III SA/Po 252/13

Dnia 24 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu 24 stycznia 2019 roku, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z [...] grudnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2011 rok, postanawia: odrzucić zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Postanowieniem z 9 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną osobiście sporządzoną przez skarżącego. Skarżący złożył, skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, osobiście sporządzone zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jego złożenia. Postanowieniem z 11 maja 2017 r. tut. Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia rzeczonego zażalenia. Natomiast postanowieniem z 14 września 2017 r., po raz kolejny, odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 grudnia 2017 r. oddalił zażalenie na to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl art. 194 § 4 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Obowiązek ten ma bezwzględny charakter, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (por. postanowienia NSA z 25 października 2011 r., II OZ 970/11, z 7 maja 2014 r., II FZ 543/14). Niesporządzenie tego zażalenia przez adwokata, radcę prawnego lub podmioty wskazane w art. 175 § 2 lub § 3 P.p.s.a. jest brakiem nieusuwalnym (por. postanowienie NSA z 8 grudnia 2004 r., OZ 713/04). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, które nie było podpisane przez żadnego profesjonalnego pełnomocnika. Oznacza to, że wniesiony tak środek odwoławczy nie spełniał wymogu z art. 194 § 4 P.p.s.a., a tym samym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Dodatkowo wskazać trzeba, że zażalenie to złożone zostało z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności (art. 194 § 2 P.p.s.a.), który upływał 27 marca 2017 r. Przywrócenia tego terminu skarżącemu odmówiono. Jest to kolejna przesłanka przemawiająca za jego odrzuceniem. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.