III SA/Po 164/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 24 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę w całości. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 24 października 2025 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia 22 sierpnia 2025 r., znak: [...], którą organ nakazał inwestorowi M. K. rozbiórkę obiektu budowlanego altany działkowej (domku holenderskiego) położonego na parceli nr [...], o wymiarach w planie 370 cm x 900 cm i wysokości 320 cm, znajdującej się na działce nr ewidencyjny [...] położonej przy ul. [...] w L. , gm. [...]. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] (dalej: PINB) w dniu 21 marca 2025 r. w toku czynności kontrolnych na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w L. , gm. [...] - parcela m [...], ustalił, że na terenie parceli nr [...] zlokalizowany jest obiekt budowlany w konstrukcji szkieletowej, ściany i dach wykonane z płyty warstwowej tzw. domek holenderski o wymiarach 370 cm x 900 cm i wysokości 320 cm. Organ ustalił, że obiekt posiada podwozie i koła lecz nie posiada ubezpieczenia komunikacyjnego i rejestracji. Obiekt posadowiony jest na bloczkach betonowych. Pełni funkcję obiektu rekreacyjnego (altany działkowej). PINB ustalił, że obiekt powstał w 2019 r. a jego inwestorem jest Pani M. K.. W trakcie kontroli PINB ustalił, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się również obiekt budowlany pełniący funkcję wiaty wypoczynkowej o wymiarach w planie wynoszą 300 cm x 300 cm i wysokości 250 cm oraz obiekt małej architektury - domek narzędziowy o wym. 130 cm x 182 cm i wysokości 228 cm, który był przedmiotem postępowania przed organem wojewódzkim o znaku: [...] PINB zawiadomieniem z dnia 28 marca 2025 r. poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie tymczasowego obiektu budowlanego (domku holenderskiego) położonego na parceli nr [...], o wym.: w planie 370 cm x 900cm i wysokości 320 cm, znajdującego się na działce nr ewid [...] położonej przy ul. [...] w L. , gm. [...]. PINB nie uzyskał bowiem dokumentacji potwierdzającej legalne wybudowanie przedmiotowego obiektu ze Starostwa Powiatowego w [...]. Dalej PINB wskazał, że działka nr [...] w L. objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w L. Brzeg [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia 18 maja 2010 r. (dalej: plan miejscowy) i przeznaczona jest pod tereny rolnicze oznaczone symbolem 1R. Nieruchomość o nr ewid. [...] stanowi własność Stowarzyszenia. Jak wynika z danych zawartych w KRS celem stowarzyszenia jest m.in. zakładanie i prowadzenie rodzinnych ogródków działkowych na gruntach własnych stowarzyszenia. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2025 r. organ powiatowy wstrzymał inwestorowi roboty budowlane polegające na budowie tymczasowego obiektu budowlanego (domku holenderskiego) położonego na parceli nr [...], w L. , gm. [...], poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację tymczasowego obiektu budowlanego w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia PINB, konieczności uiszczenia (na dalszym etapie postępowania) opłaty legalizacyjnej jednocześnie przedstawiając zasady jej obliczania. W związku z zażaleniem na powyższe postanowienie wniesione przez inwestorkę oraz Stowarzyszenie Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB) postanowieniem z dnia 30 czerwca 2025 r. (znak: [...]) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu swego postanowienia WWINB wskazał, że w przedmiotowej sprawie właściwą procedurą jaka winna być prowadzona w sprawie legalności przedmiotowego obiektu jest procedura określona w art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca i994 r. Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418; dalej: pr. bud.), a nie zastosowana przez organ powiatowy procedura, o której mowa w art. 48 pr. bud. Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy, PINB zawiadomieniem z dnia 18 lipca 2025 r. poinformował strony postępowania o zmianie przedmiotu postępowania wskazując, że prowadzone postępowanie nie będzie dotyczyło tymczasowego obiektu budowlanego (domku holenderskiego) a obiektu budowlanego - altany działkowej (domek holenderski). Decyzją z dnia 22 sierpnia 2025 r. PINB na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 poz. 418) nakazał inwestorowi - Pani M. K. rozbiórkę obiektu budowlanego altany działkowej (domku holenderskiego) o wymiarach w planie 370 cm x 900 cm i wysokości 320 cm, położonej na parceli nr [...] na działce nr ewid. [...] w L. , gmina [...]. Organ I instancji przyjął, że zgodnie z definicją zawartą w ustawie o rodzinnych ogrodach działkowych z dnia 13 grudnia 2013 (t.j. Dz.U. 2021 poz. 1073 ze zm.) przez altanę działkową należy rozumieć wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m˛ oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich powierzchnia nie przekracza 12 m˛. PINB uznał zatem, że będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany o wymiarach w planie 370 cm x 900 cm i wysokości 320 cm spełnia definicję altany działkowej z ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych - powyższe zostało potwierdzone w postanowieniu organu nadzoru II instancji z dnia 30 czerwca 2025 r., znak [...] Altana jest budynkiem, bo została trwale z gruntem związana, jest wydzielona z przestrzeni przegrodami budowlanymi i ma dach oraz fundament. W przypadku, gdy dane roboty budowlane nie wymagają obecnie żadnego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest do zbadania czy roboty nie zostały wykonane w sposób przewidziany w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (tj. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska) lub w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego (tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach). Kontrolując przedmiotowy obiekt organ nie odnotował by stanowił on zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi, mienia lub środowiska. Tym samym nie wystąpiła przesłanka określona w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, uzasadniająca wdrożenie procedury naprawczej. Jednakże przy jego realizacji doszło do naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane przez prowadzenie robót budowlanych w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach m. in. ich niezgodność z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z naruszeniem ustaleń obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w L. brzeg [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia 18 maja 2010 roku w zakresie zakazu lokalizacji budynków (§ 10 pkt 1), a także zakończeniem robót budowlanych, PINB uznał, że należało wydać decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego, czyli nakazującą rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Brak jest bowiem możliwości usunięcia naruszenia prawa i doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Odwołanie wnieśli M. K. oraz Stowarzyszenie reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika wnosząc o uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołujący się podnieśli, że bezspornym w niniejszej sprawie jest, że przedmiotowy obiekt budowlany, położony jest na terenie rodzinnego ogrodu działkowego prowadzonego przez Stowarzyszenie. Zdaniem odwołujących się obiekt jest altaną działkową, która wpisuje się w infrastrukturę ogrodową opisaną w art. 2 pkt 9 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. Altana działkowa nie stanowi budynku w rozumieniu prawa budowlanego i służy celom rekreacyjnym, nie posiada bowiem fundamentu. Posadowienie na bloczkach betonowych nie stanowi trwałego związania takiej zabudowy z gruntem. Altana nie stanowi taż tymczasowego obiektu budowlanego. W konsekwencji altana jako budowlana w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowanego nie jest objęta zakazem zabudowy wynikającym z § 10 pkt 1 planu miejscowego i została posadowiona zgodnie z tymże planem. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 24 października 2025 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia 22 sierpnia 2025 r., którą organ nakazał inwestorowi rozbiórkę powyżej opisanego obiektu budowlanego altany działkowej (domku holenderskiego) położonej na parceli nr [...], na działce o nr ewidencyjnym [...] w L. , gm. [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na przepisy ustawy Prawo budowlane i ustawy o rodzinnych ogródkach działkowych. W motywach rozstrzygnięcia WWINB podkreślił, że kwalifikacja przedmiotowego obiektu została określona w postanowieniu WWINB z dnia 30 czerwca 2025 r. (znak: [...]), w którym organ w związku z tym że przedmiotowy domek holenderski posiada konstrukcję szkieletową, oznaczone ściany i dach wykonane z płyty warstwowej, podwozie oraz koła i posadowiony został na bloczkach betonowych, to jest to obiekt budowlany altana działkowa (domek holenderski). Obiekt posiada wymiary 370 cm x 900 cm (pow. zabudowy 33,3 m˛) i wysokość 320 cm oraz pełni funkcję rekreacyjno-wypoczynkową. Organ podkreślił, że fakt istnienia fundamentu nie jest jedynym kluczowy, elementem definiującym obiekt budowany jako budynek, bowiem istotniejsza jest jego trwałość związania z gruntem. Następnie WWINB odniósł się do pojęcia altany działkowej wskazanego w art. 2 pkt 9a ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1073; dalej ustawa ROD) i wskazał, że przez altanę działkową należy rozumieć wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o określonych tą ustawą wymiarach. Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy ROD natomiast jako działkę należy rozumieć podstawową jednostkę przestrzenną rodzinnego ogrodu działkowego, której powierzchnia nie może przekraczać 500 m2, służącą zaspokajaniu potrzeb działkowca i jego rodziny w zakresie prowadzenia upraw ogrodniczych, wypoczynku i rekreacji. W tym stanie sprawy WWINB zakwalifikował obiekt zlokalizowany na parceli nr [...] jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowanego. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że w dniu kontroli roboty budowlane przy przedmiotowym obiekcie były już zakończone. Przedmiotowa altana, jak i cały obszar działki o nr [...] w L. znajduje się na terenie na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w L. brzeg [...] zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia 18 maja 2010 r., którego postanowienia § 10 pkt 1 zakazują lokalizacji budynków. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie WWINB nie ma możliwości doprowadzenia przedmiotowej altany do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie określonych robót budowlanych, wobec czego w przedmiotowej sprawie nie mogą znaleźć zastosowania pkt 2 art. 51 ust. 1 Prawa budowanego. Tak więc odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych WWINB wskazał, że nakaz rozbiórki można orzec wówczas, gdy z ustaleń dokonanych w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 Prawa budowanego wynika, że doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe w inny sposób, jak tylko przez rozbiórkę. Natomiast zgodnie z art. 52 ust 1 Prawa budowanego obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, nakłada się na inwestora, zatem inwestora altany działkowej (domku holenderskiego) wzniesionego na parceli nr [...] - M. K. tj. jej aktualnego dzierżawcę. Skargę na powyższą decyzję WWINB z 24 października 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło Stowarzyszenie, reprezentowane przez zawodowego pełnomocnika. Organowi wydającemu zaskarżoną decyzję zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 2 pkt 5), 9), 9a) oraz art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (dalej: "ROD") poprzez ich niezastosowanie i błąd w procesie weryfikacji zgodności posadowionego domku holenderskiego na terenie ogródka działkowego z przepisami tej ustawy; b) art. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (dalej: "PB"), poprzez błędną ich wykładnię, a nade wszystko złamanie zasady literalnej wykładni prawa, stosując niewłaściwą wykładnię definicji "obiektu budowlanego", "budynku" "budowli", "tymczasowego obiektu budowlanego"; c) art. 3 pkt 5 ustawy PB, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że definicja "tymczasowy obiekt budowlany" obejmuje swym zakresem także altany, obiekty gospodarcze niebędące budynkami oraz uznanie, że wszelkie obiekty budowlane, które nie są budynkami lub obiektami małej architektury, należą do tymczasowych obiektów budowlanych, d) art. 3 pkt 5 ustawy PB, poprzez jego zastosowanie mimo, że organ nie uzasadnił w warstwie faktów, dlaczego uznał obiekt strony za tymczasowy obiekt budowlany, w szczególności biorąc pod uwagę, że koła altany są elementem dekoracyjnym, a nie użytkowym, a ponadto posadowiona pozostaje na bloczkach betonowych; e) art. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 29 ust 2 pkt 4 ustawy PB, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie w toku analizy prawnej stanu faktycznego w sprawie, co doprowadziło do wybiórczej i nieprawidłowej interpretacji przepisów ustawy PB, w zakresie wyodrębnienia przez ustawodawcę obiektów gospodarczych jako odrębnego elementu z katalogu definicji objętych tą ustawą; f) art. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez całkowite pominięcie przepisów wskazanych aktów normatywnych i brak uwzględnienia odrębności w obrocie prawnym pojęć altan działkowych, budynków i budowli, podlegające odmiennym warunkom budowlanym i podatkowym; g) art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 2 pkt 9a ustawy ROD poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie obiektu uczestnika jako szczególnego rodzaju obiektów; h) art. 29 ust. 2 pkt 4 ustawy PB poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, na skutek błędnych ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji, a powielonych przez organ II instancji, i) art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie zasady proporcjonalności; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 8 i art. 11 KPA poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej, szczególnie danie wiary w całości nierzetelnie i pobieżnie przeprowadzonemu postępowaniu administracyjnemu przez organ I instancji; b) art. 77 § 1 KPA poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, wskutek nieprzeprowadzenia w sposób należyty, szczegółowy i wszechstronny postępowania dowodowego, w szczególności ustalenie, wbrew materiałowi dowodowemu, że altana posiada koła umożliwiające jej przemieszczanie, chociaż stanową element dekoracyjny, a także mimo faktu, że jest posadowiona na bloczkach betonowych; c) art. 138 § 2 w zw. z art. 7a i 7b KPA poprzez brak jego zastosowania i w rezultacie nieuchylenie przez organ II instancji zaskarżonego postanowienia PINB z dnia 18.04.2025 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonego postępowania i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji, przeprowadzenie rozprawy i wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. oraz rozstrzygniecie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skarżące Stowarzyszenie rozszerzyło argumentację podnoszonych zarzutów i wskazało, że organ II instancji zadziałał niejako "automatycznie", bazując na analogii wcześniejszych spraw w podobnym przedmiocie. Organ I instancji w uzasadnieniu wydanego postanowienia z dnia 20 czerwca 2024 roku nie wskazał na nieprawidłowości w powierzchni obiektu, a z uwagi na specyficzny wygląd altany - wzorowanej na domek typu holenderski, posiadający ozdobne koła - uznał obiekt za tymczasowy. Organ II instancji powielił tą argumentację bez jakiegokolwiek uzasadnienia tak stawianej tezy. Organ I jak i II instancji wskazuje jednocześnie, że domek jest posadowiony na bloczkach betonowych. Odnosząc się do analogii innych spraw, pozostałych działkowców, prowadzonych przez te organy, niełatwo doszukać się stosowanej przez organ interpretacji przepisów i logiki działania, bowiem w sprawach gdzie altany były posadowione na bloczkach betonowych, uznawano je za budynki trwale i nierozerwalnie związane z gruntem, których nie można przenieść i które stanowią fundamenty w myśl ustawy PB. Obydwa zaskarżone postanowienia zostały wydane na skutek błędnie poczynionych ustaleń faktycznych, które w rzeczywistości nie występują. Obiekt objęty postępowaniem stanowi altanę działkową w myśl ustawy o ROD oraz ustawy PB. Domek uczestnika stanowi produkt gotowy. Skoro zatem uczestnik nie prowadził i nie prowadzi jakichkolwiek prac, decyzja o wstrzymaniu jest całkowicie bezpodstawna. Chybionym jest także powołanie się na art. 48 ust. 5 ustawy PB, bowiem w tej sprawie nie ma mowy o samowoli budowlanej. Posadowiona altana/domek wpisuje się w art. 29 ust. 2 pkt 4 ustawy PB, a zatem nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia z art. 30 PB. Każdy dzierżawiący parcelę na tym gruncie, staje się "działkowcem" i podlega regulaminowi stowarzyszenia. Stowarzyszenie zastrzega każdorazowo, że posadowione altany działkowe muszą spełniać wymogi wskazane w ustawie o ROD. Skarżący dalej zarzucił błędne przyjęcie przez organ, że posadowiony obiekt budowlany stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Wbrew twierdzeniom organu II instancji, altana uczestnika spełnia wymogi ustawowe art. 2 pkt 9a i art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o ROD. Altany działkowe czy też obiekty gospodarcze nie stanowią każdorazowo budynku, ale mogą stanowić inny obiekt budowlany niż budynek, którym zgodnie z art. 3 pkt 1 PB może być także budowla lub obiekt małej architektury. Omawiany obiekt nie spełnia definicji obiektu małej architektury (art. 3 pkt 4 PB), jako że nie jest obiektem niewielkim. Skarżący zaznaczył, że altana uczestnika z pewnością nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego, bowiem nie spełnia jego definicji (art. 3 pkt 5 PB), gdyż nie jest przeznaczona do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki. Nadto, altanka nie jest przeznaczona do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, czy też przeniesienia w inne miejsce ("koła" są dekoracją). Domek uczestnika z pewnością nie jest tego typu obiektem, bowiem pozostaje trwale ale nie nierozerwalnie związany z gruntem. Altana działkowa i obiekt gospodarczy nie stanowią jednak budynków w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy PB. Domek uczestnika nie stanowi budynku w rozumieniu jego definicji zawartej w ustawie PB, ale może stanowić inny obiekt budowlany. Domek letniskowy uczestnika jest związany z gruntem na tyle trwale, aby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Obiekt położony jest bowiem na bloczkach betonowych, które jednak nie stanowią takiego rodzaju fundamentu, jaki musi mieć zapewniony budynek, tj. taki fundament, który wychodzi spod gruntu i jest immanentnie połączony ze ścianami budynku, zapewniając budynkowi jednolitość i nierozerwalność konstrukcyjną, pozwalającą spełnić jego fundamentom ich rolę. Bloczki betonowe nie stanowią w omawianym przypadku jedności i całości konstrukcyjnej z pozostałą konstrukcją obiektu, są to dwie rozerwalne od siebie części. Ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 3 pkt 2 PB, że cechą odróżniającą budynku jest posiadanie dodatkowo fundamentów, jako cechy wprawdzie odrębnej definicyjnie, jednak nierozerwalnie związanej/połączonej z pozostałymi częściami składowymi budynku - ścianami i dachem. Ta cecha, po zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej art. 3 PB, odróżnia go od innych obiektów, które powinny także być związane trwale z gruntem, jednak nie poprzez fundamenty nierozerwalnie powiązane ze ścianami, a poprzez jakiekolwiek inne, które zapewniają bezpieczeństwo użytkowania obiektu. Domek uczestnika, pomimo bezpiecznego, i w tym kontekście trwałego związania z gruntem, nie wymaga żadnych prac gruntowych, w przypadku chęci zlikwidowania go. Altana uczestnika została posadowiona w taki sposób, który spowodował niemożność jego przemieszczania i odizolował ten obiekt od ziemi. Konstrukcja ścian tego obiektu nie jest jednak nierozerwalnie połączona z bloczkami betonowymi, na których ją posadowiono. Zastosowanie bloczków betonowych spełnia funkcję ochronną i oddzielającą obiekt od podłoża, które można zastąpić każdym innym sposobem izolowania struktury konstrukcyjnej ścian obiektu od podłoża, jak np. wylewka betonowa. Brak jest w każdym z tych przypadków konieczności prowadzenia wykopu fundamentowego i immanentnego wiązania konstrukcji ścian z fundamentem, w sposób później nierozerwalny, a przez to niezdatny do zaimplementowania w innym miejscu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. WWINB postanowieniem z 23 grudnia 2025 r. wstrzymał wykonanie w całości zaskarżonej decyzji WWINB z 24 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej – "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, przez które rozumieć należy akta administracyjne oraz akta sądowe. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Zaskarżona decyzja o nakazie rozbiórki nie narusza bowiem prawa materialnego, a także w toku postępowania organy administracji nie uchybiły regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji lub poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak tego domagało się skarżące Stowarzyszenie. Podkreślić należy, że przedmiotem kontroli zgodności z prawem w przedmiotowej sprawie stała się decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego, którą orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia 22 sierpnia 2025 r. nakazującej inwestorowi M. K. rozbiórkę obiektu budowlanego altany działkowej (domku holenderskiego) położonego na parceli nr [...], o wymiarach w planie 3,7 m x 9 m i wysokości 3,2 m, znajdującej się na działce nr ewidencyjny [...] położonej przy ul. [...] w L. , gm. [...]. Wbrew temu co kwestionowało skarżące Stowarzyszenie oraz wobec licznych nieścisłości w uzasadnieniu skargi, w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego nie był domek holenderski zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany, tylko jako altana działkowa z uwagi na pełnioną funkcję rekreacyjną oraz decyzja o jej rozbiórce, a nie postanowienie w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Wprawdzie PINB postanowieniem z 11 kwietnia 2025 r. na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.; aktualnie Dz.U. z 2025 r. poz. 418 ze zm., dalej "P.b.") wstrzymał inwestorowi - M. K. roboty budowlane polegające na budowie tymczasowego obiektu budowlanego (domku holenderskiego), to na skutek zażalenia, WWINB postanowieniem z 30 czerwca 2025 r. uchylił to postanowienie w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ II instancji przywołując przepisy P.b. (art. 3 pkt 6, 2, 7 i 5) i art. 2 pkt 9a ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1073, dalej jako "ustawa ROD") oraz mając na uwadze lokalizację obiektu na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, których celem jest pełnienie funkcji rekreacyjnej, a także uwzględniając wymiary obiektu, ostatecznie uznał przedmiotowy obiekt za altanę działkową w rozumieniu ustawy o ROD. Zastosowanie znajduje zatem przepis art. 29 ust. 2 pkt 4 P.b., zgodnie z którym dla wzniesienia takiego obiektu nie wymaga się pozwolenia na budowę ani zgłoszenia robót budowlanych. Do takich robót budowlanych zastosowanie znajduje także art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine P.b., a także art. 51 ust. 7 P.b., jeżeli roboty zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 4 in fine P.b. Doszło zatem do zmiany kwalifikacji obiektu na obiekt budowlany altanę działkową o jakiej mowa w art. 2 pkt 9a ustawy o ROD. W toku dalszego postępowania organ I instancji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. wydał decyzję o rozbiórce przedmiotowego obiektu altany działkowej (domku holenderskiego), utrzymaną w mocy przez organ II instancji zaskarżoną decyzją WWINB z 24 października 2025 r., które to decyzje w sprawie rozbiórki obiektu budowanego są przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszym postępowaniu. Z ustaleń faktycznych wynika, że na przedmiotowej parceli nr [...] na działce ewidencyjnej [...] w L. , prócz obiektu pełniącego funkcję wiaty wypoczynkowej oraz domku narzędziowego (nieobjętych niniejszym postępowaniem), znajduje się tzw. domek holenderski. Sporny obiekt budowlany jest konstrukcji szkieletowej, ściany i dach wykonane z płyty warstwowej o wymiarach 370 cm x 900 cm i wysokości 320 cm. Organ ustalił, że obiekt posiada podwozie i koła lecz nie posiada ubezpieczenia komunikacyjnego i rejestracji. Obiekt posadowiony jest na bloczkach betonowych. Pełni funkcję obiektu rekreacyjnego (altany działkowej). Obiekt na przedmiotowej parceli został posadowiony około 2019 roku. (k. 45 akt adm. I inst.). Inwestor nie przedstawił żadnych pozwoleń, czy zgłoszeń związanych z posadowieniem przedmiotowego obiektu, a także organ nadzoru budowanego w toku postępowania administracyjnego nie uzyskał od organów współdziałających informacji o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, czy złożeniu zgłoszenia zamiaru wybudowania związanych z przedmiotowym obiektem. Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było ustalenie, czy posadowiony na parceli nr [...] domek holenderski organy prawidłowo zakwalifikowały jako obiekt budowlany altana działkowa w rozumieniu art. 2 pkt 9a ustawy ROD, jako wolnostojący budynek rekreacyjny. W okolicznościach przedmiotowej sprawy organy obu instancji zasadnie przyjęły, że w świetle powyższego przepisu ustawy o ROD przez altanę działkową należy rozumieć wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m˛ oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m˛. Podkreślić przy tym należy, że przepis ten definiując altanę działkową wyraźnie przewiduje ją także jako wolno stojący budynek. Skoro zatem z akt administracyjnych sprawy wynika, że będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany o wymiarach w planie 370 cm x 900 cm i wysokości 320 cm, jest konstrukcji szkieletowej i posiada ściany oraz dach wykonane z płyty warstwowej, posiada podwozie, posadowiony jest na bloczkach betonowych, a także pełni funkcję rekreacyjną to wypełnia definicję altany działkowej z ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. Nadto, jak wskazano powyżej, z definicji altany działkowej określonej w art. 2 pkt 9a ustawy ROD wynika, że altana działkowa może być także budynkiem. Zgodnie z art. 3 ust. 2 P.b. pod pojęciem budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zgodzić zatem należy się z organami nadzoru budowlanego, że sporna altana działkowa jest budynkiem rekreacyjno-wypoczynkowym ze względu na spełnienie przesłanek wskazanych w definicji budynku o jakich mowa w art. 3 pkt 2 P.b. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych przedmiotowa altana jest obiektem wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i jest trwale związana z gruntem. Wbrew temu co podnosi Skarżący, w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że istnienie fundamentów nie jest jedynym wyznacznikiem uznania, iż obiekt jest trwale z gruntem związany. Wskazuje się bowiem, że sposób związania obiektu budowlanego z gruntem ma polegać na tym, aby finalnie opierał się on naturalnym siłom przyrody. Cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się zatem do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. W tym zakresie wielokrotnie i kategorycznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z 17 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 526/18; z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1591/23, CBOSA). W niniejszej sprawie altana działkowa, jak wynika z protokołu kontroli, posadowiona jest na bloczkach betonowych, zatem ma ona cechę trwałego związania z gruntem - obiekt jest stabilny i dzięki temu ma możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Posadowienie obiektu budowlanego na bloczkach betonowych, które zastosowała inwestorka przy ustawieniu tzw. domku holenderskiego na gruncie, może być traktowane jako posadowienie obiektu na fundamentach punktowych, co uzasadnia, by powyższe działanie kwalifikować jako wykonanie budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. (por. wyrok NSA z 16 października 2024 r., sygn. akt II OSK 2859/21; z 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 876/22, CBOSA). Słusznie wskazuje organ nadzoru, że sporny obiekt posadowiony jest na gruncie w sposób zapewniający stabilność oraz możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować jego przesunięcie. Fundament obecnie nie musi być zrealizowany pod całą powierzchnią obiektu, któremu ma służyć oraz może być posadowiony płytko w ziemi lub wręcz w ogóle nie być zagłębiony (zob. wyroki NSA z 16 października 2024 r., II OSK 2859/21; z 10 kwietnia 2019 r., II OSK 1327/17, CBOSA). Przedmiotowy obiekt budowlany został posadowiony w sposób pozwalający uznać za na tyle trwały, że zapewnia jego konstrukcji stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, które mogłyby go przesunąć, zniszczyć, jest zatem trwale z gruntem związany. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 4 P.b. altana działkowa i obiekt gospodarczy, o których mowa w ustawie ROD, nie wymagają wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 P.b., aby uzyskać przymiot legalności. Ustawa o ROD dopuszcza możliwość posadowienia na gruntach rodzinnych ogrodów działkowych altan działkowych (art. 2 pkt 9a), budynków i budowli będących infrastrukturą ogrodową (art. 9 pkt 9) oraz obiektów gospodarczych o powierzchni zabudowy nieprzekraczającej 35 m˛ i wysokości nieprzekraczającej 5 m przy dachach stromych i 4 m przy dachach płaskich (art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o ROD). Ustawodawca w ustawie o ROD jasno i precyzyjnie wskazał rozmiar altany działkowej budynku rekreacyjno-wypoczynkowego i jego funkcji, który zgodnie z prawem budowlanym nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ani również nie jest wymagane dokonanie zgłoszenia robót budowlanych. Zatem obiekt zlokalizowany na parceli nr [...] o wymiarach o wymiarach 3,70 m x 9,0 m [Pc= 33,3 m2] i wysokości 3,2 m, jest altaną działkową – wolno stojącym budynkiem, o której mowa w art. 2 pkt 9a ROD i art. 3 pkt 2 P.b. W tym stanie nie sposób także uznać przedmiotowej altany działkowej jako budowli zdefiniowanej w art. 3 pkt 3 P.b., na co wskazywał Skarżący. Cechy kubaturowego domku holenderskiego i pełniona funkcja wskazują, że nie wpisuje się on w przykładowy katalog budowli wskazanych w powyższym przepisie, tj. każdego obiektu budowlanego niebędącego budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową; W tym stanie rzeczy zasadnie przyjęły organy nadzoru budowanego, że gdy dane roboty budowlane nie wymagają obecnie żadnego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, były zobowiązane do zbadania czy roboty nie zostały wykonane w sposób przewidziany w art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b. (tj. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska) lub w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. (tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach). Wyraz temu dał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16 (dostępna CBOSA), w której wskazał, że "do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ". Z akt administracyjnych sprawy wynika, że kontrolując przedmiotowy obiekt organy nadzoru budowlanego nie odnotowały, by stanowił on zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi, mienia lub środowiska. Tym samym nie wystąpiła przesłanka określona w art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b. uzasadniająca wdrożenie procedury naprawczej. Zgodzić należy się z organami, że przy jego realizacji doszło do naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. zgodnie z którym "w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegających od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach". Doszło bowiem do prowadzenia robót budowlanych w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, przez które należy rozumieć niezgodność z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Taki bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w L. brzeg [...] przyjęty uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia 18 maja 2010 r. obowiązuje na terenie objętym przedmiotową inwestycją. Zgodnie z jego postanowieniami w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego Gmina ustaliła zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych (§ 4 pkt 2a) i w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, ustaliła zakaz lokalizacji budynków (§ 10 pkt 1). W tym stanie prawnym oraz faktycznym odnoszącym się do sytuacji zakończenia robót budowlanych słusznie przyjęły organy nadzoru budowanego, że należało wydać decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. W związku z powyższą treścią obowiązującego na przedmiotowej działce miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zakazuje lokalizacji budynków (§ 10 pkt 1 planu) brak jest możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Z akt administracyjnych i okoliczności sprawy wynika, że w niniejszej sprawie nie ma możliwości zastosowania normy wskazanej w art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. i nakazania wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, albowiem stan zgodny z prawem zostanie osiągnięty jedynie w sytuacji rozebrania przedmiotowego obiektu. Zgodnie z art. 52 ust. 1 P.b. obowiązki w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w Rozdziale 4 organ nałożył na inwestorkę. Sądowi z urzędu znane jest także stanowisko sądów administracyjnych kwalifikujących domki holenderskie jako obiekty tymczasowe z art. 3 pkt 5 P.b. (wyr. WSA w Poznaniu z 19 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Po 306/25 i przywołane tam orzecznictwo, z 08 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 746/25, z 08 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/Po 120/26). Część z tych wyroków zapadła także w innym stanie faktycznym, gdyż powierzchnia domku e tych sprawach przekraczała 35 m˛. Jednak ma to drugorzędne znaczenie w okolicznościach niniejszej sprawy, skoro postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w L. przewidują także zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych. Sąd podkreśla, że inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania, stoi w sprzeczności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa (tj. przepisami obowiązującego dla nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Przepisy te, zakazując lokalizacji budynków i tymczasowych obiektów budowlanych na działce nr [...], obowiązują także dla ROD, które nie są w tej materii objęte szczególną, odmienną regulacją prawną. Niezasadne okazały się zatem zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego, zwłaszcza błędnej kwalifikacji przedmiotowego obiektu budowlanego altany działkowej (domku holenderskiego) o funkcji rekreacyjnej stanowiącej wolnostojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy (art. 2 pkt 9a ustawy o ROD i art. 3 pkt 2 P.b.). Niezasadne są jednocześnie zarzuty co do naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, skoro przepisy tej ustawy odnoszą się do zasad ustalania i ponoszenia podatków i opłat lokalnych, a zagadnienie kwalifikacji obiektów budowanych i zasady ich wznoszenia zgodnie z prawem kompleksowo regulują szeroko rozumiane przepisy prawa budowanego, w tym zwłaszcza P.b. Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie zasady proporcjonalności. Sąd na gruncie niniejszej sprawy nie znalazł podstaw do skutecznego zakwestionowania przyjętego w planie zakazu lokalizacji budynków. Ocena w tym zakresie wykracza poza granice niniejszej sprawy, mogłaby być przedmiotem kontroli sądowej w sprawie zgodności z prawem postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala również na uznanie za zasadne zarzutów, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3, czy art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ odwoławczy dokonał bowiem kluczowego dla sprawy ustalenia, że posadowienie przedmiotowego obiektu budowlanego altany działkowej (domku holenderskiego) o funkcji rekreacyjnej na terenie rodzinnego ogrodu działkowego nr [...], na działce nr ewid. [...] położonej w L. , gm. [...] nie jest zgodne z przepisami obowiązującej uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak orzekł w wyroku.