III SA/Po 174/13

Dnia 14 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi sp. z o.o. w P na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia ... 2012 r., nr .... w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia ... 2012 r., nr ... , skarżąca spółka z o.o. "x" w P wniosła m.in. o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonej decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2007 r. w kwocie 4.950,00 zł. Skarżąca nie uzasadniła powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, iż strona uprawdopodobniła istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Owe uprawdopodobnienie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie. Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej, majątkowej, osobistej. W niniejszej sprawie wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji, zawarty w petitum skargi, nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Jak natomiast przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. choćby postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym podkreślić, że – jak wyjaśniono wyżej – przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej strona się znajduje, wykonanie decyzji będzie powodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, Legalis). Podkreślić należy, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie może wiązać się z oceną treści skargi, gdyż nie można utożsamiać ze sobą ewentualnych nieprawidłowości zaskarżonej decyzji z przesłankami przyznania stronie skarżącej ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznaczałoby to bowiem konieczność zbadania w pewnym stopniu meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Należy również wyjaśnić, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z przesłankami przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 26.04.2004 r., sygn. akt FZ 38/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu rozpoznając wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej nie można uwzględnić wysokości obciążeń strony oraz jej możliwości finansowych wykazanych w postępowaniu w sprawie przyznania prawa pomocy, jeżeli strona skarżąca nie wyjaśniła, w jakim stopniu mogą one rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla adresata zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia