III SA/Po 168/13

Dnia 5 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M W na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia ... r., nr ... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do września 2007 roku oraz za miesiące kwiecień, lipiec, sierpień 2008 r. postanawia : przywrócić termin do wniesienia skargi Pismem z dnia 14.12.2012 r. (nadanym na poczcie w dniu 17.12.2012 r.) pełnomocnik M W doradca podatkowy A C wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia 19.10. 2011 r., nr ... . Koperta ze skargą została skierowana do Dyrektora Izby Celnej, jednak podano adres Dyrektora Izby Skarbowej w P (...), wobec czego została doręczona Dyrektorowi Izby Skarbowej. Pismem z dnia 2.01.2013 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uzasadniając go omyłkowym podaniem (nie z własnej winy) na kopercie jako adresu Dyrektora Izby Celnej w P adresu innego organu (Dyrektora Izby Skarbowej w P). Uchybienie terminowi było wobec tego wynikiem jedynie oczywistej omyłki pisarskiej, polegającej na mylnym zaadresowaniu koperty zawierającej skargę. Na kopercie wskazano prawidłowy organ II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2012.270), dalej p.p.s.a. Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu do dokonania danej czynności, jeżeli strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 i 2 powyższej ustawy wniosek wnosi się do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił twierdzenie, iż przekroczenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi nie było spowodowane okolicznościami przez niego zawinionymi. W orzecznictwie i doktrynie podnosi się utrwalony pogląd, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (postanowienie NSA z 27 maja 2008r., I FZ 220/08, Lex nr 478982). Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. m. in. red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 333-334, też postanowienie NSA z 11 kwietnia 2008r., I OZ 246/08, Lex nr 479292). W niniejszej sprawie w decyzji organu II instancji zawarto prawidłowe pouczenie o trybie i sposobie wniesienia skargi. Podanie błędnego adresu organu II instancji przesądziło o doręczeniu skargi Dyrektorowi Izby Skarbowej w P, który nie był organem właściwym w sprawie. Należy jednak podkreślić, że omyłka dotyczyła zaadresowania koperty, podczas gdy sama skarga była sporządzona zgodnie z wymogami przepisów p. p. s. a. – jako adresata skargi wskazano prawidłowo Dyrektora Izby Celnej w P. Przesyłka została nadana w ustawowym terminie i w tym zakresie pełnomocnik strony nie uchybił swoim obowiązkom. Błąd dotyczył adresu, nie zaś adresata skargi. Okoliczności sprawy dowodzą, że pełnomocnik sprawy dokonał wymaganej czynności w terminie, a jedynie wskutek omyłki w zaadresowaniu koperty doszło do uchybienia terminu. Brak było wobec tego podstaw do przypisania stronie reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi ( zob. też wyrok WSA w Warszawie z 13.10.2011 r., sygn. VI SA/Wa 1585/11, internetowa baza orzeczeń NSA ). Wobec powyższego na podstawie art. 86 §1 i art. 87 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu.