizacji przyrządu pomiarowego przy pomocy, którego mierzona była w dniu zdarzenia prędkość kierowanego przez ma I. pojazdu. Organ I instancji wydając ww. decyzję, wyjaśnił, że organy administracji publicznej odpowiedzialne za przeprowadzenie postępowań w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy związane są ustaleniami dokonanymi przez organ kontroli ruchu drogowego. A zatem informacja o zatrzymaniu prawa jazdy przekazana przez Komendanta Powiatowego Policji w S. jest dla organu wiążąca. Ponadto, ustalenia Policj9i nie podlegają weryfikacji przez organ administracji publicznej, w tym nie podlega kwestia prawidłowości wykonanego pomiaru. W odwołaniu wniesionym od wskazanej wyżej decyzji M. I. wskazał, m.in., ze pełniący służb policjanci posługiwali się urządzeniem pomiarowym [...]Zgodnie z instrukcją użytkowania i specyfikacją techniczną dokładność pomiarów wynosi +/- 2 km/h, co w przedmiotowej sprawie może oznaczać, że odwołujący poruszał się z prędkością rzeczywistą w przedziale od 99 do 103 km/h. Jak wynika z przedstawionej specyfikacji, brak jest jednoznacznej przesłanki polegającej na ustaleniu, że odwołujący przekroczył dozwolona prędkość o więcej niż 50km/h. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, ww. decyzją z dnia 26 lipca 2021 r., wskazało w uzasadnieniu decyzji, że podstawę. wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Odwołującemu zostało zatrzymane prawo jazdy wobec stwierdzonego podczas kontroli drogowej przekroczenia dopuszczalnej prędkości o 51 km/h na obszarze zabudowanym. Jak wskazał organ, wiarygodność tego faktu potwierdza załączone przez Policje ważne i aktualne świadectwo legalizacji ponownej prędkościomierza z dnia 12 października 2020 r. M. I. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w której podniósł, że podstawowym zarzutem nie jest kwestionowanie sposobu pomiaru prędkości a jedynie dokładność tego pomiaru, która jest wskazana przez producenta. Skarżący wskazując na instrukcję użytkowania i specyfikację techniczną urządzenia, którym dokonano pomiaru prędkości, gdzie dokładność pomiarów wynosi +/- 2 km/h, zarzucił, że skoro sam producent urządzenia pomiarowego wskazuje na dokładność pomiarów +/- 2 km/h, to w przedmiotowej sprawie musi to oznaczać, że skarżący poruszał się z prędkością rzeczywistą w przedziale od 99 do 103 km/h, zatem z prędkością wyższą niż dozwolona o wartość w przedziale od 49 do 53 km/h. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z 4 maja 2021 r. o zatrzymaniu M. I. na 3 miesiące prawa jazdy kat. A, B i C. Stan faktyczny ustalony przez organy nie budzi wątpliwości. Komendant Powiatowy Policji w S. zawiadomił Prezydenta Miasta P. o zatrzymaniu M. I. prawa jazdy, w związku z kierowaniem pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Podstawę materialnoprawną wydanych w kontrolowanej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz.U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm.), dalej u.k.p. Zgodnie z art. 102 ust 1 pkt 4 u.k.p starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Art. 102 ust. 1c u.k.p. stanowi zaś, że starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei art. 135 ust. 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 450 z późn. zm.) stanowi, że policjant zatrzyma wydane w kraju prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541 z późn. zm.) do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3, a więc przekazana przez podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia lub organ kontroli ruchu drogowe. W myśl art. 102 ust. 1aa u.k.p. przepisów ust. 1 pkt 4 i 5 nie stosuje się, jeżeli kierujący pojazdem dopuścił się naruszenia, o którym mowa w tym przepisie, działając w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa tego nie można było uniknąć inaczej, a poświęcone dobro w postaci bezpieczeństwa na drodze przedstawiało wartość niższą od dobra ratowanego. Przepis ten wprowadza zatem wyjątek od obligatoryjnego zatrzymania prawa jazdy w przypadkach przewidzianych w pkt 4 i 5 ust. 1 art. 102 ustawy. Regulacja dotycząca wprowadzenia wyjątku od zasady zatrzymania prawa jazdy z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej prędkości na terenie zabudowanym została wprowadzona na kanwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15 (Dz.U. z 2016 r., poz. 2197, publ. OTK-A 2016/77), którym Trybunał orzekł m.in., że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U.2016.627, ze zm.) w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U.2012.1137, ze zm.) w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających - ze względu na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Co należy podkreślić, decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., jest decyzją związaną, o czym świadczy treść przepisu, zgodnie z którym starosta "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy". Starosta jest zobligowany do wydania przedmiotowej decyzji, a rozstrzygnięcie to oraz jego zakres nie są pozostawione do uznania organu. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawę bowiem wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za powyższe przekroczenie dopuszczalnej prędkości, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zob. również wyrok NSA z 18.01.2021 r., I OSK 3924/18, LEX nr 3115184). Zawiadomienie z dnia 10 kwietnia 2021 r., które było podstawą wydania decyzji przez organ I instancji w niniejszej sprawie stanowi dokument urzędowy i w tym zakresie podlega weryfikacji w trybie postępowania administracyjnego. Odpowiedzialność za treść tej informacji ponosi podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, a w aspekcie odszkodowawczym Skarb Państwa (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18; wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 670/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego też powodu ewentualne wątpliwości, co do prawidłowości pomiaru prędkości, na które wskazuje skarżący w skardze wniesionej do Sądu, nie mogą stanowić przeszkodzie wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Oznacza to, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest uprawniony do prowadzenia własnych ustaleń dotyczących okoliczności przekroczenia prędkości, poza tymi wynikającymi z ww. przepisu art. 102 ust. 1aa u.k.p. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.