III SA/Po 1604/14

Dnia 5 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi R R na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę Kierownik BP Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...], na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.), art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326 ze zm.), art. 7, art. 10 a, art. 132 i art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oraz art. 104 kpa przyznał R płatności na rok 2013 w wysokości [...] zł w tym : – jednolitą płatność obszarową – [...] zł (po pomniejszeniu kwoty płatności ze względu na stwierdzone nieprawidłowości) – uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych – [...] zł (po pomniejszeniu kwoty płatności ze względu na stwierdzone nieprawidłowości). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do płatności JPO strona zgłosiła we wniosku 118,74 ha, a w trakcie kontroli ma miejscu stwierdzono powierzchnię kwalifikowaną 114,57 ha. Nieprawidłowości dotyczące różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną dotyczyły działek rolnych A, B, C, D, E, F, G, H. Na działce rolnej A zadeklarowano powierzchnię 2,55 ha, stwierdzono podczas kontroli 2,06 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 2,06 ha, na działce rolnej B zadeklarowano obszar 1,08 ha, stwierdzono 1,39 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 1,39 ha. Na działce rolnej C zadeklarowano 22,64 ha, stwierdzono obszar 21,86 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 21,86 ha. Na działce rolnej D zadeklarowano 19,34 ha, stwierdzono 18,68 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 18,63 ha. Na działce rolnej E zadeklarowano 10,60 ha, stwierdzono 10,60 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 10,46 ha. Na działce rolnej F zadeklarowano i stwierdzono powierzchnię 0,31 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 0,00 ha. Na działce rolnej G zadeklarowano 1,27 ha, stwierdzono podczas kontroli na miejscu 1,30 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 0,00 ha. Na działce rolnej H zadeklarowano 19,55 ha, stwierdzono podczas kontroli 18,78 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 18,77 ha. Na działce rolnej I zadeklarowano i stwierdzono obszar 41,40 ha. Powierzchnia kwalifikowana do płatności również wynosiła 41,40 ha. Podstawowa kwota JPO ([...]) została pomniejszona z powodu różnicy między powierzchnią deklarowaną działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Różnica wynosi 3,6397 % a zatem przekracza 3 %, ale nie przekracza 20 %, wobec czego zgodnie z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, należało pomniejszyć początkową kwotę JPO o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę ([...] zł). Organ I instancji wyjaśnił, że zastosował ponadto przy obliczaniu JPO współczynnik korygujący. W przypadku bowiem, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich w danym roku jest wyższa od równowartości 2000,00 euro to kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą sumę 2.000,00 euro zmniejsza się poprzez zastosowanie czynnika korygującego o 2,453 %. Dalej wskazano, że do płatności UPO strona deklarowała we wniosku 76,76 ha, a w trakcie kontroli na miejscu stwierdzono powierzchnię kwalifikowaną 74,08 ha. Na działce rolnej A1 zadeklarowano powierzchnię 2,55 ha, podczas kontroli na miejscu stwierdzono 2,06 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 2,06 ha. Na działce rolnej B1 zadeklarowano obszar 1,08 ha, stwierdzono 1,39 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 1,39 ha. Na działce rolnej E1 zadeklarowano 10,60 ha i stwierdzono w trakcie kontroli 10,60 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 10,46 ha. Na działce rolnej F1 zadeklarowano 0,31 ha i stwierdzono powierzchnię 0,31 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 0,00 ha. Na działce rolnej H1 zadeklarowano 19,55 ha a stwierdzono 18,78 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 18,77 ha. Na działce G1 zadeklarowano 1,27 ha, stwierdzono 1,30 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności 0,00 ha. Na działce rolnej I1 powierzchnia zadeklarowana, stwierdzona i kwalifikowana do płatności to 41,40 ha. Ponieważ różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a stwierdzoną wynosi 3,6177 % czyli przekracza 3 %, ale nie przekracza 20%, to organ pomniejszył początkową kwotę UPO ([...] zł) o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Organ I instancji zastosował również przy obliczaniu UPO zmniejszenie wynikające z art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 11 lipca 2013 r. zatwierdzającej przyznanie przejściowego wsparcia krajowego w Polsce za rok 2013. W odwołaniu od powyższej decyzji R, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2013 w zwiększonej wysokości. Odwołujący zanegował ustalenia organu I instancji dotyczące powierzchni kwalifikowanej przy działkach F, G i H (F1, G1 i H1). Wnioskodawca wskazał, że całe działki F, G, H były obsiane i zbiór był wykonany z całego obszaru. Podobne uwagi strona zgłosiła do ustaleń faktycznych dotyczących płatności UPO dla działek F1, G1 i H 1. Według odwołującego na stan upraw w dniu kontroli miał wpływ "szczególny przebieg warunków meteorologicznych" powodujących wymoknięcie terenu. Strona nie mogła wjechać na grunt podmokły i dokonywać zabiegów w obawie przed zniszczeniem struktury gleby i naruszeniem zasad dobrej kultury rolnej. Miało miejsce wystąpienie siły wyższej o lokalnym działaniu, co nie zostało jednak zgłoszone do organu. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...]utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, po zapoznaniu się z całością dokumentacji w sprawie odwołującego R, stwierdził, że decyzja z dnia [...]właściwie odzwierciedla obszar zatwierdzony będący podstawą do redukcji płatności w ramach JPO i UPO wynikający z wykonanej kontroli na miejscu. Na działce A/A1 zadeklarowano uprawy na obszarze 2,55 ha, stwierdzono 2,06 ha. Na działce B/B1 zadeklarowano obszar 1,08 ha, stwierdzono 1,39 ha. Na działce C zadeklarowano 22,64 ha, stwierdzono obszar 21,86 ha. Na działce D zadeklarowano 19,34 ha, stwierdzono 18,68 ha. Na działce E/E1 zadeklarowano 10,60 ha i stwierdzono 10,60 ha. Na działce F/F1 zadeklarowano i stwierdzono powierzchnię 0,31 ha. Na działce G/G1 zadeklarowano 1,27 ha a stwierdzono 1,30 ha. Na działce H/H1 zadeklarowano 19,55 ha a stwierdzono 18,78 ha. Z kolei na działce I/I1 zadeklarowano i stwierdzono obszar 41,40 ha. Organ odwoławczy podkreślił, że żądane płatności przysługują do działek rolnych o łącznej powierzchni minimum 1,0 ha, przy czym poszczególna działka rolna nie może być mniejsza niż 0,1 ha. Grunty rolne winny być przy tym utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek. Wskazał szczegółowo jakie nieprawidłowości (kody DR 13+, DR 52, DR 51, DR 13 – DR 53, DR 29, DR 25 i DR 18) kontrolujący stwierdzili przy poszczególnych działkach rolnych, w tym przy działkach F/F1, G/G1 i H/H1. Podano, że między innymi na działce rolnej F/F1 i G/G1 zastosowano kod DR 18 tj. na całej działce stwierdzono zaniechanie "prowadzenia działalności rolniczej". Organ powołał się też na dokumentację fotograficzną mającą obrazować brak użytkowania rolnego na spornych działkach F/F1 i G/G1. W przypadku działki H/H1 organ wskazał, że kontrolerzy stwierdzili zadrzewienie, zakrzaczenie oraz podmokły teren, co zostało potwierdzone również przez fotografie sporządzone podczas kontroli na miejscu. Wątpliwości dotyczące przeprowadzanej kontroli zostały natomiast wyjaśnione w odpowiedzi wystosowanej przez Biuro Kontroli na Miejscu. Dyrektor OR ARiMR zaznaczył, że dla przyznania płatności decydujący jest stan faktyczny działek z dnia dokonywanej kontroli, albowiem wymóg utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej dotyczy okresu całego roku. Wnioskodawca powoływał się namoknięcie terenu, ale w terminie i trybie wyznaczonym przez przepisy prawa nie zgłosił do organu wystąpienia przypadku siły wyższej czy nadzwyczajnych okoliczności. Tego rodzaju okoliczności nie stwierdzili ponadto kontrolerzy dokonujący kontroli spornych działek w dniach 23 do 25 lipca 2013 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R, reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego, wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając im naruszenie: – przepisu art. 7 i 8 kpa w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie i poprzez niezasadne przyjęcie istnienia różnicy między powierzchnią działek zadeklarowaną a stwierdzoną w trakcie kontroli oraz stwierdzenie zaniechania prowadzenia na części działek działalności rolniczej, co w konsekwencji skutkowało pomniejszeniem przyznanych płatności w oparciu o art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (KE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. – przepisu art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów – przepisu art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (KE) nr 1122/2009 poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i niezasadne pomniejszenie kwoty przyznanych dopłat ze względu na rzekomą różnicę między powierzchnią zadeklarowana we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku kontroli. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że sporne działki mają powierzchnię rolną ustaloną przez S.A. w W i jest to powierzchnia zgodna z powierzchnią podaną przez niego we wniosku o przyznanie płatności. Kontrolujący sami przyznali w trakcie kontroli, że dokonywane przez nich pomiary mogą być nieprecyzyjne. Według strony obowiązkiem kontrolujących było wykonanie ponownych pomiarów działek i skonfrontowanie ich z pomiarami z wiarygodnego urzędu –S.A. Strona podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu podkreślając, że prawidłowo prowadził działalność rolniczą na całej powierzchni gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku o płatności JPO i UPO. Działki E/E1 i F/F1 w dacie kontroli były częściowo zachwaszczone, ale nie wynikało to z zaniechania prowadzenia na nich działalności rolniczej. Wszystkie działki były obsiane w prawidłowy sposób, a większa ilość chwastów wynikała zaś najprawdopodobniej z niezastosowania chwastobójczych pestycydów. W przypadku działki H/H1 prowadzenie działalności rolniczej ma wynikać z dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez pracowników Biura Kontroli na Miejscu, potwierdzonej fotografiami wykonanymi przez samego skarżącego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Pismem z dnia 17 lutego 2015 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci: – "prośby o wydanie opinii do S.A. dotyczącej protokołów kontroli z 2013 r. działek należących do strony i odpowiedzi na prośbę z dnia 5 listopada 2014 r. na okoliczność, że wszystkie działki należące do skarżącego, będące przedmiotem wniosku o płatności w 2013 r. były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, zaś kontrola przeprowadzona przez Biuro Kontroli na Miejscu nie była prawidłowa, – informacji uzyskanej przez skarżącego od organu II instancji przed złożeniem wniosku o płatności na okoliczność, że wskazane we wniosku powierzchnie działek są zgodne z rzeczywistymi powierzchniami, a kontrola przeprowadzona na miejscu nie była prawidłowa, – wniosku do Prezesa ARiMR z dnia 17 października 2014 r. na okoliczność zwracania się do tego organu o udostępnienie skarżącemu powierzchni ewidencyjnej gospodarstw ustalonej przez organ, – dokumentacji fotograficznej wykonanej przez skarżącego na okoliczność, że wszystkie działki, które były przedmiotem wniosku o przyznanie płatności w 2013 r. były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Strona wniosła ponadto o zwrócenie się przez Sąd do: – Prezesa ARiMR o udostępnienie ustalonych przez ARiMR powierzchni ewidencyjnych gospodarstw (PEG) dla działek należących do skarżącego i przeprowadzenie z uzyskanego dokumentu dowodu na okoliczność utrzymywania wszystkich działek w dobrej kulturze rolnej oraz, że dokonana kontrola przeprowadzona przez Biuro kontroli na Miejscu nie była prawidłowa, – S.A. o wydanie opinii dotyczącej protokołów kontroli z 2013 r. w zakresie tego, czy sporne działki należące do skarżącego były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, a poziom zachwaszczenia był normalny w sytuacji prowadzenia produkcji rolnej i braku stosowania środków chwastobójczych i przeprowadzenie z uzyskanego dokumentu dowodu na okoliczność, że wskazane przez skarżącego we wniosku o płatności na rok 2013 powierzchnie działek są zgodne z ich rzeczywistymi powierzchniami, a dokonana w tym zakresie kontrola nie była prawidłowa. W ocenie strony powyższe dowody mają wskazywać na prowadzenie działalności rolniczej na całej powierzchni zgłoszonej do płatności oraz na błędne ustalenia organów obu instancji wynikające z nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli działek na miejscu. Skarżący wskazał, że w opinii S.A. z 5 listopada 2014 r. stwierdzone w czasie kontroli w 2013 r. zachwaszczenie nie stanowiło zagrożenia dla prowadzonej przez M uprawy, gdyż było to zachwaszczenie chwastami jednorocznymi, właściwymi dla danego gatunku uprawy. Centrum stwierdziło definitywnie, że działki skarżącego są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. R podkreślił, że zgłaszał do płatności działki zgodnie z otrzymaną od Prezesa ARiMR informacją dotyczącą działek deklarowanych do płatności. Powierzchnie działek zadeklarowane we wniosku o płatności JPO i UPO nie przekraczają powierzchni wskazanej stronie przez Prezesa ARiMR. Na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. pełnomocnik skarżącego złożył do akt decyzję z dnia [...]o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika BP z dnia [...]przyznającej B płatność rolnośrodowiskową na 2013 rok oraz pismo Agencji z dnia 16 lutego 2015 r. w przedmiocie zastrzeżeń do kontroli na miejscu, wskazując, że oba dokumenty dotyczą wprawdzie osób trzecich, ale mają istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie. Zostały one przedłożone w celu wykazania, że organ w spornym postępowaniu nie uznaje zaświadczenia potwierdzającego prowadzenie gospodarstwa w dobrej kulturze rolnej, natomiast w innych postępowaniach ostatecznie takie oświadczenie jest dla organu na tyle ważne, aby stwierdzić nieważność decyzji. Pełnomocnik strony oświadczył też, że w trakcie dokonywania kontroli na miejscu gospodarstwa skarżącego kontrolujący byli informowani o badaniach Centrum x. Pismem z dnia 30 września 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci : – zastrzeżeń M z dnia 19 stycznia 2015 r. do raportu kontroli z dnia 26 listopada 2014 r., – odpowiedzi na zastrzeżenia z dnia 16 lutego 2015 r. wystosowanej przez i Oddział Regionalny ARiMR, – decyzji Dyrektora OR ARiMR z dnia [...]o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...]r. na okoliczność, że wszystkie działki należące do skarżącego zadeklarowane we wniosku o płatności na 2013 r. były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, zaś dokonana przez organ kontrola na miejscu nie była prawidłowa – decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...] r. o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na okoliczność, że wykonane przez pracowników ARiMR pomiary działek skarżącego metodą GPS nie były prawidłowe i nie odzwierciedlają rzeczywistej powierzchni upraw zgłoszonej przez skarżącego do płatności. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że w analogicznej sprawie dotyczącej sąsiada skarżącego M, Dyrektor OR ARiMR decyzją z dnia [...]stwierdził nieważność decyzji organu I instancji z dnia [...]2013 r. uznając m. in., iż istotnym dowodem w sprawie, który należało wziąć pod uwagę było stanowisko S.A., a jego nieuwzględnienie stanowiło rażące naruszenie prawa. Z tego względu, w ocenie skarżącego, stanowisko S.A. dotyczące działek rolnych zgłoszonych w jego wniosku o płatności również winno mieć istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Działki skarżącego sąsiadują bezpośrednio z działkami M i B. Skarżący wskazał ponadto (powołując się na decyzję organu I instancji z dnia [...]2015 r. przyznającą mu płatności bezpośrednie na 2014 rok), że pracownicy organu dokonywali w kolejnych latach pomiarów tych samych działek, ale uzyskiwali różne wyniki, wobec czego wyniki pomiarów należy uznać za całkowicie niewiarygodne. Nie mogły ona zatem stanowić prawidłowej podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego kontrolujący do kontroli przedmiotowych działek bezpodstawnie zastosowali zasadę z rolnictwa konwencjonalnego (działki były objęte programem rolnośrodowiskowym "rolnictwo ekologiczne"). Strona podniosła, że w trakcie kontroli na miejscu okazano kontrolerom certyfikat ekologiczny wydany przez S.A., który nie został jednak wzięty pod uwagę. W piśmie z dnia 19 października 2015 r. Dyrektor OR ARiMR, odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej, wyjaśnił m. in., że wskazywane zastrzeżenia do raportu z czynności kontrolnych, odpowiedzi na te zastrzeżenia oraz decyzja [...]dotyczą innego roku składania wniosku oraz innych producentów rolnych (nie skarżącego). Zdaniem organu II instancji przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich stanowisko uprawnionej jednostki certyfikującej nie jest dla organu istotne, a tym bardziej wiążące. W gospodarstwie B organ nie przeprowadzał kontroli na miejscu, natomiast w przypadku skarżącego w trakcie kontroli jego gospodarstwa inspektorzy terenowi ARiMR stwierdzili bezpośrednio nieprawidłowości, dotyczące działek rolnych zadeklarowanych we wniosku, mające wpływ na wysokość płatności. Podkreślono, że raport z kontroli ma decydujące znaczenie jeśli chodzi o dane dotyczące działek rolnych. Organ uznał ponadto za niezasadny argument strony o błędnych pomiarach tych samych działek dokonywanych przez kontrolerów w różnych latach, albowiem różnice te wynikały z faktu przeprowadzenia różnych kontroli tego samego gospodarstwa – w 2013 i 2014 roku. Producent deklaruje corocznie działki spełniające wymogi do otrzymania płatności, a ich powierzchnia może się różnić w danych latach ze względu na rozmiar rzeczywiście prowadzonej w tym czasie produkcji rolnej. W piśmie z dnia 16 października 2015 r. strona skarżąca wskazała, że WSA w Poznaniu wydał w dniu 7 października 2014 r. wyrok (sygn. akt III SA/Po 1605/14) w sprawie praktycznie analogicznej, dotyczącej M, z którego działkami sąsiadują działki uprawiane przez skarżącego (część działek uprawiana jest przez obie osoby wspólnie). W wyroku tym uchylono decyzję organu II instancji uznając częściowo argumentację M, która była identyczna z argumentacją przedstawioną przez skarżącego w niniejszym postępowaniu. W piśmie z dnia 14 grudnia 2015 r. skarżący (reprezentowany jak dotychczas) podkreślił ponownie, że jego działki były użytkowane rolniczo i były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, co wynika z zaświadczenia Centrum x. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z: – decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...]2015 r. (dotyczącej M), w której sentencji wskazano, że decyzja ta została wydana z uwzględnieniem danych z Jednostki Certyfikującej, – decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...]2015 r. (dotyczącej B), w której organ uwzględnił w pełni dane otrzymane z jednostki certyfikującej i na ich podstawie uznał, że gospodarstwo rolne producenta rolnego było utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. pełnomocnik strony wyjaśnił, że podczas kontroli z sierpnia 2013 r. ówczesny pełnomocnik skarżącego – T okazał kontrolującym certyfikat ekologiczny wydany przez Centrum x dotyczący działek R. Pełnomocnik skarżącego nie potrafił jednak wskazać z jakiej daty był ten certyfikat i których konkretnie działek dotyczył. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Rolnikowi przysługują płatności bezpośrednie na będące w jego posiadaniu grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli żądane płatności dotyczą działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1,0 ha, przy czym działka rolna nie może być mniejsza niż 0,1 ha. Wszystkie grunty rolne utrzymywane są zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek. Rolnik przestrzega też wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o płatności. W myśl art. 2 pkt 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 "obszar zatwierdzony" definiowany jest jako "obszar spełniający wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy". Spełnianie tych warunków przez danego producenta rolnego w zakresie działek rolnych wskazanych we wniosku o płatności podlega kontroli, którą pracownicy organu mogą przeprowadzić na miejscu w danym gospodarstwie rolnym zgłoszonym do pomocy unijnej w zakresie płatności. W przepisach krajowych podstawą do przyznania płatności bezpośrednich na 2013 r. była w niniejszej sprawie ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.). W opinii Sądu organy obu instancji rozpatrzyły cały materiał dowodowy, oceniły go nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów i dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych. Kontroli gospodarstwa skarżącego na miejscu dokonano w okresie 23 – 25 lipca 2013 i w jej trakcie stwierdzono szereg nieprawidłowości, które opisano w protokole z kontroli. Na poszczególnych działkach zastosowano kody nieprawidłowości DR 13+, DR 52, DR 51, DR 13-, DR 53, DR 29, DR 18, DR 25. Na działce rolnej A/A1 zadeklarowano powierzchnię 2,55 ha, podczas kontroli stwierdzono 2,06 ha, powierzchnia kwalifikowana do płatności wynosiła 2,06 ha. Na działce rolnej B/B1 zadeklarowano obszar 1,08 ha, stwierdzono 1,39 ha i tyle samo kwalifikowano do płatności. Na działce rolnej C zadeklarowano 22,64 ha, stwierdzono obszar 21,86 ha, powierzchnia kwalifikowana 21,86 ha. Na działce rolnej D zadeklarowano 19,34 ha, stwierdzono 18,68 ha, powierzchnia kwalifikowana 18,63 ha. Na działce rolnej E/E1 zadeklarowano 10,60 ha, stwierdzono 10,60 ha, powierzchnia kwalifikowana 10,46 ha. Na działce rolnej F/F1 zadeklarowano i stwierdzono powierzchnię 0,31 ha, powierzchnia kwalifikowana 0,00 ha. Na działce rolnej G/G1 zadeklarowano 1,27 ha, stwierdzono 1,30 ha, a powierzchnia kwalifikowana 0,00 ha. Na działce rolnej H/H1 zadeklarowano 19,55 ha, stwierdzono 18,78 ha, a powierzchnia kwalifikowana do płatności 18,37 ha. Z kolei na działce I/I1 zadeklarowano i stwierdzono obszar 41,40 ha. Powierzchnia kwalifikowana do płatności to również 41,40 ha. Pełnomocnik skarżącego (T) zgłosił zastrzeżenia do ustaleń zawartych w raporcie z czynności kontrolnych – nie zgadzając się z pomiarem działki rolnej H i przyjętą w raporcie wielkością działki rolnej C – pismo z dnia 2 września 2013 r. Biuro Kontroli na Miejscu w odpowiedzi z dnia 17 września 2013 r. odniosło się do powyższych zastrzeżeń i nie znalazło podstawy do zmiany wyników kontroli pomiaru działek rolnych H i C. Powołano się na fotografie dotyczące spornych działek obrazujące zadrzewienia, zakrzewienia, podmokły teren oraz stwierdzone wyłączenia. Reasumując poinformowano stronę, że kontrola została przeprowadzona we właściwy sposób, a powierzchnie stwierdzone na działkach określono prawidłowo. Wobec powyższego mając na względzie, że raport z kontroli ma decydujące znaczenie jeśli chodzi o dane dotyczące działek rolnych, a także biorąc pod uwagę dokumentację fotograficzną sporządzoną w czasie kontroli na miejscu i szkice kontrolowanych działek na wydrukach ortofotomapy, organy obu instancji zasadnie przyjęły, że strona do płatności JPO zgłosiła we wniosku 118,74 ha, a powierzchnia kwalifikowana do tej płatności wynosiła 114,57 ha. Podstawowa kwota JPO została zatem prawidłowo pomniejszona z powodu różnicy między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną (3,6397 %) o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Zdaniem sądu zastosowano też prawidłowo przy obliczaniu wysokości płatności JPO współczynnik korygujący, wynikający z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oraz z art. 79 ust. 1 rozporządzenia komisji (WE) nr 1122/2009. W przypadku bowiem, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich w danym roku jest wyższa od równowartości 2000,00 euro to kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą sumę 2.000,00 euro zmniejsza się poprzez zastosowanie czynnika korygującego o 2,453 %. Z kolei do płatności UPO skarżący zgłosił we wniosku 76,76 ha, a w trakcie kontroli stwierdzono powierzchnię kwalifikowaną 74,08 ha. Ponieważ różnica wynosi 3,6177 % (przekracza 3 %, ale nie przekracza 20 %), to należało pomniejszyć początkową kwotę JPO o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Organ I instancji zasadnie zastosował również przy obliczaniu wysokości płatności UPO zmniejszenie wynikające z art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 11 lipca 2013 r. zatwierdzającej przyznanie przejściowego wsparcia krajowego w Polsce za rok 2013. Wbrew zarzutom skarżącego nie doszło do naruszenia art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie naruszył też zasady dwuinstancyjności postępowania. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor OR ARiMR szczegółowo wskazał, jakie nieprawidłowości kontrolujący stwierdzili przy poszczególnych działkach rolnych, w tym przy wskazywanych w skardze działkach F/F1, G/G1 i H/H1. Organ odwoławczy prawidłowo powołał się na zdjęcia wykonane podczas kontroli na miejscu obrazujące brak użytkowania rolnego na spornych działkach F/F1 i G/G1. W przypadku zaś działki H/H1 wskazał na zadrzewienie, zakrzaczenie oraz podmokły teren. Sąd podziela stanowisko organu, że dla przyznania płatności decydujący jest stan faktyczny działek z dnia dokonywanej kontroli, albowiem wymóg utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej dotyczy okresu całego roku kalendarzowego, w którym zgłoszono wniosek. Moment dokonywania kontroli jest zatem bezwzględnie wiążący dla organu dla oceny, czy dany producent kwalifikuje się do otrzymania wnioskowanych płatności na dany rok kalendarzowy. W toku postępowania i we wniesionej skardze wnioskodawca powoływał się wprawdzie na czasowe namoknięcie terenu, ale w terminie i trybie wyznaczonym przez przepisy prawa (art. 75 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 roku; rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie rodzajów dowodów potwierdzających działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności – Dz. U. Nr 46, poz. 308 ze zm.) nie zgłosił do organu wystąpienia przypadku siły wyższej czy nadzwyczajnych okoliczności. Nie dostarczył też wymaganych prawem dokumentów potwierdzających wystąpienie siły wyższej czy nadzwyczajnych okoliczności. Tego rodzaju okoliczności nie stwierdzili ponadto inspektorzy dokonujący kontroli działek (nie zastosowano kodu nieprawidłowości DR 27). Zdaniem Sądu kontrola na miejscu, została przeprowadzona prawidłowo i zgodnie z wymogami formalnymi wskazanymi w sekcji II (Kontrole na miejscu) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Raport pokontrolny i jego wyniki spełniają kryteria z art. 32 i art. 34 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009. Kontrolujący wykonali stosowne pomiary powierzchni działek, nanosząc granice dokonywanego pomiaru na ortofotomapie znajdującej się w systemie komputerowym Zintegrowanego Systemu Zarządzania i kontroli. Osoby kontrolujące miały stosowne wykształcenie, uprawnienia i specjalistyczny sprzęt służący do dokonywania profesjonalnego pomiaru powierzchni działek rolnych. Zgodzić należy się z organem, że wyniki kontroli dokonanej w prawidłowy sposób są bezwzględnie wiążące dla organu. Bez znaczenia dla wyniku przedmiotowej sprawy były zatem dokumenty przedłożone przez skarżącego na etapie postępowania sądowego. Pismem z dnia 17 lutego 2015 r. strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci: – "prośby o wydanie opinii do Centrum x dotyczącej protokołów kontroli z 2013 r. działek skarżącego i odpowiedzi z dnia 5 listopada 2011 r. na okoliczność, że sporne działki były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, – informacji uzyskanej przez skarżącego od organu II instancji na okoliczność, że wskazane we wniosku powierzchnie działek są zgodne z rzeczywistymi powierzchniami, – wniosku do Prezesa ARiMR z dnia 17 października 2014 r. na okoliczność zwracania się do tego organu o udostępnienie skarżącemu powierzchni ewidencyjnej spornych gospodarstw ustalonej przez organ, – dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez skarżącego na okoliczność, że działki strony objęte wnioskiem były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Strona wniosła ponadto o zwrócenie się przez Sąd do : – Prezesa ARiMR o udostępnienie ustalonych przez ARiMR powierzchni ewidencyjnych gospodarstw (PEG) należących do skarżącego i przeprowadzenie z nich dowodu na okoliczność utrzymywania działek w dobrej kulturze rolnej i nieprawidłowej kontroli na miejscu, – S.A. o wydanie opinii dotyczącej protokołów kontroli z 2013 r. w zakresie tego, czy sporne działki należące do skarżącego były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, a stopień zachwaszczenia był dopuszczalny przez odpowiednie normy. Dodatkowo pismem z dnia 30 września 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci: – zastrzeżeń M z dnia 19 stycznia 2015 r. do raportu kontroli z dnia 26 listopada 2014 r., – odpowiedzi na zastrzeżenia z dnia 16 lutego 2015 r. wystosowanej przez Oddział Regionalny ARiMR , – decyzji organu II instancji z dnia [...]o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...]2014 r. na okoliczność, że wszystkie działki należące do skarżącego zadeklarowane we wniosku o płatności na 2013 r. były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, zaś dokonana przez organ kontrola na miejscu była nieprawidłowa, – decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...]2015 r. o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na okoliczność, że wykonane przez pracowników ARiMR pomiary działek skarżącego metodą GPS nie były prawidłowe i nie odzwierciedlają rzeczywistej powierzchni upraw zgłoszonej przez stronę do płatności. Ponadto w piśmie z dnia 14 grudnia 2015 r. strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z: – decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...]2015 r. (dotyczącej M K), w której wskazano, że decyzja została wydana z uwzględnieniem danych z Jednostki Certyfikującej – decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...]2015 r. (dotyczącej B), w której organ uwzględnił w pełni dane otrzymane z jednostki certyfikującej i na ich podstawie uznał utrzymywanie gospodarstwa w dobrej kulturze rolnej. Sąd postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 r. oddalił jednak wszystkie wnioski dowodowe strony uznając, że w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów nie było bowiem, w ocenie Sądu, niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości przedmiotowej sprawy. Podkreślić trzeba również, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie charakter uzupełniający. W postępowaniu sądowoadministracyjnym co do zasady Sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy. Dokonywanie samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji (zob. wyrok NSA z 11 maja 2009r., sygn.. akt I OSK 699/08, Legalis). W kwestii opinii S.A. dotyczącej tego, że sporne działki były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej stwierdzić należy, że dokumenty tego rodzaju nie są wiążące dla organów ARiMR w sprawach o przyznanie płatności bezpośrednich, gdyż decydujące w tym zakresie są wyniki bezpośredniej kontroli (na miejscu) rzeczywistego stanu prowadzonej produkcji rolnej, przeprowadzonej przez uprawnionych kontrolerów w danym gospodarstwie. Kontrole jednostek certyfikujących co do zachowania norm i wymogów mogą mieć pewne znaczenie w przypadku płatności rolnośrodowiskowych, szczególnie w sytuacjach, gdy w danej sprawie nie było kontroli na miejscu (tak jak np. w powołanej przez skarżącego sprawie dotyczącej B). Sąd podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie, że jednostki takie jak S.A. co do zasady certyfikują jedynie produkty rolne oraz uprawy i nie mają żadnych odrębnych uprawnień do kwalifikowania konkretnych działek rolnych do przyznawania płatności, ani do określenia sposobu ustalania tej płatności (szczególnie przy płatnościach bezpośrednich). Nie mogą też weryfikować prawidłowości wniosku złożonego przez producenta. Sporządzony przez S.A. protokół kontroli nie może zatem stanowić dokumentu, na podstawie którego inny uprawniony organ nalicza płatności. Uprawnienie do weryfikowania i kwalifikowania poszczególnych działek jako uprawnionych do płatności obszarowych należy wyłącznie do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR zgodnie z regulacjami ustawowymi (zob. m. in. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 215/13; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1790/13 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od tego wskazać należy, że z protokołu kontroli nie wynika w żaden sposób, by w jej trakcie pełnomocnik skarżącego T przedstawił osobom kontrolującym certyfikat czy inne dokumenty, sporządzone przez S.A.. Takiej okoliczności strona nie podnosiła ani w zastrzeżeniach pokontrolnych ani w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Gdyby strona skarżąca była w posiadaniu Certyfikatu Ekologicznego dotyczącego działek beneficjenta będących przedmiotem kwestionowanej kontroli z lipca 2013 r., to zapewne jako istotny, w jej ocenie, dokument załączyłaby go do akt postępowania administracyjnego lub do akt sądowych. Pełnomocnik skarżącego na rozprawie nie był natomiast w stanie nawet wyjaśnić z jakiej daty miał pochodzić ten certyfikat i których konkretnie działek dotyczył. Ponadto istotna w przedmiotowej sprawie kontrola na miejscu odbyła się w dniach 23-25 lipca 2013r., a zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika skarżącego certyfikat miał być okazany w sierpniu 2013r. Bez znaczenia dla wyniku sprawy były zarzuty skarżącego odnośnie konieczności ustalenia powierzchni ewidencyjnej działek, gdyż płatności rolne są zależne od powierzchni rolnej działki faktycznie użytkowanej rolniczo, a nie od jej powierzchni ewidencyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że powierzchnia działki rolnej nie musi być tożsama z powierzchnią działki ewidencyjnej. Jedna działka rolna może być na przykład położona na kilku działkach ewidencyjnych lub ich częściach. Co do dokumentacji fotograficznej (kserokopie zdjęć – część bez opisu) przedłożonej przez skarżącego na etapie postępowania sądowego wskazać trzeba, że w toku kontroli na miejscu inspektorzy terenowi wykonali dokumentację fotograficzną załączoną do protokołu kontroli (na nośniku elektronicznym). Powyższe zdjęcia potwierdzają nieprawidłowości stwierdzone przez kontrolerów. Na konkretne numery fotografii powołuje się też Dyrektor OR ARiMR w uzasadnieniu swojej decyzji. Zasadnie również organ II instancji w piśmie procesowym z dnia 19 października 2015 r. zaznaczył, że powołane i załączone przez skarżącego dokumenty dotyczą innych producentów rolnych (M, B), innych działek rolnych oraz odrębnych postępowań administracyjnych prowadzonych w różnych latach. Autorem zastrzeżeń z dnia 19 stycznia 2015 r. do raportu kontroli z dnia 26 listopada 2014 r. jest M. To pismo procesowe zostało złożone w odrębnym postępowaniu dotyczącym działek rolnych należących do M, a nie R. Decyzja Dyrektora OR ARiMR z [...]o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...]2014 r. dotyczy z kolei decyzji wydanej w innym postępowaniu administracyjnym, w którym stroną była B. Sprawa ta dotyczyła też innych działek niż należące do skarżącego i zgłoszone we wniosku o płatności JPO i UPO na 2013 r. W sprawie B organ nie dokonywał ponadto kontroli gospodarstwa na miejscu. Sprawa dotyczyła płatności rolnośrodowiskowej, a nie płatności bezpośrednich. Tymczasem w sprawie objętej rozpoznawaną skargą była kontrola na miejscu gospodarstwa strony i na tej podstawie zasadnie stwierdzono brak podstaw do przyznania płatności JPO i UPO wobec całej zadeklarowanej powierzchni. Ponieważ skarżący nie zakwestionował skutecznie wyników kontroli na miejscu organy były zobowiązane przyznać stronie wnioskowane płatności JPO i UPO w pomniejszonej wysokości, co uzasadniły wyczerpująco w swoich rozstrzygnięciach, wskazując podstawę faktyczną i prawidłową podstawę prawną decyzji. W kwestii decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...]2015 r. o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 zauważyć zaś należy, że przyznanie płatności na każdy odrębny rok dotyczy zawsze stanu faktycznego związanego z rozmiarem i powierzchnią upraw rolniczych istniejących w danym gospodarstwie w określonym roku kalendarzowym. Rzeczywista powierzchnia działek, na których jest prowadzona działalność rolnicza może być zatem różna w danych latach, wobec czego wyniki kontroli powierzchni rolnej kwalifikowanej do otrzymania płatności mogą być odmienne w poszczególnych latach. Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że zarzuty skargi i dokumentacja przedłożona przez skarżącego na etapie postępowania sądowego nie mogły ostatecznie podważyć tezy o legalności decyzji organów II i I instancji wydanych w niniejszej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że przy analizowaniu przesłanek do przyznania płatności organy były związane wynikami kontroli "na miejscu", która to kontrola– w opinii Sądu – została przeprowadzona w prawidłowy sposób, zgodnie z przepisami krajowymi i wspólnotowymi. Istotnym jest i to, że Biuro Kontroli na Miejscu odniosło się wyczerpująco do wszystkich zastrzeżeń pokontrolnych strony. Nie okazał się także trafny zarzut naruszenia przez organy ARiMR art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. Stawiając ten zarzut skarżący pomija bowiem treść art. 3 ust. 2 pkt 4 cytowanej ustawy, który w istotny sposób modyfikuje tryb działania organów ARiMR w powyższym zakresie. Zgodnie z tym przepisem w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Realizacja dyspozycji art. 10 § 1 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w postępowaniach w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej i płatności uzupełniającej, uzależniona jest zatem od żądania strony. Na żadnym etapie kontrolowanego postępowania administracyjnego skarżący takiego żądania jednak nie wyraził. Ubocznie warto też zauważyć, że strona skarżąca powołała się na wyrok w sprawie M z dnia 7 października 2015r. sygn. akt III SA/Po 1605/14, ale wbrew twierdzeniom skarżącego – R, skarga w powyższej sprawie zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. W tym stanie rzeczy, ponieważ Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.