III SA/Po 1707/13

Dnia 27 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Małgorzata Górecka ( spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki Akcyjnej w L na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta L z dnia [ ... ]r. nr [ ... ] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Burmistrza Miasta L na rzecz strony skarżącej kwotę ... tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta x w interpretacji indywidualnej dla SA w L z dnia [...]2013 r. uznał jej stanowisko za nieprawidłowe w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości czterech obiektów jako środków trwałych oznaczonych jako budynki, położonych na nieruchomości, której właścicielem jest ten przedsiębiorca. We wniosku o wydanie interpretacji podano, że strona jest właścicielem magazynu nawozów pylistych, magazynu produktu, obiektu magazynowego oraz budynku magazynowego – produkcyjnego – socjalnego. Obiekty te nie posiadają szczelnych przegród budowlanych ze wszystkich stron, wobec czego w ocenie strony niezasadne było opodatkowanie ich jako budynków. Z kolei budynek magazynowo – produkcyjno – socjalny składa się z budynku produkcyjno – socjalnego oraz z części magazynowej – niezabudowanej wiaty. Od 2012 r. obiekt ten został wyłączony z użytkowania ze względu na zły stan techniczny i opodatkowany stawką jak dla budynków pozostałych. Strona załączyła do wniosku dwie ekspertyzy dotyczące złego stanu tego obiektu. Strona przedstawiła swoje stanowisko odnośnie tego, że : 1 ) obiekty które nie są wydzielone z przestrzeni za pomocą szczelnych przegród budowlanych ze wszystkich stron winny być kwalifikowane jako budowle a nie budynki. 2 ) budowla może być opodatkowana stawką z art. 5 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pomimo tego, że w księgach rachunkowych spółki jest ujmowana wraz z budynkiem jako jeden środek trwały. 3 ) budowla która nie może być używana przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej z powodu jej złego stanu technicznego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ I instancji uznał stanowisko strony w powyższych 3 punktach za nieprawidłowe, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. Po rozpatrzeniu wezwania strony do usunięcia naruszenia prawa organ I instancji pismem z dnia 24.09.2013 r. poinformował stronę o podtrzymaniu swojego stanowiska w sprawie. W skardze strona podniosła, że w jej ocenie uznanie jej stanowisko przez organ za nieprawidłowe było niezasadne i naruszało przepisy prawa procesowego i materialnego. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumentacje dotyczącą tego, że : 1 ) obiekty które nie są wydzielone z przestrzeni za pomocą szczelnych przegród budowlanych ze wszystkich stron winny być kwalifikowane jako budowle a nie budynki. 2 ) budowla może być opodatkowana stawką z art. 5 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pomimo tego, że w księgach rachunkowych spółki jest ujmowana wraz z budynkiem jako jeden środek trwały. 3 ) budowla która nie może być używana przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej z powodu jej złego stanu technicznego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Strona zarzuciła też organowi nieuprawnioną ingerencję w stan faktyczny zawarty we wniosku o interpretację i wydanie jej w oparciu o dokumentację znaną organowi z innych postępowań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację nie jest uprawniony do jakiegokolwiek ingerowania w stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji. O ile zatem w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy obowiązany jest m.in. do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011r., sygn. akt I FSK 897/10, LEX nr 976050). Organ nie może zatem sam rozszerzać, uzupełniać, ani doprecyzowywać stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Nie może prowadzić postępowania dowodowego, wobec czego to obowiązkiem podatnika jest wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego ( zdarzenia przyszłego ) w samym wniosku o wydanie interpretacji ( zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Po 636/10, lex nr 750054 ). Tylko i wyłącznie podatnik wyczerpująco przedstawia stan faktyczny sprawy wprost w treści wniosku – stan faktyczny sprawy nie może być wobec tego "dopowiadany" dokumentami załączanymi przez stronę do wniosku. Podatnik w postępowaniu o wydanie interpretacji nie musi udowadniać, że zaprezentowany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w jakimkolwiek materiale dowodowym ( zob. C. Kosikowski, komentarz do Ordynacji podatkowej, lex 2014 ). Strona nie może też z drugiej strony wymagać od organu, aby ten w oparciu o dowody złożone przez stronę lub przeprowadzone z urzędu uzupełniał stan faktyczny, lub oceniał zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością ( zob. C. Kosikowski, komentarz do Ordynacji podatkowej, lex 2014 ). W przypadku natomiast uznania przez organ, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku nie zawiera istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy, elementów, czyli, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3, zgodnie z art. 14h w zw. z art. art. 169 § 1 O. p., organ wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków ( zob. wyrok NSA z 19 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2650/10, lex nr 1217583; wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 507/12, lex nr 1356860 ). Zadaniem organu przy udzielaniu interpretacji indywidualnej jest doprowadzenie do sytuacji, kiedy ma on jasność co do zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, wie, jaki przepis prawa podatkowego jest przedmiotem wniosku i zna ocenę prawną wnioskodawcy ( wyrok WSA w Gdańsku z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1226/12, lex nr 1291458 ). W opinii Sądu w przedmiotowej sprawie organ niezasadnie dokonał oceny wniosku o wydanie interpretacji podatkowej w oparciu o dokumentację przedłożoną przez stronę do wniosku o wydanie interpretacji, przez co dokonał nieuprawnionych ustaleń dowodowych w zakresie stanu faktycznego sformułowanego we wniosku. W wydanej interpretacji organ odniósł się bezpodstawnie do ekspertyzy z lutego 2011 r. dotyczącej czasowej zgody na dalszą eksploatację części budynku magazynowego oraz do ekspertyzy z lutego 2012 r. dotyczącej określenia stanu technicznego i dalszej warunkowej eksploatacji części budynku magazynowego przy jednoczesnym wyłączeniu z eksploatacji byłej hali produkcyjnej i budynku socjalnego. Tym samym z tego dokumentu wyprowadził wnioski tyczące się stanu technicznego budynków i dokonał oceny czy uprawnia do zwolnienia z opodatkowania. Zdaniem Sądu, jeżeli organ podatkowy dostrzegł braki we wniosku, dotyczące przede wszystkim opisu stanu faktycznego to należało wezwać Spółkę na podstawie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Nadto organ w zakresie dotyczącym udzielenia odpowiedzi na pytanie odnoszące się do zapisów w księgach rachunkowych Spółki powołał się na dane zawarte w książkach obiektów i protokołach stanu technicznego obiektów. Nie było natomiast jakichkolwiek podstaw prawnych do dokonywania przez organ własnych ustaleń faktycznych na podstawie materiału dowodowego ( opinii technicznych, innych wymienionych dokumentów ) prowadzących do modyfikowania treści stanu faktycznego zaprezentowanego przez stronę we wniosku o wydanie interpretacji. Wskazane uchybienia proceduralne, powodujące konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej interpretacji, uniemożliwiały Sądowi dokonanie kontroli skarżonego rozstrzygnięcia, w świetle podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione wyżej rozważania, w szczególności to, że wyczerpujący stan faktyczny winien wynikać wprost z treści wniosku, które stanowią jednocześnie wskazania do dalszego postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił natomiast jak w punkcie II orzeczenia w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z §14 pkt2 ppkt1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349, ze zm.).