III SA/Po 265/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca złożyła skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej wraz wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie udzielenia ochrony tymczasowej reprezentujący skarżącą radca prawny wskazał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne wymienione w art. 62 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), stojące na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. Ponadto zwrócił uwagę na fakt braku jednolitego orzecznictwa Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu oraz różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Skarżąca wskazała również na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpoznawanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w których zapadły wyroki uchylające zaskarżone decyzje wraz z poprzedzającymi je decyzjami organów pierwszej instancji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazano ponadto na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, w których to udzielono skarżącym ochrony tymczasowej w sprawach ze skarg na analogiczne decyzje Dyrektorów Izb Celny wydanych w przedmiocie kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Podkreślenia wymaga fakt, że – jak przyjęto w judykaturze – chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest decyzja w sprawie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej. Podkreślić należy, że egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, gdyż wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uzasadnia stwierdzenie, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w nim w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie wykazała w sposób przekonywujący, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu zostanie narażona na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja nakładająca na skarżącą obowiązek zapłacenia określonej kwoty pieniężnej (kary administracyjnej) – jak zaznaczono wyżej – per se nie może prowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. m.in. postanowienie NSA z 21 września 2011 r., sygn. akt I OZ 699/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów źródłowych, które ukazywałyby jej aktualną sytuację finansową i majątkową, na przykład w postaci ksiąg podatkowych, deklaracji podatkowych, bilansu, zawiadomień o zajęciu rachunków bankowych, czy umów z kontrahentami lub bankami, których postanowienia przewidują możliwość ich rozwiązania w wypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego względem majątku wnioskodawcy. Wprawdzie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia, jednak uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych tylko twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (zob. postanowienie NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1302/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że skarżąca wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej, nie uprawdopodobniła, by w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.